Eén blik op het veld kan genoeg zijn om te zien dat een speler verder kijkt dan de bal. Kyano (links) en Bodhi Weemaes (rechts) hebben dat allebei. Ze herkennen situaties, voelen die aan en zijn voortdurend betrokken bij wat er rondom hen gebeurt. Daar komt een drive bij die zichtbaar wordt in de manier waarop ze trainen, wedstrijden spelen en zichzelf steeds verder willen ontwikkelen. Komend seizoen krijgt die verbinding bij Twente Hoops een bijzonder vervolg. Voor het eerst worden Kyano en Bodhi officieel teamgenoten. De 17-jarige Kyano gaat spelen in onder 22 Eerste Divisie en onder 18 Tweede Divisie. De 13-jarige Bodhi, die afgelopen seizoen in onder 14 uitkwam, gaat zijn minuten maken in onder 16 en dus ook in onder 18. Nu mogen ze hun chemistry ook structureel binnen hetzelfde team laten spreken.

Eén ontdekking bracht twee broers dezelfde basketbalwereld binnen

Kyano was degene die de eerste deur opende. Basketbal verscheen via TikTok en YouTube steeds vaker op zijn scherm en trok zijn aandacht. Kijken maakte hem nieuwsgierig naar het gevoel van zelf spelen. Hij besloot een proeftraining te volgen en merkte onmiddellijk dat hij iets had gevonden waarin hij veel van zichzelf kwijt kon. “Ik vond het heel leuk om te spelen en ben het steeds serieuzer gaan nemen,” vertelt Kyano. “Ik wilde proberen om op een academie terecht te komen. Toen ik ongeveer twee maanden met basketbal bezig was, dacht Bodhi dat het hem misschien ook wel leuk leek. Vanaf dat moment zijn we het eigenlijk samen gaan doen.”

Daarmee gaf Kyano ook richting aan het sportieve verhaal van zijn jongere broer. Bodhi kende basketbal nauwelijks, zag wat het met Kyano deed en besloot zelf te gaan ervaren waarom zijn broer er zoveel plezier aan beleefde. Zijn eigen liefde voor de sport ontstond vervolgens razendsnel. “Toen ik het zelf ging doen, begon ik het gewoon superleuk te vinden,” vertelt Bodhi. “Daarna ben ik naar CSE gegaan en vanuit daar is mijn liefde voor basketbal alleen maar groter geworden.”

Op jonge leeftijd kreeg Bodhi daar al de kans om zichzelf in een serieuze basketbalomgeving te ontwikkelen. Een try-out werd beloond met een plek en bracht hem tussen coaches en spelers van wie hij veel kon opsteken. Tom Schonewille behoort tot de mensen die hij uit die periode nadrukkelijk meeneemt. “De try-out vond ik natuurlijk heel spannend. Toen ik werd aangenomen, was ik superblij. Tom Schonewille en de andere coaches waren heel aardig en goed voor mij. Ik heb daar veel geleerd, ook van de kinderen met wie ik heb gespeeld.”

Wat bij beide broers begon vanuit plezier, kreeg zo al vroeg een doelgerichte kant. Ze wilden leren, trainen en ontdekken hoeveel beter ze konden worden. Kyano begon bij BeCeGe in Doetinchem en ontwikkelde al snel een mentaliteit die nog altijd sterk in zijn basketbal terugkomt. Hij wilde vooruit. Zodra hij wist dat hij serieus verder wilde in de sport, was hij bereid daar zijn tijd en energie in te investeren. Toen het gezin verhuisde om de dagelijkse route van Bodhi richting CSE mogelijk te maken, zag Kyano tegelijkertijd nieuwe kansen voor zijn eigen ontwikkeling. Een academieomgeving waarin iedere dag getraind kon worden, paste bij de manier waarop hij met basketbal bezig wilde zijn. Almelo kwam in beeld en vervolgens begon het werk. “Ik ben verder gaan kijken en kwam bij de academie in Almelo terecht. Ik heb daar heel hard voor gewerkt, meerdere zomervakanties lang, met krachttraining en basketbaltraining. Uiteindelijk ben ik aangenomen. Basketbal is echt mijn leven geworden.”

