Op 10-jarige leeftijd heeft Max Koppert al veel meegemaakt op het basketbalveld: een landskampioenschap, internationale toernooien, meerdere bekers en een plek in zowel het onder 12-2 als het onder 12-1-team van Triple ThreaT Haarlem. Toch zijn het niet de prijzen waar hij als eerste over praat. Zijn liefde voor het spel, zijn teamgenoten en de mensen om hem heen vormen de rode draad van zijn verhaal.

Een droom die langs de kant begon

Basketbal kwam al vroeg in Max zijn leven. Zijn vader speelde zelf ook. Vanaf het moment dat hij langs de kant stond te kijken, groeide het idee om zelf het veld op te mogen. Zodra hij zeven jaar werd, was het eindelijk zover. “Mijn vader zien basketballen zag er heel leuk uit en ik dacht: dat wil ik ook. Mijn eerste training was bij Triple ThreaT onder 8 en vanaf de eerste dag vond ik het meteen heel leuk. Ik had er ontzettend veel zin in en dat gevoel is eigenlijk nooit meer weggegaan.”

Die eerste trainingen volgde hij onder leiding van coach Okrah Donkor. Daar draaide het nog om spelenderwijs leren, plezier maken en stap voor stap kennismaken met de sport. Dat zorgde ervoor dat zijn enthousiasme alleen maar groter werd. Inmiddels kijkt Max met mooie herinneringen terug op die eerste basketbaljaren. Triple ThreaT bood direct de mogelijkheid om aan te sluiten.

Basketbal is echt zijn tweede thuis geworden

In drie jaar tijd veranderde basketbal van een leuke hobby in een belangrijk onderdeel van het dagelijks leven. Maandag traint hij met coach Nick Hoogendorp, op dinsdag werkt hij aan zijn individuele vaardigheden tijdens de skills-training van Joryam Saizonou. Dan volgt op woensdag opnieuw een training bij Nick, donderdag traint hij onder Jeffrey Brons en in het weekend wachten vaak één of zelfs twee wedstrijden, waarbij soms twee op één dag. Zijn ontwikkeling als speler laat het mooiste zien hoe snel hij gegroeid is. In onder 10 maakte Max veel punten. Hij groeide uit tot één van de absolute topscorers van zijn team en eindigde het seizoen met een indrukwekkend totaal, ver boven veel andere spelers. Toch veranderde zijn rol volledig toen hij de overstap maakte naar onder 12. “Bij Onder 12 werd mijn rol heel anders. Daar ging het veel meer om de bal opdribbelen, rust bewaren en het spel verdelen. Daardoor scoorde ik zelf minder, maar dat vond ik eigenlijk helemaal niet erg.”

Dat beeld wordt ook zichtbaar tijdens wedstrijden. Regelmatig stuurt hij ploeggenoten en moedigt hij anderen aan om de bal te passen wanneer dat de beste keuze is. Als captain probeert hij iedereen mee te nemen in het spel.  Max draagt inmiddels al twee jaar de aanvoerdersband; eerst bij onder 10-1 en afgelopen seizoen bij onder 12-2. Zijn moeder ziet hoe hij tijdens wedstrijden voortdurend bezig is met het grotere geheel. Die teamgerichte instelling komt ook terug wanneer hij vertelt over het seizoen met onder 12-2. “Aan het begin van het seizoen hadden wij eigenlijk helemaal geen lange jongens. Daardoor moesten we het echt oplossen met goed samenspelen. Daarmee kom je ook heel ver. Je hebt niet alleen spelers nodig die dertig punten maken. Teamspel is minstens zo belangrijk.”

Foto's: Monica Verduin & Thomas Koedijk

Leren tussen de besten

Naast onder 12-2 maakte Max ook deel uit van het onder 12-1-team, dat uitkwam op het hoogste niveau van Nederland. Daar speelde hij minder minuten. Voor veel jonge sporters zou dat frustrerend zijn. Max keek er heel anders naar. “Ik speelde daar een stuk minder en ik was ook de jongste van het team. Toch vond ik dat helemaal prima. Ik speelde veel bij onder 12-2 en bij onder 12-1 was het al een eer dat ik erbij mocht zijn. Het landskampioenschap was ook nooit gelukt zonder de jongens die veel minuten maakten en veel scoorden.”

