Stories

At just 18 years old, Danish basketball player Maya Madsen has already experienced how much the game can offer, both on and off the court. From her earliest memories of playing basketball with her family to competing against experienced players in Denmark's highest women's league, every stage of her journey has helped her discover what she is capable of achieving. Representing Denmark at three European youth championships has strengthened her ambitions, while her dedication to improving continues to shape her development. With an impressive ability to contribute defensively, collect rebounds and create opportunities for her teammates, Maya is building a future in a sport that has become an essential part of her life. Photo: FIBA Basketball

De ontwikkeling van Kato Bevernage heeft haar al op jonge leeftijd langs verschillende bijzondere plekken binnen het Belgische basketbal gebracht. Van haar eerste ervaringen op het basketbalveld tot het spelen in de Top Division 1 en het vertegenwoordigen van België op Europese kampioenschappen: iedere periode bracht nieuwe uitdagingen, vriendschappen en herinneringen met zich mee. De talentvolle guard van Gentson heeft inmiddels geleerd hoe belangrijk het is om kansen te benutten, verantwoordelijkheid te nemen en vertrouwen te hebben in haar eigen kwaliteiten. Met haar aanvallende speelstijl en de ervaringen die ze zowel nationaal als internationaal heeft opgedaan, blijft ze zich ontwikkelen in een sport die al van jongs af aan een bijzondere plaats in haar leven inneemt. Foto: FIBA Basketball

Een stevig duel onder het bord, vechten voor een rebound en daarna meteen weer door. Het past bij Madou Mieremet, die op haar twaalfde al jarenlang op de basketbalvelden van BS Leiden rondloopt. Ze zoekt de uitdaging op, gaat tijdens trainingen de strijd aan en groeit binnen een lichting waarin talent elkaar steeds sterker maakt. Dat basketbal al zo vroeg in haar leven verscheen, kwam niet helemaal uit de lucht vallen. Haar broer Dion speelde de sport en Madou volgde. “Op een gegeven moment stopte ik, omdat ik het niet meer leuk vond. Ik wilde toen liever boksen. Rond mijn zesde ben ik weer gaan basketballen. Toen vond ik het wel leuk en ben ik het blijven doen.”

Coco van Benthum was nog jong toen ze bij BS Leiden haar eerste stappen op het basketbalveld zette. Zeven jaar later verdeelt ze het spel bij BS Leiden onder 14 in de Eredivisie en weet ze inmiddels ook hoe het voelt om met haar team landelijk kampioen te worden. Die weg begon tijdens een sportdag. Coco was van jongs af aan graag met een bal bezig en basketbal trok daar haar aandacht.

There is a certain freedom in the way Hulda María Agnarsdóttir describes herself as a basketball player. She loves having the ball in her hands, enjoys creating something for the people around her and is comfortable taking responsibility when a game asks for it. At the same time, her contribution cannot be captured by one position or one particular skill. Scoring, passing, rebounding and leading can all become part of what she brings to the floor. At 18 years old, that versatility has already helped her become an Icelandic champion, represent her country at youth level and earn the opportunity to continue her journey in the United States. A new world is now waiting for her at Florida Gulf Coast University, where she will combine basketball with studying pharmacology. It will be the first time that Hulda leaves the Icelandic club that has accompanied every chapter of her basketball life so far. U.M.F. Njarðvík is where she started as a little girl, where she returned after several years away from the sport and where she eventually celebrated one of the most beautiful achievements of her young career.

Een pass op het goede moment kan voor Cameron Mando minstens zo mooi zijn als een eigen score. De ruimte zien, een ploeggenoot vrijspelen en vervolgens merken dat een aanval precies loopt zoals je samen hebt bedacht, geven de jonge basketballer een gevoel dat inmiddels diep verweven is geraakt met zijn liefde voor de sport. In ongeveer drie jaar tijd heeft hij bij Triple ThreaT Haarlem grote stappen gezet. Waar hij tijdens zijn eerste trainingen nog moest leren wat een lay-up precies was, stond hij afgelopen seizoen met zijn ploeg in een landelijke finale en mocht hij uiteindelijk het Nederlands kampioenschap vieren. Inmiddels wacht hem een volgende uitdaging. Cameron speelt dit seizoen bij onder 14-2 van Triple ThreaT en combineert dat, wanneer het programma het toelaat, met wedstrijden voor onder 14-1 in de Eredivisie. Die ontwikkeling begon eigenlijk ergens waar Cameron op dat moment vooral met een andere sport bezig was. Voetbal trok zijn aandacht en op school was dat lange tijd de sport die hij speelde. De komst van een nieuwe jongen in zijn klas bracht daar verandering in. “Toen kwam er een nieuwe jongen in de klas en dat was Sion Schemmekes van Triple ThreaT. Hij vroeg of ik basketbal wilde proberen. Ik vond dat prima en mijn moeder regelde vervolgens een proeftraining. Ik vond het eigenlijk meteen best wel leuk. Daarna werd ik bij onder 12-2 geplaatst, omdat ik onder andere al behoorlijk lang was. Vanaf dat moment werd ik steeds beter.”