Daar zit veel van Kyano in. Extra trainen past bij hem. Grenzen verleggen eveneens. Zijn plezier in basketbal wordt zelfs groter wanneer hij voelt dat er fysiek en mentaal iets van hem wordt gevraagd. Bodhi groeit ondertussen op met dezelfde vanzelfsprekendheid van veel trainen. Zijn ontwikkeling verloopt in zijn eigen tempo, terwijl hij dagelijks iemand dichtbij zich heeft die eveneens voortdurend met basketbal bezig is. Daardoor kunnen de broers elkaar stimuleren zonder hetzelfde te hoeven zijn.

Hun spelinzicht geeft ieder een eigen vrijheid op het veld

Kyano en Bodhi herkennen veel in elkaars manier van basketballen. Hun rollen verschillen door leeftijd, teamsamenstelling en fysieke verhoudingen, terwijl hun gevoel voor het spel regelmatig dezelfde oorsprong verraadt. Bodhi speelde afgelopen seizoen onder andere als point guard bij onder 14. Zijn lengte geeft hem binnen zijn leeftijdscategorie mogelijkheden die hem op verschillende plekken bruikbaar maken. Kyano heeft ervaring als shooting guard en small forward en combineert zijn schot met fysieke kracht, snelheid en defensieve intensiteit. “Ik vind dat we qua speelstijl niet heel erg veel van elkaar verschillen. Kyano heeft binnen zijn team alleen een andere rol. Hij speelt meer als shooting guard, waardoor hij veel schiet, en hij kan eigenlijk wel overal terecht. Ik ben in mijn team wat groter en daardoor krijg ik weer een andere rol. Onze posities zijn dus anders, terwijl er in onze manier van spelen wel veel overeenkomsten zitten,” vertelt Bodhi.

Kyano kan zijn lichaam goed gebruiken wanneer hij richting de basket beweegt en beschikt over snelle voeten waarmee hij defensief druk kan zetten. Full-court verdedigen past daardoor bij de energie die hij in een wedstrijd kan brengen. Aanvallend heeft hij het vertrouwen gekregen om zijn schot zonder aarzeling te nemen. “Bodhi is dit seizoen bij onder 14 point guard geweest en ik ben shooting guard en small forward geweest. Ik heb genoeg body om erdoorheen te komen en laat me niet zomaar aan de kant zetten. Ik kreeg ook de rol om verdedigend full court op te pakken en ik ben best snel op mijn voeten. Aanvallend moet ik mijn schot nemen als ik de kans krijg. Mijn coach heeft gezegd dat ik dan gewoon moet schieten. Bodhi heeft dat groene licht ook gekregen. Qua posities verschillen we behoorlijk, terwijl we qua speelstijl veel dingen hetzelfde doen.”

Daarmee beschikken ze allebei over een mooie combinatie. Ze kunnen zelf iets creëren en tegelijkertijd lezen wat een situatie vraagt. Ze blijven betrokken bij het geheel, kijken vooruit en begrijpen steeds beter hoe ze hun kwaliteiten binnen een team kunnen laten spreken.

Twente Hoops geeft hun drive steeds meer ruimte

Kyano vond bij Twente Hoops een trainingscultuur die uitstekend aansluit bij zijn eigen gedrevenheid. De lat ging omhoog en het aantal trainingsuren nam sterk toe. Waar eerder enkele momenten per week centraal stonden, werd basketbal steeds nadrukkelijker onderdeel van zijn dagelijkse leven. Voor Kyano voelt die intensiteit vooral als de omgeving waar hij altijd naartoe wilde. “Het was echt een andere wereld. Onze coach zei vaak tegen ons: jullie weten nog niet wat hard werken is. Daar heb ik ontdekt wat hij daarmee bedoelde. Tijdens trainingen is er altijd nog een stap hoger en je wordt iedere dag tot het uiterste gepusht. Daardoor zijn we enorm ontwikkeld als spelers. Ik ging van twee keer trainen per week naar soms twee keer per dag en af en toe zelfs drie keer. Dat was mijn droom. Hoe zwaar een training ook is, ik ben gelukkig wanneer ik aan het trainen ben.”

Die laatste gedachte zegt nog meer dan het aantal trainingen. Kyano houdt van het proces. De vermoeidheid na een intensieve sessie hoort voor hem bij iets waar hij bewust voor kiest. Hij wil voelen dat hij heeft gewerkt en wil de volgende dag opnieuw een mogelijkheid vinden om iets beter te worden. Bodhi groeit binnen dezelfde club verder en laat eveneens zien hoeveel hij ervoor over heeft.

