Van Landsmeer naar Apollo, op landelijk niveau

Een basketbalverhaal dat begint met een proeftraining, een fijne sfeer en iemand die precies op het juiste moment laat voelen dat je welkom bent. Bij Linne Valkenier groeide basketbal op die manier langzaam uit tot veel meer dan een sport. Het werd een plek waar ze zichzelf kon ontwikkelen, waar vriendschappen ontstonden, waar coaches haar vertrouwen gaven en waar ze stap voor stap ontdekte hoeveel er in haar spel verscholen zat. De 14-jarige Linne speelt nu bij BC Apollo Amsterdam en kwam afgelopen seizoen voor het eerst uit op landelijk niveau in de onder 16 Eredivisie. Daarvoor droeg ze jarenlang het shirt van Landslake Lions in Landsmeer, de club waar haar basis ligt en waar ook haar zusjes nog altijd rondlopen. Haar verhaal kent een prachtige cyclus: de warmte van Landsmeer, de stap naar Apollo, het lef om hoger te gaan spelen en de rustige overtuiging waarmee Linne haar plek verovert. Een prachtig moment om je vleugels uit te slaan naar nieuwe mogelijkheden. “Ik weet nog dat ik ooit bij BVA een proeftraining heb gedaan, maar dat vond ik niet zo leuk. Later heb ik bij Landsmeer een proeftraining gedaan. Lou Olieroock was daar ook en ik vond haar gewoon heel aardig. Ik vond Landsmeer heel leuk en toen ben ik daar gebleven.” Foto: Brian Hill

Een club die als thuis voelde

Je hoort bij Linne vooral de warmte over Landslake Lions: de meiden, de gezelligheid, de coaches en het gevoel dat basketbal daar vanzelf onderdeel werd van haar leven. Ze begon rond haar negende en bouwde in de jaren daarna aan een basis die nog altijd zichtbaar is in haar spel: plezier, zelfvertrouwen, spelinzicht en de moed om fouten te maken zonder weg te zakken. “Ik denk dat ik negen was toen ik begon,” vertelt Linne. “Dat is inmiddels best wel lang, maar ik vond het eigenlijk altijd heel erg leuk. In Landsmeer voelde het een beetje als thuis, want ik kende al die meiden. Het was hartstikke gezellig en eigenlijk één grote vriendengroep. De coaches waren ook altijd heel gezellig. Joran Beckman was volgens mij mijn eerste coach. Het was eigenlijk sporten met je vrienden.”

Haar eerste coach, Joran Beckman, werd belangrijk in haar ontwikkeling door haar plezier, ruimte en vertrouwen te geven. In haar jongste jaren leerde ze bij hem dat basketbal niet draait om angst om fouten te maken, maar om durven spelen. Later kreeg ze binnen haar team steeds meer verantwoordelijkheid en groeide ze in een leidende rol. “Ik denk dat Joran mij vooral het plezier van basketbal heeft gegeven. Hij heeft mij de basis geleerd. Als je jonger bent, is het belangrijk dat je vooral lol hebt. Hij vond het belangrijk dat je je best deed, dat je plezier had en dat je het echt voor jezelf deed. Niet voor hem of voor andere mensen, maar echt voor jezelf. Ook in wedstrijden moest je het voor jezelf doen. Als jij wilde winnen, dan kon je winnen. Je moest gewoon je best doen, en als je het echt wilde, dan kon het gewoon.”

Bij haar vertrek uit Landsmeer kreeg Linne van Joran een kaartje met een vogeltje erop. Het was een klein gebaar met een grote betekenis. Precies die betekenis gaf ze daarna inhoud. “Toen ik wegging bij Landsmeer, had ik bij mijn laatste wedstrijd een oefenwedstrijd gespeeld. Joran had voor iedereen die wegging een kaartje geschreven. Voor mij had hij er een vogeltje op gezet, met de boodschap dat ik mijn vleugels moest uitslaan.”

