There is a certain freedom in the way Hulda María Agnarsdóttir describes herself as a basketball player. She loves having the ball in her hands, enjoys creating something for the people around her and is comfortable taking responsibility when a game asks for it. At the same time, her contribution cannot be captured by one position or one particular skill. Scoring, passing, rebounding and leading can all become part of what she brings to the floor. At 18 years old, that versatility has already helped her become an Icelandic champion, represent her country at youth level and earn the opportunity to continue her journey in the United States. A new world is now waiting for her at Florida Gulf Coast University, where she will combine basketball with studying pharmacology. It will be the first time that Hulda leaves the Icelandic club that has accompanied every chapter of her basketball life so far. U.M.F. Njarðvík is where she started as a little girl, where she returned after several years away from the sport and where she eventually celebrated one of the most beautiful achievements of her young career.

Een paraplu hoog boven de stoelen van een theaterzaal liet ooit een wereld opengaan waarin Lisa Hoogstadt-Strijbis zichzelf jaren later zou terugvinden. Ze was nog jong toen ze Mary Poppins in Scheveningen zag en Noortje Herlaar als Mary boven het publiek voorbij zag zweven. Lisa keek omhoog, hoopte haar even aan te kunnen raken en voelde hoe een voorstelling werkelijkheid en fantasie voor een paar uur met elkaar kon verbinden. Inmiddels is zij 24 jaar, afgestudeerd aan de Frank Sanders Akademie en staat ze zelf op het podium voor kinderen die misschien voor het eerst ervaren wat theater met hun verbeelding kan doen. De warmte waarmee Lisa zingt, speelt en lesgeeft, komt daarbij voort uit iets wat veel verder reikt dan techniek. Ze heeft geleerd haar eigen stem te vinden, zichzelf volledig te omarmen en vanuit die basis ruimte te geven aan anderen. Verbinding, talent, kracht en liefde komen daarin steeds opnieuw bij elkaar. “Ik hoop dat mensen vriendelijkheid herkennen, warmte en ook wel steun. Dat probeer ik echt uit te stralen. Ik wil het ook licht houden, met een beetje humor erin”, vertelt Lisa wanneer ze haar karakter probeert te omschrijven. Het zijn eigenschappen die terugkomen in de verschillende werelden waarin zij inmiddels actief is. Ze speelt, zingt, geeft zanglessen en werkt voor Stichting SpaceBuzz, waarmee kinderen uit groep 7 en 8 via een bijzondere ruimtereis meer over de aarde ontdekken. Haar werk brengt haar daardoor opvallend vaak bij kinderen. Precies daar ligt voor Lisa een bijzondere mogelijkheid om iets door te geven. Foto: Mitch Blaauw

Als vijfjarig meisje bleef Wieneke Remmers eens bij haar oma slapen en mocht ze die avond langer opblijven om een film te kijken. Op het scherm verscheen The Sound of Music; de jonge Wieneke herkende zichzelf nog het meest in de kleine Gretl von Trapp, zo jong was ze op dat moment. Ze kon onmogelijk weten dat diezelfde musical vele jaren later een bijzondere plaats in haar eigen leven zou krijgen, toen ze als Maria zelf het verhaal van de familie Von Trapp mocht vertellen. Tijdens die productie ontmoette ze bovendien Rein Kolpa, met wie ze later een gezin zou vormen. Inmiddels staat Wieneke al 27 jaar professioneel op de planken en draagt ze een schat aan rollen, ontmoetingen en herinneringen met zich mee, terwijl achter die lange carrière nog altijd iets leeft wat veel eerder ontstond: een enorme liefde voor muziek, theater en mensen, gecombineerd met de wil om ergens volledig voor te gaan. Muziek kreeg thuis vanzelfsprekend een plaats. Haar ouders waren allebei docent; haar moeder gaf handvaardigheid en haar vader zong al liedjes met zijn dochter toen zij nog heel klein was. Hij speelde gitaar en op oude opnames hoort Wieneke tegenwoordig terug dat ze toen al feilloos aanvoelde in welke toonsoort ze moest zingen. Het creatieve van haar moeder kreeg bij Wieneke misschien een andere vorm, terwijl de muzikale momenten met haar vader al vroeg iets wakker maakten dat nooit meer is verdwenen. “Als hij een akkoord aansloeg, hoorde je dat ik in de goede toonsoort ‘Poesje mauw’ begon te zingen,” vertelt Wieneke. “Dan denk ik nu: blijkbaar hoorde ik dat toen al. Alles wat met zingen, spelen en dansen te maken had, heeft mij altijd enorm aangetrokken. Dat kwam echt vanuit intrinsieke interesse. Ik dacht niet: ik wil beroemd worden of op het toneel staan. Ik deed gewoon wat ik leuk vond.” Foto: Robin Kamphuis