Hun grootste krachtbronnen staan iedere wedstrijd langs het veld

Kyrie Irving en Stephen Curry spreken tot de verbeelding van Kyano. Hij ziet spelers die met techniek, intelligentie en uitzonderlijke vaardigheid hun eigen mogelijkheden hebben gecreëerd en haalt daar inspiratie uit voor zijn spel. “Vanaf het begin is Kyrie Irving eigenlijk mijn favoriete speler geweest. Stephen Curry vind ik ook inspirerend. Als je ziet wat zij hebben bereikt en hoe goed zij zijn geworden, geeft dat mij inspiratie. Dan wil ik daar dingen van meenemen en zelf kijken hoe ver ik kan komen.”

Voor Bodhi is Kobe Bryant een naam die onmiddellijk naar voren komt. De beroemde mentaliteit waarmee Bryant jarenlang werkte aan zijn spel sluit aan bij de manier waarop Bodhi zelf naar ontwikkeling kijkt. “Kobe Bryant is echt een heel grote motivatie voor mij. Zijn mentaliteit vind ik geweldig en daardoor wil ik iedere dag superhard trainen. Mijn moeder en vader inspireren mij ook heel erg. Zij doen iedere dag ontzettend veel voor ons en zorgen ervoor dat wij hiermee bezig kunnen zijn.”

Vervolgens verschuift hun verhaal van wereldsterren naar twee mensen die iedere dag daadwerkelijk dichtbij zijn. Hun ouders hebben de dromen van Kyano en Bodhi vanaf het begin serieus genomen door mogelijkheden te creëren om te ontdekken hoe ver ze kunnen komen. Hun agenda beweegt mee met trainingen en wedstrijden. Weekenden worden gevuld met basketbal en de nodige kilometers worden zonder aarzeling gemaakt. Hun moeder leeft intens mee. Ze staat langs het veld, legt wedstrijden vast voor sociale media en probeert haar zoons voortdurend te stimuleren. Thuis denkt ze mee over goede voeding en voldoende slaap. Ze motiveert hen om te trainen en geeft tegelijkertijd de warmte en aandacht waarmee sport ook plezier kan blijven. Voor haar zijn het boven alles haar twee prachtige jongens. De trots waarmee ze naar hen kijkt, zit in hun talent en prestaties, maar evenzeer in hun inzet, karakter en de manier waarop ze hun dromen najagen. Kyano weet hoeveel er achter de schermen nodig is om zijn leven als basketballer mogelijk te maken. “Een groot deel van de reden dat wij nu staan waar we staan, zijn onze ouders. Ze stoppen ontzettend veel van hun vrije tijd in ons. Onze weekenden draaien eigenlijk alleen nog maar om basketbal en ze rijden ons overal naartoe. Ze missen bijna nooit een wedstrijd. Als ze er een keer niet zijn, moet er echt iets heel belangrijks aan de hand zijn. Zonder alles wat zij voor ons doen, zouden we nu niet staan waar we staan.”

Die dankbaarheid is bij beide broers voelbaar. Hun talent ontwikkelen ze zelf iedere training opnieuw, terwijl thuis een fundament ligt waarop ze dat kunnen blijven doen.

Kyano durft zijn droom inmiddels buiten Nederland te leggen

De volgende jaren kunnen voor Kyano belangrijk worden. Hij wil zijn ontwikkeling bij Twente Hoops verder doortrekken en kijkt tegelijkertijd naar wat daarna mogelijk kan zijn. Binnen ongeveer twee jaar hoopt hij een kans in het buitenland te creëren. Valencia spreekt hem aan en ook Duitsland ziet hij als een interessante richting. “Binnen nu en twee jaar zou ik graag in Valencia of ergens in Duitsland willen spelen, hopelijk met een contract. In het buitenland spelen lijkt mij geweldig. Dat is echt een droom die ik al heb sinds ik met basketbal begon. Als ik daar mijn werk van zou kunnen maken, komt er een kinderdroom uit.”

Een buitenlands avontuur zou tegelijkertijd een grote persoonlijke stap betekenen. Kyano is sterk verbonden met zijn familie. Veel wordt samen gedaan en de mensen die hem gedurende zijn volledige ontwikkeling hebben gesteund, zouden ineens niet meer dagelijks dichtbij zijn. Daarom ziet hij ook daarin een mogelijkheid om verder te groeien. “Ik doe heel veel met mijn familie en kan eigenlijk niet zonder ze. Als ik in het buitenland ga spelen, moet ik natuurlijk leren om daar zonder hen te zijn. Dat wordt een uitdaging. Tegelijkertijd voel ik dat ik klaar ben om die uitdaging aan te gaan.”