Inspiratie bij dames 1 van Topkip Lions

Landsmeer betekende voor Linne ook veel kijken naar dames 1 van Topkip Lions. Daar zag ze speelsters die iets bij haar losmaakten. Niet als onbereikbare voorbeelden, maar als speelsters waar ze iets van wilde meenemen in haar eigen ontwikkeling. “Ik kijk op naar Lindsay Pengel. Charlotte van Kleef vind ik ook mooi om te zien, vooral met haar drietjes. Keona Douwstra vind ik ook heel inspirerend. De manier waarop zij aanvallend en verdedigend speelt, vind ik mooi. Ze speelt agressief en met heel veel energie. Dat is gewoon leuk om te zien.”

Landsmeer is voor haar geen afgesloten hoofdstuk. Het is de plek waar haar basis ligt, waar haar zusjes spelen en waar ze later misschien opnieuw wil schitteren. “Ik hoop later ook weer bij Landsmeer in de divisie te kunnen spelen.”

Spelinzicht, verantwoordelijkheid en durven kiezen

Linne is lang, maar geen pure center. Ze kan schieten, maar ziet zichzelf niet alleen als schutter. Ze kan als guard spelen, zonder een klassieke point guard te zijn. Ze heeft geleerd om te kijken wat een team nodig heeft en zich daaraan aan te passen. Die veelzijdigheid komt niet uit het niets. Bij Landsmeer kreeg ze de ruimte om veel te doen, veel te beslissen en vooral veel te leren. “Ik denk dat ik in Landsmeer veel spelintelligentie heb meegekregen. Ik heb daar ook geleerd dat het niet erg is als je een fout maakt, zolang je maar doorgaat. Dat is bij Apollo ook belangrijk voor mij, dat ik dat blijf doen.”

In de onder 14 kreeg Linne een grotere rol. Ze moest mensen neerzetten, het spel lezen en zelf initiatief nemen. Dat is voor een jonge speelster waardevol, zeker wanneer ze later op een hoger niveau terechtkomt. Bij Landsmeer ontdekte ze dat ze niet moest wegpassen zodra ze vrijstond, maar dat ze ook zelf naar de basket kon gaan of haar schot kon nemen. “Ik heb ook geleerd om zelf de bal op te dribbelen. Er was veel ruimte om zelf dingen te doen, en daardoor heb ik ook geleerd om het echt te doen.”

Haar positie blijft afhankelijk van het team. Afgelopen seizoen had Apollo sterke centers, waardoor Linne niet vaak onder het bord hoefde te spelen. Komend seizoen kan dat anders worden, afhankelijk van de samenstelling van het team en de keuzes van de coach. “Ik speel niet echt onder het bord, maar soms wel. Ik denk dat het komend seizoen misschien wat meer gaat gebeuren, omdat we iets minder lange mensen hebben. Vorig jaar hadden we heel goede centers, maar soms stond ik er wel, vooral als zij er niet waren of als zij gepasseerd waren. Ik heb niet echt een vaste plek. Ik ben geen één, want ik ben echt geen point guard, maar ik ben ook geen vijf. Ik kan een twee zijn, maar ik kan ook een vier zijn. In het regioteam speelde ik op de vier. Het hangt er een beetje van af wat een coach van mij nodig heeft. Als er te weinig guards zijn, kan ik als guard spelen. Geen point guard, maar wel een guard. Soms kan ik ook aanvallen. Ik weet het niet precies, want ik word op verschillende posities gezet.”

