Soraya Wunnink studeerde aan ArtEZ af als actrice, theatermaker en zangeres, en werkt vanuit een duidelijke artistieke kern: eerlijk, confronterend en altijd op zoek naar verbinding. Ze houdt heel erg van uitdagingen, van mensen en hun gewoontes en eigenaardigheden. Dat uitpluizen vindt ze ook fantastisch, en daarom vindt ze acteren zo leuk.

De onderlaag als natuurlijke plek

Soraya zoekt naar wat niet direct wordt gezegd. Ze is ook niet zo goed met koetjes-en-kalfjesgesprekken. De oppervlakkigheid vindt ze vaak lastig, omdat ze verlangt naar echte uitwisseling. Het gaat haar om wederkerigheid en om het gevoel dat een gesprek pas echt kan worden wanneer beide mensen iets laten zien. “Dat heeft voor mij het meest met veiligheid te maken,” vertelt ze. “Als de ander zich niet laat zien, kan ik me ook niet laten zien.”

Gevoeligheid

Soraya noemt zichzelf sensitief. Ze merkt in contact snel wat er wel en niet wordt getoond, en die gevoeligheid heeft lange tijd ingewikkeld gevoeld. “Ik ben heel sensitief. Ik kan snel voelen of iemand open is of gesloten. Daar ben ik heel gevoelig voor.”

Zij vertelt hoe gevoeligheid in haar jeugd niet als iets positiefs werd gezien. Er zat schaamte op, en het kostte tijd om het terug te nemen als kracht. “Ik heb me er ooit heel erg voor geschaamd dat ik zo gevoelig was. Het was in mijn jeugd niet echt iets positiefs. Ik heb opnieuw moeten leren accepteren dat het juist een kracht is, en iets heel moois.”

Toch is er ook humor in haar eerlijkheid te vinden, vooral wanneer ze het heeft over hoe mensen reageren op het woord “actrice”. “Als mensen vragen: wat doe je dan, en ik zeg dat ik acteur ben, dan komt er zo’n vraagteken. Dan moet ik het gaan uitleggen, en dan denk ik: ‘Het zou soms zo fijn zijn om gewoon kapster te zijn,’” lacht ze. “Ik houd van mensen en van wat ze beweegt. Ik vind het belangrijk dat we elkaar zien, met al onze gekkigheden. Dan kunnen we zonder oordeel naar elkaar kijken.”

Nu zeg ik alles

In haar korte solovoorstelling ‘Nu zeg ik alles’ zet Soraya het zwijgen centraal. De voorstelling stelt vragen die in veel families onder tafel blijven: hoeveel generaties hebben gezwegen, wat draag je mee, wat geef je door. Het is rauw, zonder schaamte en voorbij de façade. Dat zwijgen maakte haar bovendien diep eenzaam, en juist die eenzaamheid werd een belangrijke motivatie om deze voorstelling te maken; Soraya denkt dat veel mensen ten diepste best eenzaam zijn. “Ik ben opgegroeid met het verhaal dat, ondanks dat mijn ouders gescheiden zijn toen ik jong was, zij het heel goed hebben gedaan. Ik heb lang in dat verhaal geloofd. Ik werd overspannen, en toen dacht ik: ‘Ik moet hier iets mee.’”

Therapie werd pas mogelijk toen ze niet opnieuw in een korte route werd geduwd. Zij wilde niet weer netjes afronden zodra het er van buiten beter uitzag. “Ik kwam er pas achter wat ik allemaal gemist had, en wat er niet helemaal zo mooi en goed was. Wat ik mezelf aandeed door alles te verzwijgen. Nooit uitspreken over dingen. Nooit opkomen voor wat ik zelf wilde. Niet eens weten wat mijn behoeften zijn.”

Verbinding

Soraya koppelt haar leven aan iets groters, namelijk aan een samenleving waarin mensen elkaar steeds minder lijken te verstaan. “Enorm essentieel vind ik die vorm van zichtbaarheid. We raken steeds verder van elkaar verwijderd, en door jezelf te laten zien kun je je in elkaar herkennen. Dan kunnen we elkaar weer echt zien en verbinding aangaan.”

Wanneer zij het heeft over haar jongere versie van zichzelf, overheerst er mededogen. “Ik voel vooral heel veel compassie. Ik denk: ‘Wat zonde dat je dat zo bedekt hebt. Je mag spelen. Je mag ruimte nemen. Je mag vrij zijn en jezelf ontdekken. Je hoeft niet te conformeren naar de eisen van anderen. Dat is van hen. Jij bent jij!’”

Haar stem

Zij gebruikt haar stem om verhalen te vertellen, en natuurlijk ook om te zingen. Soraya vertelt ook dat zwijgen een stem kleiner kan maken. “Door dat zwijgen is mijn stem vaak zacht. Ik hoor vaak dat ik harder moet praten, duidelijker articuleren en beter projecteren. Die stem is vanzelf meer naar binnen gegaan.”

Ze volgt inmiddels stemlessen, in diepere mate dan alleen zangles. Het gaat over de klank en over de aanwezigheid van de stem. “Ik leer om mijn stem ruimte te geven met mijn hele lijf. Niet alleen mijn hoofd. Mijn hele lijf mag meedoen. Dat blijft een proces: steeds meer laagjes eraf pellen. Het blijft een kunst om te denken dat ik niet zoveel hoef te doen, want het is er al.”

Zingen zonder het principe van ‘hoe het moet’

Zingen is voor Soraya niet alleen een vaardigheid, maar ook een grensgebied. Zij kent het verschil tussen zingen als prestatie en zingen als bevrijding en heling. In haar voorstelling Nu zeg ik alles zingt ze nog niet, vertelt ze, alsof ze die stap precies op het juiste moment wil zetten. “Ik heb zingen heel moeilijk gevonden. Echt zingen vanuit mezelf, los van het idee hoe het zou moeten klinken. Die bevrijding is echt heerlijk, dat ik kan genieten van het zingen zelf, en van het zijn met dat geluid.”

De veelzijdigheid van Soraya voelt als een lijn met verschillende vormen: spelen, maken, spreken en zingen. Ze ervaart dat haar huidige fase als een begin voelt, met nieuwsgierigheid naar wat er nog meer kan ontstaan wanneer zij blijft bij dat wat er al is. “Ik ben nieuwsgierig naar waar het allemaal nog meer naartoe gaat. Ik ben blij dat ik dat juist aan het doen ben; en niet alleen met het doel om te ontwikkelen, maar ook om te ‘zijn.’”

In Nu zeg ik alles laat Soraya zien hoe krachtig het is om jezelf te laten horen en jezelf daarin ook te laten zien. De naam van haar voorstelling zegt het al; ze zegt alles. Niet alleen in wat ze vertelt, maar zeker ook in wat haar emotie en gevoel zegt. Haar verhaal maakt duidelijk iets los, ook bij de bezoekers: van herkenning tot intense tranen en zelf ook antwoord op vragen die men zich een lange tijd heeft gesteld. Soraya geeft haar talent, haar diepste verlangen, haar passie en haar ‘zijn’ weer, middels haar kracht om te verbinden.