Basketbal loopt als een lijn door het gezin Samallo. Die lijn begon al voordat Mace en Isis zelf voor het eerst met de sport in aanraking kwamen. Hun vader speelde vanaf jonge leeftijd in Gennep en gaf zijn liefde voor de sport uiteindelijk door aan zijn kinderen. Eerst raakte Mace nieuwsgierig naar de wereld waarin zijn vader zich jarenlang had bewogen. Isis volgde later. Inmiddels spelen de 13-jarige Mace en de 16-jarige Isis allebei bij BC Apollo Amsterdam, waar hun ontwikkeling komend seizoen verdergaat in respectievelijk onder 16 en onder 18.

Mace wilde ontdekken wat zijn vader zo mooi vond aan basketbal

Voor Mace begon die ontdekking bij De Dunckers in Hilversum. De keuze voor basketbal kwam dicht bij huis tot stand. Hij kende de sport via zijn vader en wilde zelf ervaren waarom basketbal zo'n belangrijk onderdeel van diens leven was geworden. “Onze vader speelde al vanaf jonge leeftijd in Gennep,” vertelt Mace. “Dat vond ik heel leuk en daardoor wilde ik zelf ook gaan basketballen en mijn vader daarin volgen. In het begin vond ik het best spannend om nieuwe mensen te leren kennen en een nieuwe sport uit te proberen. Het ging gelukkig goed en ik vond het vooral heel leuk om veel nieuwe mensen te leren kennen.”

Daarmee kreeg Mace bij De Dunckers een plek waar zijn plezier steeds meer gepaard ging met ontwikkeling. Naarmate hij langer speelde, werd hij bovendien al jong geconfronteerd met basketballers die fysiek verder waren. Tijdens zijn laatste seizoen in onder 12 mocht hij ook met onder 14 meedoen. De grotere tegenstanders maakten het aanvankelijk spannend, maar zorgden tegelijkertijd voor situaties waarin hij sneller moest handelen en zich moest aanpassen. “Mijn tijd bij De Dunckers was leuk en uitdagend. Vooral mijn laatste seizoen in onder 12 vond ik bijzonder, omdat ik toen ook met onder 14 meespeelde. Ik vond het best spannend om ineens met grotere jongens te spelen, maar daardoor werd ik ook goed uitgedaagd. Ik heb daar veel van geleerd en merkte dat ik mezelf steeds verder begon te ontwikkelen.”

Voor Isis veranderde één proeftraining haar twijfel in enthousiasme

Isis bewandelde in het begin een andere route. Terwijl Mace al basketballend zijn plek had gevonden, wist zij nog helemaal niet welke sport bij haar paste. Haar vader schreef haar uiteindelijk in voor een proeftraining en vanuit de omgeving van Mace kwam nog een extra zetje. Zijn voormalige coach zag haar lengte en moedigde haar aan om basketbal in ieder geval een kans te geven. “Ik twijfelde tussen allerlei sporten, omdat ik eigenlijk niet wist wat ik wilde doen. Mijn vader had me uiteindelijk voor een proeftraining opgegeven en een oude coach van Mace zei ook dat ik het echt eens moest proberen, omdat ik lang ben. Toen dacht ik: ik doe het gewoon. Die eerste training was echt superleuk. Ik leerde meteen veel meiden kennen die ik heel aardig vond en daardoor werd de sport voor mij ook direct leuker. Coaches die mij veel hebben gegeven zijn Hazim Kulak, Ray Bucher, Joeri Dassaud en Wouter Neyndorff.”

Voor Isis vormden die eerste jaren met vriendschappen veel meer dan een kennismaking met dribbelen, passen en schieten. De Dunckers werd de plek waar ze haar basis als speelster legde en ontdekte hoeveel plezier ze uit een team kon halen. Coaches Robert Pangemanan en Peter Noordzij droegen daar volgens haar nadrukkelijk aan bij, net als . Hun benadering gaf een beginnende speelster de ruimte om fouten te maken zonder dat het plezier daaronder hoefde te lijden. “Er lag eigenlijk geen druk en het draaide vooral om plezier. Het maakte niet uit als ik iets een keer slecht deed, want het bleef gewoon leuk. Ik denk dat zij mij daarin veel hebben gegeven.”

Inspiratie laat hen allebei verder kijken dan waar ze nu staan

Hun vader bracht de sport dichtbij, waarna ook andere basketballers lieten zien hoe groot die wereld kan worden. Voor Mace kwam die inspiratie opvallend dichtbij. Lars Tabak liet vanuit een voor hem herkenbare omgeving zien welke stappen mogelijk zijn wanneer talent, ambitie en ontwikkeling samenkomen. Zijn overgang naar UBALL en later de stap naar de Laso Academy in Spanje maakten indruk. “Dat motiveerde mij, omdat ik daardoor zag dat ik het misschien ook kan doen. Ik zou later graag naar een ander land willen gaan, in het buitenland willen spelen en bij een Eredivisieclub willen basketballen.”

Isis haalt haar inspiratie uit een andere basketbalwereld. Ze kijkt graag naar Paige Bueckers en wordt vooral aangetrokken door de manier waarop de Amerikaanse guard het spel vormgeeft. Voor Isis zit inspiratie daarmee niet uitsluitend in prestaties of resultaten. De schoonheid van de manier waarop iemand basketbal speelt, kan eveneens iets losmaken. “Haar spel spreekt me aan en ik vind vooral mooi hoe ze alles op het veld doet. Het is gewoon een manier van basketballen waar ik heel graag naar kijk.”