De stap naar Apollo

De stap naar Apollo kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Via Joran werd Linne naar de regiotrainingen gestuurd. Wat begon als een mooie ervaring, werd steeds serieuzer. Ze bleef doorgaan in de selectie, training na training. Plotseling zat ze in het regioteam en speelde ze met meiden die op hoog niveau actief waren. Ze merkte dat ze meer wilde. Niet alleen meedoen, maar zichzelf uitdagen. “Ik had daar gespeeld en dacht dat het leuk was geweest om een keer mee te maken. Toen was ik opeens door. Iedere training was ik weer door, en uiteindelijk zat ik in het team. Dat vond ik wel bijzonder. Bij het regiotoernooi speelde ik met Kensia Roseval en Celia van der Bent. Ik was vooral vanaf de bank aan het aanmoedigen, maar het was sowieso een hele leuke ervaring. Toen dacht ik dat ik dit eigenlijk echt heel leuk vond. Ik wilde ook wel hoger gaan spelen. Ik ben try-outs gaan doen bij MBCA, Apollo en Hoofddorp. Apollo vond ik het fijnst. Het was het dichtstbij, de sfeer was gezellig en de meiden waren allemaal heel leuk. Tessa was de coach en die kende ik natuurlijk al van de regio. Ik vond haar heel aardig en een leuke coach. Daarom ben ik bij Apollo gaan spelen.”

Meteen leren zwemmen in diep water

Haar eerste echte Eredivisiewedstrijd voor Apollo werd meteen een vuurdoop. Uit tegen Basketball Academy Utrecht, een ploeg met veel kwaliteit, veel energie langs de kant en een tegenstander die Linne direct op de proef stelde. Door afwezigheid van meerdere speelsters moest ze op center spelen, een positie die ze eigenlijk nooit had gespeeld. Daar stond ze dan, in haar eerste wedstrijd op landelijk niveau, tegenover Zoë van Boheemen. “Ik vond het best spannend, want mijn eerste echte wedstrijd was tegen Basketball Academy Utrecht. Utrecht is een goed team en het was uit, dus er werd vanaf de kant goed aangemoedigd. Er waren ook veel speelsters uit ons team niet aanwezig, vooral lange speelsters. Daardoor moest ik op center spelen, terwijl ik dat bij Landsmeer nog nooit had gedaan en eigenlijk überhaupt nog nooit had gedaan.”

Die wedstrijd werd een les in versneld groeien. Linne stond tegenover een van de sterkste speelsters in haar leeftijdscategorie. Het was zwaar, maar ze bleef overeind. Niet omdat alles meteen lukte, maar omdat ze bleef vechten en achteraf kon zien dat ze in die omstandigheden veel had geleerd. “Ik moest op een gegeven moment Zoë verdedigen. Zij had 36 punten gescoord, maar uiteindelijk vond ik dat ik het best goed had gedaan voor mijn allereerste Eredivisiewedstrijd. Ik speelde meteen tegen een van de beste speelsters en tegen het beste team van de onder 16 Eredivisie. Ik denk dat het eigenlijk best prima ging voor een eerste keer.”

Tessa van Lunteren als positieve kracht

Bij Apollo kreeg Linne te maken met Tessa van Lunteren, een coach die voor haar veel betekende. Tessa bracht energie, positiviteit en duidelijkheid. Ze wist wanneer er ruimte was voor plezier en wanneer er serieus gewerkt moest worden. Voor Linne, die zelf ook energie brengt, paste dat goed. “Ik denk dat Tessa een heel meelevende coach is. Ze weet wanneer het tijd is voor lol en wanneer het tijd is om serieus te trainen. Ze kan dat ook goed laten weten. Ik denk dat ze ziet wat je nodig hebt en dat ze je daarmee heel erg kan helpen.”

De energie van een coach werkt door in een team. Linne voelt dat duidelijk. Wanneer de training weinig energie heeft, zakt haar eigen energie ook. Juist daarom was Tessa belangrijk in haar eerste Apollo-jaar. “Tessa is heel positief en geeft veel energie. Als er weinig energie is, krijg ik zelf ook minder energie en dat is niet leuk. Tessa geeft juist veel energie, dus daar ben ik heel blij mee.”