Dat besef heeft Max al op jonge leeftijd volledig omarmd. Onder 12-1 domineerde vrijwel iedere competitie waarin het uitkwam. Bekers volgden elkaar in hoog tempo op. Het landskampioenschap van Nederland vormde het absolute hoogtepunt, maar ook internationale toernooien werden gewonnen. Uiteindelijk verzamelde het team maar liefst zeven bekers, waaronder een individuele MVP-prijs. Voor Max bleef vooral de finale in Almere bijzonder. “Dat was eigenlijk gewoon bizar. Dat je zo'n finale mag spelen, gebeurt natuurlijk niet elke dag. Voor mij was dat echt heel bijzonder.”

Foto: Monica Verduin & Thomas Koedijk

Extra speciaal was dat zijn beide coaches tijdens het landskampioenschap gezamenlijk langs de zijlijn stonden. Voor Max voelde dat als een prachtig slotstuk van een seizoen waarin hij van beide trainers veel had geleerd. Ook buiten Nederland maakte Max indruk met zijn team. Zweden en het Tsjechische Brno vormden het decor van internationale toernooien waar Triple ThreaT opnieuw liet zien over veel kwaliteit te beschikken. Voor een jongen van tien jaar draait zo'n reis natuurlijk om veel meer dan alleen basketballen. “Dat vond ik echt bijzonder. Je slaapt gewoon met je hele team op school en bent de hele dag samen. Dat is al heel leuk. Vervolgens ook nog je eerste buitenlandse toernooi winnen, maakt het natuurlijk helemaal mooi.”

Veel jonge basketballers dromen van verre driepunters of spectaculaire dunks. Max beleeft minstens zoveel plezier aan goed verdedigen. Tijdens de play-offs hanteerde coach Dominique Schemmekes een mooie traditie: iedere speler die een charge pakte, werd beloond met een slushpuppy. Max zette zich op het juiste moment perfect neer, dwong de aanvallende fout af en kreeg daarna zijn welverdiende beloning. “Bij onder 12-1 had ik meer een bijrol. Tijdens de play-offs kreeg je van coach Dominique een slushpuppy als je een charge pakte. Dat lukte mij en daarna kreeg ik ook een slushpuppy.”

Het lijkt een klein moment, maar het zegt veel over zijn instelling. Waar anderen vooral naar aanvallen kijken, haalt Max ook voldoening uit de details van verdedigen. In Brno volgde opnieuw een indrukwekkende prestatie. Triple ThreaT won alle wedstrijden en sloot ook dat toernooi af met de hoofdprijs. Achter die overwinningen zat volgens Max vooral veel hard werken. Succes komt niet vanzelf, ook niet wanneer een team zo sterk is als dit. Veel jonge basketballers dromen van verre driepunters of spectaculaire dunks. Max beleeft minstens zoveel plezier aan goed verdedigen.

Altijd blijven groeien

Ondanks alle successen ligt zijn blik alweer op de toekomst. Komend seizoen blijft Max nog een jaar in Onder 12. Hij kijkt uit naar de nieuwe samenstelling van het team en is nieuwsgierig naar alles wat het komende seizoen zal brengen. Een uitspraak van coach Nick Hoogendorp is hem daarbij bijgebleven. “Hij zei tegen mij: 'Van de laatste man op de bank naar de eerste man op het veld.' Dat is iets waar ik nu naartoe werk.”

Achter iedere jonge sporter staat een omgeving die minstens zo belangrijk is als de prestaties op het veld. Bij Max is die steun overal zichtbaar. Zijn moeder is bij trainingen, wedstrijden en buitenlandse toernooien aanwezig, kent iedere ontwikkeling en zorgt ervoor dat hij alle kansen krijgt om zijn dromen na te jagen. Triple ThreaT voelt voor het gezin dan ook als veel meer dan een vereniging. Die verbondenheid maakt de club voor hen zo bijzonder. Zelfs buiten het basketbal beleeft Max bijzondere avonturen. Zo werkte hij mee aan de film van Olympisch 3x3-kampioen Dimeo van der Horst, een ervaring die hem opnieuw liet zien welke mooie kansen de sport kan bieden. De film gaat bovendien in première tijdens het Nederlands Film Festival, waardoor hij niet alleen onderdeel is geworden van een bijzonder basketbalverhaal, maar ook van een project dat een plek krijgt op één van de belangrijkste filmfestivals van Nederland. Max begrijpt op jonge leeftijd dat basketbal veel meer is dan punten maken. Hij leert, luistert, werkt hard, denkt aan zijn teamgenoten en blijft genieten van iedere training en iedere wedstrijd.