Zijn ambitie is groot en wordt gedragen door de arbeid die hij er iedere dag tegenover zet. Een contract in Europa is voor hem geen losse wens die alleen mooi klinkt. Het is een richting waarvoor hij traint.

Bodhi droomt op zijn 13^e al net zo vrij

Bodhi heeft met zijn 13 jaar vanzelfsprekend nog een langere ontwikkelingsweg voor zich. Toch durft ook hij vooruit te kijken. Eerst liggen er nieuwe kansen bij Twente Hoops. Daarnaast zou een mogelijkheid bij een Nederlands team een prachtige volgende stap zijn. Daarachter ligt dezelfde internationale basketbalwereld waar Kyano naartoe wil. “Ik zou volgend jaar misschien graag bij het Nederlands team willen komen. Uiteindelijk droom ik eigenlijk van hetzelfde als Kyano. Ik wil naar het buitenland en op een hoog niveau in Europa spelen.”

Zijn huidige ontwikkeling geeft hem alle reden om ambitieus te blijven. Hij speelt omhoog, beschikt over een uitstekend schot en heeft al een spelbegrip waarmee hij op jonge leeftijd verantwoordelijkheid kan dragen. Iedere nieuwe omgeving geeft hem de kans om daar weer iets aan toe te voegen. Het mooie is dat hij daarin zijn eigen speler kan blijven. Kyano heeft hem ooit bij basketbal gebracht, maar Bodhi heeft de sport vervolgens zelf omarmd. Zijn ontwikkeling is van hem. Zijn talent is van hem. Zijn droom eveneens. Dat maakt het vooruitzicht om samen te spelen alleen maar interessanter: twee zelfstandige basketballers die elkaar als broers uitzonderlijk goed kennen.

Hun mooiste gezamenlijke droom ligt nog jaren voor hen

De afgelopen jaren zijn hun werelden steeds dichter naar elkaar toegegroeid. Dezelfde sport werd gevolgd door dezelfde academie en dezelfde club. Nu komt daar hetzelfde team bij. Kyano durft daarom nog verder vooruit te kijken. “Onze droom is natuurlijk dat dit nog verder kan gaan. We hebben op dezelfde school gezeten, zitten op dezelfde academie en komen nu voor het eerst in hetzelfde team. Het zou geweldig zijn als we later bijvoorbeeld ook samen bij een professioneel team in Europa terechtkomen. We hebben zoveel samen gespeeld en onze chemistry is heel goed. Als het ooit lukt om ook als professionals samen in één team te spelen, zou dat echt een droom zijn.”

Kyano krijgt bij onder 22 Eerste Divisie en onder 18 Tweede Divisie nieuwe mogelijkheden om zijn kracht, schot, verdediging, spelinzicht en enorme trainingsdrive verder te ontwikkelen. Bodhi zet zijn volgende stappen in onder 16 en onder 18 en krijgt daarmee opnieuw ruimte om te laten zien hoeveel basketbal er al in hem zit. Binnen onder 18 ontstaat tegelijkertijd iets waar hun hele gezin naar kan uitkijken: voor het eerst staan de twee broers echt samen op het veld als teamgenoten. Hun verhaal wordt gedragen door talent, maar krijgt vooral kleur door alles wat zij met dat talent doen. Ze trainen. Ze kijken vooruit. Ze willen leren. Ze dagen elkaar uit. Ze zijn betrokken bij hun team en hebben een natuurlijk gevoel voor wat er op het veld gebeurt. Achter hen staan twee ouders die met liefde, tijd en onvoorwaardelijke betrokkenheid helpen om al die mogelijkheden werkelijkheid te laten worden. Ooit was Kyano degene die op TikTok en YouTube naar basketbal keek en besloot het zelf eens te proberen. Niet veel later liep Bodhi achter zijn broer dezelfde sport binnen. Nu spelen ze in hetzelfde team. Met Twente Hoops, hun ouders onvoorwaardelijk achter hen en grote dromen voor zich, krijgen Kyano en Bodhi nu de kans om te ontdekken hoeveel moois hun talent, inzet en bijzondere band hen nog kunnen brengen.