Twijfelen aan welke sport er bij je past; het bijzondere is dat zo'n verhaal juist bij Lucas Koedijk past. De 11-jarige basketballer uit Beverwijk beleefde afgelopen seizoen een fantastisch jaar met Triple ThreaT Haarlem, waar hij met onder 12 landskampioen van Nederland werd. Achter zijn succes staat een hecht gezin dat hem overal ondersteunt en vooral een jongen ziet die iedere dag weer beter wil worden. Foto: Monica Verduin & Thomas Koedijk

Een tweede kans die alles veranderde

Basketbal zat eigenlijk al in de familie. Zijn vader speelde zelf ook en is met zijn 2,06 meter een indrukwekkende verschijning. Dat Lucas aanleg voor de sport zou kunnen hebben, lag dus voor de hand. Toch verliep zijn eerste kennismaking met basketbal allesbehalve vanzelf. Als jonge jongen begon hij bij Akrides in IJmuiden. Het gevoel was er simpelweg nog niet. Basketbal verdween weer even naar de achtergrond, terwijl Lucas zich eerst nog richtte op het behalen van zijn zwemdiploma C. Pas enige tijd later begon het wederom te kriebelen. “Een paar jaar later zaten er twee vrienden van mij op basketbal en toen wilde ik het toch nog een keer proberen. Bij Racing Beverwijk vond ik het ineens heel leuk. De coach was heel aardig en vanaf dat moment was ik eigenlijk verkocht.”

Het was ruim een half jaar later dat Lucas toch weer op het basketballen terugkwam. Door vrienden/klasgenootjes is hij bij Racing nog eens gaan kijken en toen was het inderdaad ‘liefde op het tweede gezicht’, en ging het snel qua ontwikkeling. Lucas speelde destijds vooral 3x3-toernooitjes in de onder 10 categorie, maar deed mee aan verschillende basketbalkampen, onder andere van Rising Ballers en Big Shots. Hierdoor maakte hij steeds meer trainingsuren. Ook buiten de reguliere trainingen bleef hij bezig met basketbal. In de achtertuin werd eindeloos geschoten. De grootste stap in zijn ontwikkeling kwam door de wekelijkse trainingen bij Dr. Performance. Vanaf september 2024 trainde hij daar ieder weekend op zaterdag- en zondagochtend, en deed hij ook af en toe mee aan kampen van Dr. Performance. De extra trainingen in het weekend hebben enorm bijgedragen aan zijn ontwikkeling, met name in zijn ball handling. “Ik vond die toernooien, de extra trainingen en de wedstrijden in de competitie ook heel leuk. Daardoor maakte ik weer stappen en werd ik steeds iets beter.”

Foto: Monica Verduin & Thomas Koedijk

Een afscheid om nooit te vergeten

Nog voordat Lucas officieel speler van Triple ThreaT werd, beleefde hij misschien wel zijn meest memorabele wedstrijd bij Racing Beverwijk. Het was zijn allerlaatste competitiewedstrijd voor de club, uitgerekend tegen Maple Leaves, de ploeg waar Racing dat seizoen al twee keer van had verloren. Lucas verkeerde in uitstekende vorm en nam zijn ploeg vrijwel de hele wedstrijd bij de hand. Uiteindelijk scoorde hij maar liefst 39 van de 43 punten van zijn team. De ontknoping was zenuwslopend. Met nog enkele seconden te spelen stond Racing één punt achter. Een ploeggenoot kreeg na een fout drie vrije worpen. “Het was echt heel spannend. We stonden één punt achter en wij kregen drie vrije worpen. Hij raakte de eerste, dus toen stonden we gelijk. Daarna miste hij de tweede. Iedereen leefde ontzettend mee. Uiteindelijk wonnen we toch met één punt verschil. Dat gaf echt een heel fijn gevoel.”

Voor de familie was deze overwinning extra speciaal. Zijn grootouders en zelfs zijn overgrootmoeder waren aanwezig om dat bijzondere afscheid mee te maken. Mooier kon Lucas zijn periode bij Racing nauwelijks afsluiten.

Een nieuw avontuur in Haarlem

Na enkele oefenwedstrijden, een toernooi in Parijs en de eerste trainingen met Triple ThreaT begon afgelopen seizoen officieel zijn avontuur in Haarlem. Dat betekende meteen spelen op het hoogste onder 12-niveau van Nederland. Die stap bracht vanzelfsprekend uitdagingen met zich mee. De eerste oefenwedstrijden gingen verloren en ook tijdens de eerste competitieweken was het zoeken naar de juiste samenwerking. “De eerste wedstrijden waren wel een beetje zoeken. We moesten elkaar natuurlijk leren kennen. Hoe meer we samen trainden, hoe beter we op elkaar ingespeeld raakten. Daardoor werden we als team steeds beter.”

