In 2006 bezocht Vera Willers de musical The Wiz in het Beatrix Theater. Haar neef werkte daar in de techniek en via hem had ze de voorstelling kunnen zien. Tussen dat eerste gevoel van verwondering en de actrice die 20 jaar later aan de vooravond van een grote theatertour staat, ligt een periode waarin Vera steeds meer van zichzelf heeft leren kennen. “Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik daar als achtjarige stond en al die stoelen zag. Toen wist ik al: ‘Dit ga ik ooit doen!’ Uiteindelijk is daar nog wel een omweggetje mee gepaard gegaan, maar dat is ook hoe het leven loopt.” Foto: Tim Verheijen

Het podium voelde al vroeg als een thuisplek

Die vroege liefde kreeg tijdens haar schooltijd alle ruimte. De aanwezigheid van jaarlijkse schoolmusicals speelde mee in haar keuze voor een middelbare school. Vera deed eraan mee, speelde in het jeugdtheater en bouwde daar een eerste basis op in spel en zang. De wens om van theater haar toekomst te maken was dus al aanwezig toen ze als zestienjarige auditie deed voor de vooropleiding Musicaltheater in Tilburg en later voor ArtEZ in Arnhem. Voor beide opleidingen werd ze destijds afgewezen. “Voor mij voelde het toen alsof dat mijn kans was geweest,” vertelt Vera. “Achteraf kijk ik daar natuurlijk anders naar. Ik was jong, nog best onervaren en ook bang. Ik wist aan de ene kant wel wat ik kon, terwijl ik aan de andere kant nog maar net kwam kijken. Ik denk dat ik vooral op zoek was naar een stukje bevestiging dat ik dit kon en mocht doen.”

Na een tussenjaar koos Vera voor de opleiding Journalistiek in Tilburg. Wat aanvankelijk haar plan B werd, bleek later waardevolle tijd te zijn voor haar droom. Ze leerde mensen kennen, vragen stellen, luisteren, presenteren en ontdekken waar een verhaal werkelijk over gaat. “Ik wist tijdens mijn studie journalistiek ergens altijd: ik kom nog wel een keer terug in het theater, op de een of andere manier. Journalistiek heeft absoluut raakvlakken met theater, want het gaat over een verhaal vertellen en je bent met mensen in contact. Presenteren heb ik daar ook heel veel gedaan en geleerd. Ik heb daar ook een stukje over mezelf geleerd dat ik nog nodig had om uiteindelijk terug te gaan naar mijn plan A. Ik zeg heel vaak: ik had een plan A, ik heb eerst mijn plan B gedaan en toen ben ik weer teruggegaan naar plan A.”

De Trap

Na haar studie werkte Vera als redacteur. De behoefte om zelf weer te spelen werd in die periode steeds sterker. Een zoektocht naar een parttime theateropleiding in Amsterdam bracht haar bij Theaterschool De Trap, opvallend genoeg een plek waar ze jarenlang vlakbij had gewoond zonder te weten dat deze bestond. Ze bezocht eerst een TrapLab om te ervaren wat voor opleiding er achter die naam schuilging. Daarna gebruikte ze de oriëntatieweek ook bewust om zichzelf een belangrijke vraag te stellen. “Die week dacht ik echt: wauw, dit is fantastisch. Ik heb heerlijk staan spelen en kon al dingen uit mezelf halen die ik nog niet eerder had gezien of gedaan. Toen ik daar binnenkwam, merkte ik: dit is mijn plekje. Hier moet ik zijn en hier wil ik de opleiding volgen. Het was een soort thuiskomen.”

Ook de mensen die Vera goed kenden, herkenden hoe natuurlijk die keuze bij haar paste. Reacties uit Brabant en Amsterdam kwamen volgens haar vooral neer op: natuurlijk ga jij dit doen, eindelijk. Die steun gaf haar ruimte om vier jaar lang verder te zoeken naar wat zij als actrice te brengen heeft. “Ik wilde echt bij mijn binnenste kern komen, bij de rauwe randjes van mezelf. Ik werd vaak gezien als het lieflijke meisje, het poppetje, terwijl ik dacht: ik ben wel meer dan dat. Daardoor ben ik daar uitdagingen in gaan zoeken. Als alles meteen mooi en leuk wordt gevonden, ontwikkel je jezelf ook niet verder als acteur. Dan blijf je alleen maar leuke dingen opvoeren.”

Foto: Hanna Rudner

Haar eigen stem kreeg steeds meer ruimte

Tegen het einde van haar derde jaar en het begin van haar vierde jaar begon Vera scherper te voelen waar haar eigen stem als actrice lag. Het was het resultaat van telkens opnieuw proberen, onderzoeken en ervaren. Een belangrijke eerste aanraking daarmee herinnert ze zich uit haar tweede jaar. Tijdens de TrapLabs organiseerden studenten zelf een heel theaterweekend, waarin Vera onder meer drie keer dezelfde monoloog speelde. De derde uitvoering voelde anders. “Op zondag zat er ineens een klikje in en kwam er meer kwetsbaarheid onder te liggen. Ik was minder bezig met het uitvoeren van een idee, en meer met spelen in het hier en nu.”