Een drive naar de basket, de rebound onder het bord of een pass waardoor een teamgenoot verder kan. Cruz Olengbe Okorie ontdekt steeds meer manieren waarop hij van betekenis kan zijn voor het onder 12-team van Zorg & Zekerheid Leiden. De 11-jarige basketballer heeft inmiddels ervaren hoe intens wedstrijden kunnen worden wanneer er echt iets op het spel staat. Zijn eerste seizoen in de onder 12 Eredivisie bracht hem afgelopen seizoen naar de landelijke finale. Basketbal was binnen het gezin van Cruz al aanwezig. Zijn zusje begon met de sport en ook zijn moeder heeft lang gebasketbald in Houston. Haar ouders vonden het belangrijk dat hun kinderen aan sport deden, waarna basketbal jarenlang onderdeel van haar leven werd. Zo ontstond jaren later de liefde voor de sport ook bij Cruz. Hij begon bij de Peanuts van Leiden en zette daar zijn eerste stappen op een basketbalveld. “Later zag ik filmpjes daarvan terug die mijn moeder had gemaakt,” vertelt Cruz. “Op een van die filmpjes pakte ik bijvoorbeeld een steal en probeerde ik daarna een lay-up te maken, alleen lukte dat toen nog niet.”

Linde Dreckmeier voelt altijd dat er iets te halen valt zodra ze met haar team het basketbalveld opstapt. Ze speelt met plezier, geniet van de mensen om haar heen en heeft binnen Landslake Lions vriendschappen opgebouwd die veel voor haar betekenen. Basketbal heeft een bijzondere plek in haar leven gekregen. De sport geeft haar ontspanning naast school, brengt mensen op haar pad en daagt haar uit om steeds meer uit zichzelf te halen. Dit jaar brengt daarin een nieuwe uitdaging, aangezien Linde in haar examenjaar zit en haar schoolwerk bewust voorrang wil geven. De liefde voor het spel blijft daar moeiteloos naast bestaan. “Ik zet school even voorop nu, want ik wil mijn examens graag halen. Natuurlijk wil ik blijven basketballen, want ik vind het echt een geweldige sport. Ik hou ook van de connecties die ik hierdoor heb gekregen. De vriendschappen die ik eraan heb overgehouden zijn gewoon geweldig.”

There is something beautiful about watching a dream become bigger without losing the feeling that started it. For Emily Tershalla, basketball has travelled with her from the courts of Albania to college basketball in the United States, through national championships, European youth tournaments, difficult moments, friendships and opportunities she once could only imagine. At 19, she already carries experiences from different basketball worlds with her, yet the enthusiasm underneath them still resembles that of the girl who simply saw her friends playing a sport and wanted to join them. She has grown into an Albanian international and a college basketball player who is preparing for her second season in the US. She will play for Meridian Community College. Her journey has required talent, work and courage, although perhaps its most compelling quality is the way Emily continues to find inspiration everywhere she goes. She looks at players ahead of her and wants to learn. She looks at younger Albanian girls and understands the challenges they face. She can even look back at the seasons in which things did not go her way and recognize how much they gave her. Photo: FIBA Basketball

Basketbal loopt als een lijn door het gezin Samallo. Die lijn begon al voordat Mace en Isis zelf voor het eerst met de sport in aanraking kwamen. Hun vader speelde vanaf jonge leeftijd in Gennep en gaf zijn liefde voor de sport uiteindelijk door aan zijn kinderen. Eerst raakte Mace nieuwsgierig naar de wereld waarin zijn vader zich jarenlang had bewogen. Isis volgde later. Inmiddels spelen de 13-jarige Mace en de 16-jarige Isis allebei bij BC Apollo Amsterdam, waar hun ontwikkeling komend seizoen verdergaat in respectievelijk onder 16 en onder 18.

Eén blik op het veld kan genoeg zijn om te zien dat een speler verder kijkt dan de bal. Kyano (links) en Bodhi Weemaes (rechts) hebben dat allebei. Ze herkennen situaties, voelen die aan en zijn voortdurend betrokken bij wat er rondom hen gebeurt. Daar komt een drive bij die zichtbaar wordt in de manier waarop ze trainen, wedstrijden spelen en zichzelf steeds verder willen ontwikkelen. Komend seizoen krijgt die verbinding bij Felloo | Twente Hoops een bijzonder vervolg. Voor het eerst worden Kyano en Bodhi officieel teamgenoten. De 17-jarige Kyano gaat spelen in onder 22 Eerste Divisie en onder 18 Tweede Divisie. De 13-jarige Bodhi, die afgelopen seizoen in onder 14 uitkwam, gaat zijn minuten maken in onder 16 en dus ook in onder 18. Nu mogen ze hun chemistry ook structureel binnen hetzelfde team laten spreken.

There is something powerful about a basketball player whose greatest qualities become even more meaningful through the way she shares them with others. Danielė Paunksnytė can score at an extraordinary level, create opportunities with her vision and read situations before they fully unfold, yet the essence of her game reaches beyond individual numbers. The Lithuanian point guard wants to feel a team around her; play for something she deeply believes in and use every step of her own development to keep moving forward. Basketball has already taken her from Mažeikiai to Plungė, from Vilnius to international championships and the senior Lithuanian national team, while another beautiful chapter now awaits her with the Boston College Eagles in the United States. Her ability to connect ambition with loyalty, individual quality with collective purpose and an enormous love for basketball with the courage to keep discovering how far it can take her.