Een team dat elkaar vond

Dat Tessa iets moois voor elkaar heeft gebracht, was aan het teamspel te zien. Het eerste seizoen bij Apollo was voor Linne en het team een proces. Spelen op landelijk niveau vraagt aanpassing. De snelheid ligt hoger, tegenstanders zijn sterker en binnen een nieuw team moet iedereen elkaar leren vinden. Volgens Linne kwam er tijdens het seizoen duidelijk een moment waarop het spel begon te groeien. “Ik denk dat de wedstrijd tegen MBCA Amstelveen in november een belangrijk moment was. In ons team was het soms nog zoeken naar elkaar, maar in die wedstrijd speelden we echt met elkaar. Die winst was heel leuk om te hebben, omdat het zo’n mooie wedstrijd was. Het ging niet alleen om jezelf. We wilden met z’n allen van MBCA winnen, en dat lukte.”

Ook de wedstrijd in Zwolle bleef hangen. Het werd een duel met spanning, herstel, een beslissend moment en uiteindelijk een overwinning na overtime. Zulke wedstrijden bouwen een team. Ze geven spelers het gevoel dat ze samen iets kunnen omdraaien. “In Zwolle hebben we ook een hele mooie wedstrijd gespeeld. Tessa was daarna echt tevreden. Dat was misschien wel onze beste wedstrijd van de hele serie. We speelden eerst gelijk en daarna kwam er overtime. Hanna Groeneveld schoot een heel mooi drietje raak, waardoor we terugkwamen. Volgens mij ging het eerste kwart nog niet zo goed en stonden we achter, maar daarna hebben we het samen teruggepakt. Uiteindelijk hebben we gewonnen. Dat was een mooie wedstrijd.”

De Final 8 en de spanning van grote wedstrijden

Apollo eindigde als zevende in de Eredivisie en kwam in de Final 8 opnieuw uit tegen Utrecht. Voor Linne was die wedstrijd extra spannend. Ze had een periode weinig wedstrijden gespeeld door reizen, ziekte en trainingskampen. Toch stond ze er weer, in een ambiance met toeters, trommels en alles wat bij een groot jeugdduel hoort. “Ik vond het best spannend, omdat ik al een tijdje niet had gespeeld. Ik was in Kroatië geweest voor trainingskamp, daarvoor waren we naar Barcelona geweest en daarvoor was ik ziek bij een wedstrijd. Daardoor had ik al vier weken geen wedstrijd gespeeld.”

De wedstrijd tegen Utrecht werd nipt verloren. Dat deed pijn, juist omdat Apollo dichtbij was. Toch overheerste bij Linne ook het gevoel dat haar team goed had gespeeld en dat ze op dit niveau kon meedoen. “Het was met toeters, bellen en trommels. Dat was de eerste keer dat ik dat meemaakte. We verloren helaas met één punt. We hadden met acht punten verschil moeten winnen, dus het was jammer dat we Utrecht niet één keer konden verslaan, al was het maar met één punt. Uiteindelijk vind ik dat we het best goed hebben gedaan.”

Buitenlandse ervaringen

Met Apollo maakte Linne ook reizen naar het buitenland. Parijs kwam al vroeg, toen ze haar nieuwe teamgenoten nog niet goed kende. Dat maakte het spannend en wennen. De omstandigheden waren warm, de hal zwaar, maar de ervaring bleef waardevol. Barcelona voelde later anders. Daar kende ze de groep beter en ontstond er meer verbinding, ook met meiden uit oudere teams. “In Parijs kende ik iedereen nog niet zo goed, dus dat was heel erg wennen. Het was ook heel warm. Die hal was denk ik wel 30 graden vanbinnen, dus dat was even wennen.”