Dat zoeken is een belangrijk onderdeel geworden van hoe Vera naar haar vak kijkt. Vier jaar opleiding hebben haar veel gegeven, alleen ziet ze haar diploma allerminst als een eindstation. “Het was geen groei die ineens pats-boem aanwezig was. Het was iets van de lange adem: telkens opnieuw zoeken waar het zat en daar weer verder mee gaan. Ik ben ook nog steeds niet klaar. Dat is echt de grootste leugen van vier jaar opleiding: je bent niet klaar. Ik ben net begonnen.”

Die nieuwsgierigheid naar verdere ontwikkeling blijft bij haar aanwezig. Haar acteursopleiding mag dan afgerond zijn, er liggen nog genoeg gebieden waarin ze zich verder wil verdiepen. Ook haar zang krijgt daarin opnieuw meer ruimte. “Ik denk echt dat wanneer je niet meer wilt leren, of wanneer je dat proces voor jezelf stopzet, je ook geen goede nieuwe dingen meer gaat doen. Natuurlijk moet dat niet ten koste van jezelf gaan. Ik dacht na mijn opleiding meteen alweer: wat zou ik nog meer willen doen? Ik ben ook zangeres, dus ik wil bijvoorbeeld veel meer met mijn stem gaan doen. Dat houdt eigenlijk nooit op.”

Naast wat ze over zichzelf ontdekt, blijft ook de ander belangrijk binnen haar spel. Contact, reageren en nieuwsgierigheid zijn voor Vera onlosmakelijk verbonden met acteren. “Acteren is ook enthousiast en nieuwsgierig zijn naar de ander, want je doet het samen. Ik ben absoluut nieuwsgieriger geworden naar mezelf, naar waarom ik op bepaalde dingen reageer en waar dat vandaan komt. Tegelijkertijd ben ik ook nieuwsgieriger geworden naar anderen.”

Vera brengt inmiddels verschillende creatieve kwaliteiten met zich mee. Ze acteert, zingt en presenteert en heeft vanuit haar journalistieke achtergrond geleerd om met aandacht naar mensen en hun verhalen te kijken. Al die ervaringen geven haar iets om mee te nemen wanneer ze op een podium staat. Iedere nieuwe rol biedt daarbij opnieuw ruimte om te onderzoeken, te spelen en verder te groeien.

Twintig jaar na The Wiz komt een grote droom dichtbij

Die ontwikkeling krijgt vanaf december een bijzonder nieuw hoofdstuk. Vera is gecast als een van de Witte Wieven in Efteling vertelt… Baron 1898. Vanaf november wordt er gerepeteerd en op 13 december 2026 gaat de voorstelling in première. Daarna reist de productie tot en met juni langs theaters in Nederland en Vlaanderen. Het verhaal en de cast heeft Vera inmiddels leren kennen. De eerste gezamenlijke momenten hebben haar enthousiasme alleen maar groter gemaakt. De voorstelling richt zich volgens Vera op jong en oud. De magie die zij zelf met de Efteling verbindt, krijgt straks ook in het theater een plek. “Ik denk dat het heel toegankelijk wordt. Voor kinderen wordt het een magische, mooie en leuke voorstelling. Zeker wanneer je als kind voor het eerst naar een voorstelling gaat, kan dat echt iets bijzonders zijn. In de Efteling zelf zit voor volwassenen ook zoveel magie en beleving. Ik denk dat volwassenen hier net zo goed humor, muziek en mooie momenten in kunnen vinden.”

De mensen met wie ze dat avontuur gaat beleven, maken het vooruitzicht nog mooier. Vera heeft de cast inmiddels ontmoet en voelt zich goed binnen de groep. “Ik ken de cast al en het zijn hartstikke leuke, lieve mensen. We hebben het nu al heel gezellig samen en ik kan niet wachten om te beginnen. Het is ook echt een luxe en een voorrecht. Ik ben net klaar met mijn opleiding en krijg dit meteen op mijn pad. Ik kan er heel veel over zeggen, maar het is gewoon fantastisch. Daar ben ik heel blij mee.”

Dankbaarheid voor de plek waar ze zichzelf verder leerde kennen

Aan de vooravond van dat nieuwe hoofdstuk kijkt Vera met veel warmte terug op De Trap. De opleiding gaf haar lessen in spel en techniek, al lijkt de betekenis ervan minstens zo sterk te liggen in alles wat ze over zichzelf ontdekte. Een toevallige zoekopdracht naar een parttime theateropleiding leidde uiteindelijk naar een plek die precies op het goede moment in haar leven verscheen. “Ik ben echt heel dankbaar dat ik De Trap ben tegengekomen. Ik kende de opleiding totaal niet en wist niet eens van het bestaan, terwijl ik jarenlang om de hoek woonde. Toen ik er voor het eerst naartoe ging om naar een TrapLab te kijken, dacht ik al snel: dit is helemaal de plek, hier moet ik naartoe. Ik ben heel dankbaar voor alles wat De Trap mij heeft gegeven.”

De achtjarige Vera kon vanuit die lege theaterzaal nog niet weten hoe haar weg eruit zou gaan zien. Haar droom mocht onderweg groeien, andere vormen aannemen en gevoed worden door alles wat ze buiten het theater leerde. Inmiddels staat er een vrouw die haar journalistieke nieuwsgierigheid, stem, spel, presentatiekracht en persoonlijkheid samen kan brengen in haar eigen manier van vertellen. Nu mag die stem straks door theaters in Nederland en Vlaanderen klinken. Het meisje dat ooit de zaal in keek, krijgt daarmee 20 jaar later de kans om zelf onderdeel te worden van de magie die haar toen liet dromen.

Foto rechts: Monique Hoffman