Renske Budding verruilt Nederland voor Highland Community College in Freeport, Illinois, waar haar Amerikaanse avontuur zal beginnen. Het is een stap waar veel basketballers van dromen, maar die voor haar het resultaat is van jaren investeren, groeien en vooral blijven geloven in haar eigen ontwikkeling.

Opgegroeid met een basketbal in haar handen

Dat basketbal een grote rol zou spelen in haar leven, was eigenlijk al vroeg duidelijk. Haar vader speelde jarenlang in de hoofdklasse bij Vlijmscherp in Vlijmen en was bovendien bondsscheidsrechter. Haar moeder speelde eveneens enkele jaren basketbal. Sport was daardoor iets dat hoorde bij het dagelijks leven. "Ik speel basketbal sinds ik zes jaar oud ben", vertelt Renske. "Als het niet vanaf mijn geboorte was, dan in ieder geval vanaf heel jonge leeftijd. Basketbal is er eigenlijk altijd geweest."

Die vanzelfsprekendheid groeide uit tot een passie die steeds sterker werd. Haar moeder zag dat iedere dag van dichtbij. Basketbal werd een onderdeel van wie Renske is.

De eerste ervaring in Vlijmen

De eerste stappen op het veld maakte Renske bij Vlijmscherp in Vlijmen. Daar stond haar vader regelmatig als trainer langs de lijn. Voor een jong kind voelde dat vooral vertrouwd. Er was altijd een bekend gezicht in de sporthal en basketbal draaide nog vooral om plezier maken. "Op die leeftijd ben je daar helemaal niet zo mee bezig dat het je vader is die voor de groep staat. Je luistert gewoon en het voelt fijn dat er iemand langs de kant staat die je kent. Dat gaf mij veel vertrouwen."

Tot ongeveer haar 12^e speelde ze in gemengde teams. Naarmate de verschillen tussen jongens en meisjes groter werden, ontstond ook de behoefte aan een nieuwe omgeving waarin ze zich verder kon ontwikkelen. Die volgende stap bracht haar naar Black Eagles in Rosmalen. Niet alleen veranderde de club, ook het niveau ging omhoog. Van de Vierde Divisie maakte ze de overstap naar de Tweede Divisie, en die uitdaging bleek haar uitstekend te liggen. Bij Black Eagles kwam ze terecht in een hechte vriendengroep waarmee prestaties en plezier hand in hand gingen. Er werd gestreden om kampioenschappen, zonder dat het plezier verdween. "Ik kwam in een heel gezellig team terecht. We probeerden altijd het beste uit onszelf te halen, maar het was nooit alleen maar presteren. We deden ook veel leuke dingen met elkaar. Dat maakte het bijzonder. We zijn één keer kampioen geworden en deden eigenlijk ieder seizoen bovenin mee."

Haar lengte gaf haar op jonge leeftijd een natuurlijk voordeel onder het bord, al relativeert Renske dat zelf meteen. Ze bleek iemand die juist beter ging spelen wanneer het niveau omhoogging. Haar moeder zag die ontwikkeling al vroeg ontstaan. Op school voelde Renske zich lang niet altijd op haar gemak, terwijl ze volledig opleefde zodra ze een sporthal binnenstapte. Iedere nieuwe uitdaging maakte haar nieuwsgieriger en sterker. Training na training groeide niet alleen haar spel, maar ook haar plezier. Die ontwikkeling bleef niet onopgemerkt. Regionale talenttrainingen onder leiding van onder anderen Stephanie Janssen en Jorrick Creyghton gaven haar opnieuw de kans om zichzelf te meten met betere speelsters.

Basketbal als spiegel van het leven

Juist de mentale groei heeft voor Renske de afgelopen jaren misschien wel het verschil gemaakt. Het houdt haar scherp en geeft haar inzicht in haar eigen ontwikkeling. "Als ik vooral naar de afgelopen twee jaar kijk, heeft basketbal mij veel zelfverzekerder gemaakt. Niet alleen op het veld, maar ook daarbuiten. Ik durf meer, ik maak makkelijker mijn eigen keuzes en ik sta steviger in mijn schoenen."

Voor iemand die zichzelf jarenlang vooral liet leiden door anderen, is dat een enorme stap. Basketbal gaf haar de ruimte om fouten te maken, opnieuw te beginnen en steeds meer op haar eigen gevoel te vertrouwen.

Een tweede thuis in Weert

Twee jaar geleden volgde opnieuw een belangrijke keuze. Renske maakte de overstap naar Basketbal Academie Limburg in Weert, waar ze zich op landelijk niveau verder kon ontwikkelen. Ineens veranderde alles. Reizen naar Groningen, spelen tegen de beste jeugdteams van Nederland en dagelijks trainen met ambitieuze teamgenoten werden de nieuwe werkelijkheid. "Dat was in het begin best bijzonder. Eerst speel je vooral in de buurt en ineens reis je het hele land door. Juist dat maakte het mooi. Je speelt tegen de grote clubs van Nederland en iedere wedstrijd leer je weer iets nieuws. Ik zie Boshoven eigenlijk als een tweede thuis. Het is de hal waar ik de afgelopen jaren ontzettend veel heb geleerd en waar ik mezelf echt heb ontwikkeld."

Bij Basketbal Academie Limburg ging het vooral om leren vertrouwen op de kwaliteiten die er altijd al waren. Dat werd zichtbaar tijdens de finales van de Basketball Cup. Met de onder 18 en later ook de onder 21 bereikte Renske de finale van de Basketball Cup. Het waren intense wedstrijden, met veel publiek en een sfeer die iedere jonge basketballer wil meemaken. "Dat was echt heel bijzonder. Alles is groter, spannender en nieuw. Je merkt hoeveel indruk zo'n finale maakt. Dat ik dat twee jaar achter elkaar heb mogen meemaken, vind ik nog steeds heel bijzonder."

Misschien nog belangrijker dan die finales is wat die periode haar persoonlijk bracht. Ze leerde verantwoordelijkheid nemen op het veld en durfde steeds vaker initiatief te nemen wanneer het moment daarom vroeg. "Ik heb geleerd om meer voor mezelf te kiezen tijdens wedstrijden. Als er een open lay-up of een goed schot is, moet je dat ook durven nemen. Vroeger twijfelde ik daar sneller over. Nu vertrouw ik veel meer op mezelf en probeer ik tegelijkertijd mijn team beter te laten spelen.”

Een Amerikaans avontuur

Iedere stap in haar carrière leek de voorbereiding op het volgende hoofdstuk. Dat hoofdstuk begint binnenkort aan de andere kant van de oceaan. Highland Community College in Freeport, Illinois wordt de plek waar Renske haar basketbalcarrière voortzet. Een nieuwe omgeving, een ander land, een onbekende cultuur en opnieuw een hoger niveau. "Ik vind het heel spannend, maar vooral ook een ontzettend gave ervaring. Ik heb eerlijk gezegd geen idee hoe alles eruit gaat zien. Natuurlijk hoop ik uiteindelijk door te groeien en misschien ooit op Division I-niveau te spelen of tegen dat soort scholen uit te komen. Waar het precies eindigt, weet ik niet. Dat maakt het eigenlijk ook wel mooi."

Van Vlijmen naar Weert was al bijzonder. De reis van Weert naar Illinois voelt als de beloning voor alles wat daaraan voorafging, voortgekomen uit haar nieuwsgierigheid om beter te worden en het vertrouwen dat ze onderweg steeds verder heeft opgebouwd.