Een plan van Mace bracht Isis onverwacht naar Amsterdam

Hun gezamenlijke basketbalverhaal kreeg een bijzonder vervolg toen Apollo in beeld kwam. Mace wilde try-outs gaan doen bij de Amsterdamse club. Vanuit die ambitie ontstond thuis een mogelijkheid waar Isis zelf aanvankelijk nauwelijks rekening mee had gehouden: waarom zou zij het niet eveneens proberen? De timing had nauwelijks onhandiger kunnen zijn. Op dezelfde dag stond voor Isis een belangrijke wiskundetoets gepland die ze moest halen. Samen met haar moeder maakte ze uiteindelijk een keuze die achteraf een grote invloed op haar basketbalontwikkeling zou krijgen. De toets kon later worden ingehaald. De kans om bij Apollo mee te trainen kwam op dat moment. “Mace zei tegen mij dat ik ook eens try-outs moest proberen. Ik had die dag alleen een heel belangrijke wiskundetoets die ik moest halen. Uiteindelijk besloot ik samen met mijn moeder dat ik die toets zou overslaan en later zou maken, zodat ik naar de training kon gaan. Ik verwachtte helemaal niet dat ik gekozen zou worden, omdat ik voor mijn gevoel nog geen heel goede basis had. Toen ik uiteindelijk wel werd gekozen, vond ik dat echt heel bijzonder.”

Een keuze rondom een training bracht haar vervolgens naar een compleet ander basketbalniveau. Waar De Dunckers haar de eerste fundamenten en het plezier had gegeven, vroeg de Eredivisie bij Apollo om sneller denken, meer inzicht en een veel intensievere manier van spelen. In haar eerste seizoen in Amsterdam kwam Isis uit voor beide onder 16-teams. De overgang bleek groter dan ze vooraf had ingeschat. Ze moest zich aanpassen aan het landelijke niveau en kreeg tegelijkertijd een grote hoeveelheid nieuwe basketbalinformatie te verwerken. Onder hoofdcoach Tessa van Lunteren, die ook ervaring als assistent-coach bij een nationaal team meenam, leerde Isis het spel steeds uitgebreider begrijpen. Ook Jet Versloot kreeg een belangrijke plaats binnen haar ontwikkeling, vooral op mentaal gebied. “Van Tessa heb ik veel geleerd en zij was voor mij een fijne coach. Jet vond ik ook een heel goede coach, vooral op mentaal gebied. Zij heeft mij daarin echt geholpen. Door alles wat ik bij Apollo leerde, ging ik basketbal uiteindelijk ook op een andere manier bekijken. Bij De Dunckers hadden mijn vader en Mace het soms over basketbaldingen en dan noemden ze bijvoorbeeld bepaalde plekken op het veld. Inmiddels begrijp ik veel meer van wat daarmee wordt bedoeld. Ik merk ook dat ik nu echt anders naar wedstrijden kijk. Dat vind ik heel leuk om bij mezelf terug te zien. Ik denk dat de wedstrijd tegen Landstede Hammers eind 2025 heel belangrijk voor ons is geweest. We speelden twee keer overtime en moesten steeds opnieuw doorstrijden om uiteindelijk te kunnen winnen. Vanaf dat moment werden we volgens mij echt sterker als team. We bleven samen doorgaan en dat heeft ons dichter bij elkaar gebracht.”

Mace ontdekte dat hij zich op landelijk niveau kon laten gelden

Terwijl Isis haar weg zocht binnen onder 16, begon Mace bij Apollo aan zijn eigen avontuur in onder 14. Ook voor hem betekende de overstap vanuit Hilversum dat het niveau omhoogging. Opvallend genoeg ervoer hij die stap anders dan hij vooraf had verwacht. Hij had zich voorbereid op een bijzonder zware overgang, maar merkte eenmaal op het veld dat hij kon meekomen. “Ik vond mijn eerste seizoen bij Apollo heel leuk. De overstap naar het landelijke niveau was groot en vooraf dacht ik eigenlijk dat het nog moeilijker zou worden. Uiteindelijk kon ik goed meekomen. Ik had goede coaches en goede spelers om me heen die mij hielpen. De basis had ik al, maar bij Apollo heb ik vooral veel meer inzicht in het spel gekregen.”

Die constatering past bij de ontwikkeling die Mace eerder al doormaakte toen hij als onder 12-speler tegen oudere jongens uitkwam. Dat maakt zijn volgende stap naar onder 16 interessant. Tegenstanders worden groter, fysieker en beter, terwijl er binnen zijn eigen ploeg eveneens meer gevraagd zal worden. Hij begint het nieuwe seizoen met veel van zijn vertrouwde teamgenoten. Die continuïteit geeft de ploeg de mogelijkheid om verder te bouwen op wat al is ontstaan. Tegelijkertijd weet hij dat onder 16 een andere fysieke dimensie met zich meebrengt. Hij kijkt daar met enthousiasme naar uit en noemt UBALL en Triple ThreaT als ploegen waarvan hij verwacht dat ze zijn team stevig zullen uitdagen. “Ik heb heel veel zin in het nieuwe seizoen, vooral omdat ik weer met mijn team kan samenspelen en we samen beter kunnen worden. Onder 16 wordt fysieker en sterker, terwijl de tegenstanders ook steeds beter worden. Ik hoop natuurlijk dat we veel wedstrijden gaan winnen. UBALL lijkt me een heel moeilijke tegenstander, omdat zij vorig seizoen ongeslagen waren. Triple ThreaT kan volgens mij ook een lastig team worden.”

De komende jaren zullen bepalen waar hun talent hen uiteindelijk brengt. Hun dromen mogen vanaf daar ieder hun eigen richting kiezen.