Er zit iets magisch in de manier waarop Anne de Boer naar het leven kijkt. Een idee kan bij haar uitgroeien tot een creatie, een ontmoeting tot een verbinding en een droom tot iets waarvoor ze uiteindelijk zelf de eerste stap zet. Haar nieuwsgierigheid bracht haar de wereld over, haar creativiteit vond door de jaren heen steeds nieuwe vormen en haar liefde voor mensen is terug te vinden in de ruimtes die ze creëert om anderen dichter bij zichzelf en elkaar te brengen. Muziek, festivals, reizen, breathwork, humor, kunst, retreats en de magie die zij in het leven ontdekt, komen bij haar samen zonder dat Anne zich ooit tot één daarvan laat beperken. Ze noemt zichzelf niet voor niets een creatieve octopus. Die veelzijdigheid is verbonden met een keuze die ze eigenlijk al jong maakte. Anne begreep weinig van het idee dat ze als tiener moest bepalen welke richting de rest van haar leven zou krijgen. Ze hoorde volwassenen over hun werk praten en vroeg zich af waarom een loopbaan iets zou moeten worden waarin plezier langzaam naar de achtergrond verdween. Haar eigen weg mocht anders lopen. “Als klein meisje begreep ik niet waarom we met z'n allen akkoord zijn gegaan met een systeem dat voor niemand lijkt te werken,” vertelt Anne. “Je groeit op, gaat naar school en vervolgens moet je iets kiezen wat je voor de rest van je leven zou moeten gaan doen. Ik hoorde ondertussen veel volwassenen klagen over hun werk. Toen dacht ik: dat ga ik dus even niet doen. Ik wil kijken of het anders kan en of ik mijn werk kan maken van de dingen die ik leuk en interessant vind.” Foto: Daniela Balta

Een pass op het goede moment kan voor Cameron Mando minstens zo mooi zijn als een eigen score. De ruimte zien, een ploeggenoot vrijspelen en vervolgens merken dat een aanval precies loopt zoals je samen hebt bedacht, geven de jonge basketballer een gevoel dat inmiddels diep verweven is geraakt met zijn liefde voor de sport. In ongeveer drie jaar tijd heeft hij bij Triple ThreaT Haarlem grote stappen gezet. Waar hij tijdens zijn eerste trainingen nog moest leren wat een lay-up precies was, stond hij afgelopen seizoen met zijn ploeg in een landelijke finale en mocht hij uiteindelijk het Nederlands kampioenschap vieren. Inmiddels wacht hem een volgende uitdaging. Cameron speelt dit seizoen bij onder 14-2 van Triple ThreaT en combineert dat, wanneer het programma het toelaat, met wedstrijden voor onder 14-1 in de Eredivisie. Die ontwikkeling begon eigenlijk ergens waar Cameron op dat moment vooral met een andere sport bezig was. Voetbal trok zijn aandacht en op school was dat lange tijd de sport die hij speelde. De komst van een nieuwe jongen in zijn klas bracht daar verandering in. “Toen kwam er een nieuwe jongen in de klas en dat was Sion Schemmekes van Triple ThreaT. Hij vroeg of ik basketbal wilde proberen. Ik vond dat prima en mijn moeder regelde vervolgens een proeftraining. Ik vond het eigenlijk meteen best wel leuk. Daarna werd ik bij onder 12-2 geplaatst, omdat ik onder andere al behoorlijk lang was. Vanaf dat moment werd ik steeds beter.”

Een drive naar de basket, de rebound onder het bord of een pass waardoor een teamgenoot verder kan. Cruz Olengbe Okorie ontdekt steeds meer manieren waarop hij van betekenis kan zijn voor het onder 12-team van Zorg & Zekerheid Leiden. De 11-jarige basketballer heeft inmiddels ervaren hoe intens wedstrijden kunnen worden wanneer er echt iets op het spel staat. Zijn eerste seizoen in de onder 12 Eredivisie bracht hem afgelopen seizoen naar de landelijke finale. Basketbal was binnen het gezin van Cruz al aanwezig. Zijn zusje begon met de sport en ook zijn moeder heeft lang gebasketbald in Houston. Haar ouders vonden het belangrijk dat hun kinderen aan sport deden, waarna basketbal jarenlang onderdeel van haar leven werd. Zo ontstond jaren later de liefde voor de sport ook bij Cruz. Hij begon bij de Peanuts van Leiden en zette daar zijn eerste stappen op een basketbalveld. “Later zag ik filmpjes daarvan terug die mijn moeder had gemaakt,” vertelt Cruz. “Op een van die filmpjes pakte ik bijvoorbeeld een steal en probeerde ik daarna een lay-up te maken, alleen lukte dat toen nog niet.”