Vanaf ongeveer december begon alles op zijn plaats te vallen. Het team was niet meer te stoppen. Vanaf het moment dat de puzzelstukken in elkaar vielen, verloor Triple ThreaT na de winterstop geen enkele wedstrijd meer en speelde het met een overtuiging die iedere tegenstander voor enorme problemen stelde. “Dat was eigenlijk wel grappig. In onze eerste oefenwedstrijd verloren we heel ruim van Utrecht. Toen kwamen ze later bij ons en wonnen wij juist weer heel ruim. Dat liet wel zien hoeveel beter we als team waren geworden. Ik vind Jeffrey Brons echt een hele goede coach. Hij is ook heel aardig. Hij komt altijd even naar je toe om te vragen hoe het gaat en hij leeft heel erg mee, en dat vind ik heel fijn.”

Het seizoen speelde zich niet alleen af binnen Nederland. Triple ThreaT reisde ook naar verschillende buitenlandse toernooien, waaronder Zweden, Tsjechië, Montenegro, Duitsland en Spanje. Daar ontdekte Lucas dat basketbal buiten Nederland vaak net even anders wordt gespeeld. In Tsjechië werd op hogere basket gespeeld met balmaat 5, in Zweden 4 tegen 4 op lage basket met maat 5 en in Montenegro op hoge basket met maat 6. Het spel was vooral in alle gevallen veel fysieker. “Buiten Nederland is het spel veel fysieker. In Nederland is het allemaal wat zachter. Dat vond ik wel heel leerzaam.”

Ook de verschillen in spelregels maakten indruk. In Duitsland werd bijvoorbeeld op een hogere basket gespeeld en kwamen andere wedstrijdvormen voorbij. Iedere internationale ervaring leverde nieuwe inzichten op.

Foto's: Monica Verduin & Thomas Koedijk

Spelen met oudere teams

Zijn ontwikkeling bleef ook binnen Triple ThreaT niet onopgemerkt. Tijdens het seizoen mocht Lucas regelmatig aansluiten bij onder 14-2 en zelfs al enkele wedstrijden meedoen met onder 14-1. Voor een speler van zijn leeftijd betekende dat opnieuw een prachtige stap. “Ik vond het echt heel leuk om met onder 14 mee te doen. Dat ik zelfs met onder 14-1 wedstrijden mocht spelen, voelde echt als een eer.”

Tegen fysiek sterkere en oudere spelers leerde hij opnieuw veel bij. Het zijn ervaringen die hem alleen maar completer maken als basketballer. Het absolute hoogtepunt volgde tijdens de landelijke finale tegen BS Leiden in Almere. Alle trainingsuren, buitenlandse toernooien, extra kampen en honderden schoten in de achtertuin kwamen samen op het moment waarop de prijzen werden verdeeld. Lucas begon sterk, schoot al vroeg een driepunter binnen en voelde direct dat het goed zat. “Het was echt heel tof om zo'n finale te spelen. Dat maak je niet vaak mee. Ik vond zelf ook dat ik goed speelde. We hadden meteen energie en we begonnen direct met scoren. Al dat publiek erbij maakte het alleen maar mooier. Dat je daar mag staan en uiteindelijk kampioen wordt, vind ik echt heel bijzonder.”

Beter worden in elke stap

Kort na het kampioenschap volgde alweer een nieuw hoogtepunt. Lucas mocht deelnemen aan een training waarbij NBA-speler Quinten Post aanwezig was. Hoewel Post zelf niet de volledige training verzorgde, maakte de dag veel indruk. “Het was echt heel cool. Er waren heel veel coaches en ik heb daar veel geleerd. Het mooiste vond ik misschien wel dat Quinten Post mijn shirt heeft gesigneerd. Ik wil beter worden in dribbelen onder druk. Daar ga ik deze vakantie veel op oefenen. Ook wil ik sterker worden, dus ik ga aan mijn kracht werken.”

De echte kracht van Lucas zit in zijn nieuwsgierigheid en zijn bereidheid om iedere dag opnieuw iets beter te willen worden. Het afgelopen seizoen leverde een landstitel op, onvergetelijke herinneringen en prachtige ervaringen. Voor Lucas voelt het vooral als het begin van een nieuw hoofdstuk. Met onder 14 wacht alweer een volgende uitdaging, nieuwe tegenstanders en nieuwe dromen.