Een groen shirt, een nieuw team en een seizoen had ze zich er enorm op verheugd, maar voor Feya Struck liep haar eerste jaar bij Peatminers anders dan gehoopt nadat een hersenschudding haar al vroeg aan de kant hield. Toch vertelt ze veel liever over haar liefde voor basketbal, de hechte teams waarin ze speelde en de stappen die ze al op jonge leeftijd had gemaakt. Dat vormt een grote motivatie om komend seizoen weer op het veld te staan.

Van het schoolplein naar de basketbalhal

Zoals bij veel jonge sporters begint het allemaal heel spontaan. Ook voor Feya, gewoon op het schoolplein. “Daar speelde ik altijd partijtjes met vrienden en dat vond ik gewoon heel leuk. Op een gegeven moment ben ik samen met een vriend een proefles gaan doen. Ik groeide ook best snel en was er eigenlijk al vrij snel best goed in.”

Die eerste kennismaking leidde haar naar The Jugglers in Enschede. Een club waar ze zich direct thuis voelde en waar haar ontwikkeling als basketbalster in een stroomversnelling terechtkwam. “De eerste trainingen waren natuurlijk spannend, maar vooral heel leuk. Het waren allemaal enorm leuke meiden, waardoor je je al snel welkom voelt. We waren echt een hechte club. We brachten hele zaterdagen met elkaar door in de sporthal, hielpen mee, floten wedstrijden en maakten er met elkaar iets moois van. Dat zijn dingen waar ik met heel veel plezier op terugkijk.”

Al snel verantwoordelijkheid nemen

Bij The Jugglers bleek al snel dat Feya meer was dan een talentvolle speelster. Ze kreeg verantwoordelijkheid, groeide uit tot aanvoerder van onder 14 en maakte vervolgens al op jonge leeftijd de overstap naar onder 18, waar ze zich moest meten met veel oudere speelsters. “Met onder 14 gingen we voor het eerst echt op een hoger niveau spelen. Dat vond ik ontzettend gaaf. Ik was daar aanvoerder en ook de oudste van het team, waardoor ik best een leidende rol had. Daarna ging ik meteen door naar onder 18 op Eerste Divisie-niveau. Ineens speelde ik tegen en met veel grotere meiden. Dat was in het begin wel even wennen, maar daar heb ik ontzettend veel geleerd. Ik kwam erachter dat ik heel sterk ben in verdedigen. Dat zie je misschien niet altijd terug in de statistieken of in het aantal punten dat je maakt, maar ik denk dat ik daar echt mijn waarde voor het team laat zien.”

Een stap hogerop

De overstap naar Peatminers kwam doordat The Jugglers en de Peatminers de handen ineen sloegen, waardoor meerdere speelsters samen de stap konden maken naar een hoger niveau. “We wilden eigenlijk heel graag Eredivisie spelen en dachten ook dat we dat aankonden. Peatminers had nog een paar meiden over en daardoor ontstond die samenwerking. Uiteindelijk zijn we met een hele groep naar Peatminers gegaan. Dat was best gek. Ik had al die jaren in dat blauwe shirt gespeeld en ineens moest ik overstappen naar groen. Ook de afstand was anders. Bij The Jugglers kon ik gewoon op de fiets naar de wedstrijden en trainingen. Nu moest ik ineens een stuk rijden. Dat was wel even wennen. Ik ben door alles wat er gebeurde niet heel vaak in de hal geweest, maar wat ik heb meegemaakt was ontzettend gezellig. De groep was leuk en ik voelde me er eigenlijk meteen thuis.”

Een team dat bleef verrassen

Hoewel Feya zelf nauwelijks minuten kon maken, bleef ze haar ploeg op de voet volgen. Vooral de eerste weken van het seizoen maakten indruk. “Het trainingsweekend aan het begin van het seizoen was echt heel leuk. We waren twee dagen met elkaar aan het trainen, deden leuke activiteiten en speelden ook nog een oefenwedstrijd tegen Utrecht. Dan krijg je meteen een band met elkaar.”

Ook de eerste competitiewedstrijd staat nog helder op haar netvlies. Een overwinning op MBCA Amstelveen vergeet ze niet snel. “Dat was gewoon heel cool. We wonnen meteen onze eerste wedstrijd. In het begin was het nog spannend en volgens mij stonden we bij rust zelfs achter, maar we hadden door hoe we die wedstrijd moesten aanpakken. Uiteindelijk liepen we zelfs uit en wonnen we.”

Dat Peatminers uiteindelijk een uitstekend seizoen draaide met een vijfde plaats in de landelijke onder 18 competitie kwam voor veel mensen als een verrassing. Ook voor Feya. “Dat hadden we eerlijk gezegd niet verwacht. Juist daarom was het zo mooi om mee te maken. De meiden hebben echt iets heel knaps neergezet.”

Nederlands kampioen in 3x3

Naast het reguliere basketbal verzamelde Feya ook mooie herinneringen op het 3x3-veld. Samen met Senna, Fenne en Mara beleefde ze een avontuur dat uitmondde in een Nederlandse titel. “Dat was eigenlijk de eerste keer dat we 3x3 speelden. We waren al verbaasd dat we de voorrondes doorkwamen. Er waren niet zoveel meidenteams, waardoor we ook in onder 16 moesten spelen. Dat was best spannend. Dan sta je ineens tegenover speelsters van Orange Lions Academy. Uiteindelijk werden we gewoon Nederlands kampioen met onder 14. Dat was echt super.”

Het is een prestatie waar ze met zichtbaar plezier op terugkijkt en die haar liet zien hoeveel je als team kunt bereiken.

Eerst herstellen, daarna verder kijken