De reis naar Barcelona liet zien hoe belangrijk teamgevoel is buiten de lijnen. Voor Linne was het meer dan een toernooi. Het was een moment waarop ze speelsters uit onder 18 beter leerde kennen en voelde dat de club groter was dan alleen haar eigen team. “In Barcelona was het echt heel erg leuk. We zaten ook met meiden uit onder 18 op de kamer. Daardoor leerde je elkaar net wat beter kennen, ook al had je al een heel jaar met elkaar gespeeld. Dat vond ik heel leuk.”

Terug naar de regio

Na haar eerdere regionale ervaring keerde Linne opnieuw terug bij de regiotrainingen. Dit keer kende ze meer mensen, voelde ze zich iets zekerder en kreeg ze meer speeltijd tijdens het toernooi. Toch bleef het spannend, precies zoals een selectieomgeving spannend hoort te zijn. De lat ligt hoger, iedere training telt en je wordt voortdurend uitgedaagd. “Ik vond het spannend om weer mee te doen aan de regiotrainingen. Dit jaar vond ik het team ook echt heel gezellig. Het was een heel erg leuk team. De trainingen waren spannend, maar dat maakte het ook wat losser en leuker. Er moest natuurlijk hard getraind worden, maar daarnaast was het ook gewoon leuk.”

Voor Linne was het belangrijk dat ze groei merkte ten opzichte van de vorige keer. Ze was niet alleen aanwezig, maar kon meer bijdragen. Dat gaf vertrouwen richting een nieuw seizoen waarin ze opnieuw in de onder 16 Eredivisie zal spelen. “Ik kende Nadine Boesaart nu al wat beter en Tessa kende ik natuurlijk ook goed. Het toernooi was heel erg leuk. Ik kreeg veel meer speeltijd dan de vorige keer en het ging ook beter dan de vorige keer. Daar was ik wel blij mee.”

Een nieuw seizoen onder Chris van Kampen

Komend seizoen wacht een nieuwe fase. Chris van Kampen neemt de onder 16 onder zijn hoede en Linne heeft al met hem getraind. Voor haar is dat iets om naar uit te kijken. Chris brengt veel energie, vraagt inzet en legt de lat hoog. Dat past bij wat Linne prettig vindt: een training waarin iedereen moet meedoen, waarin energie geen keuze is en waarin het niveau vanzelf omhooggaat. “Ik heb er wel zin in om met Chris te gaan werken. Het wordt een heel ander team en dat vind ik interessant. Chris brengt heel veel energie. Als je niet genoeg energie levert, moet je push-ups doen. Dan moet je dus maar energie leveren. Als je niet genoeg doet, moet je zorgen dat je genoeg doet. Ik vind dat eigenlijk wel fijn, want dan moet iedereen energie leveren. Daardoor gaat de training omhoog en wordt het ook leuker.”

Basketbal loopt inmiddels door het gezin Valkenier. Linne speelt bij Apollo, haar zusjes basketballen in Landsmeer en haar vader was afgelopen seizoen betrokken als coach bij een team van een van haar zusjes. Linne kijkt graag bij hen en helpt waar ze kan. Daarin zie je iets moois terug: ze is niet alleen bezig met haar eigen ontwikkeling, maar vindt het ook leuk om jongere speelsters te helpen en aan te moedigen. “Ik vind het heel erg leuk dat mijn zusjes ook basketballen. Afgelopen seizoen ging ik vaak bij ze kijken, want mijn vader was coach van mijn zusje. Soms zat ik op de bank om een beetje te helpen en aan te moedigen.”

Ook bij Basketball’s Cool in Landsmeer was Linne te vinden. Ze keek mee, hielp bij een training en deed een warming-up met jonge meiden. Voor iemand van 14 zegt dat veel. Ze is nog volop speelster in ontwikkeling, maar draagt tegelijk al iets over van wat ze zelf heeft gekregen. “Soms kwam ik ook bij Basketball’s Cool in Landsmeer kijken. Ik heb één keer geholpen met trainen en dat vond ik heel erg leuk. Ik deed ook een warming-up met de meiden van onder 12 van mijn zusje.”

Een speelster met vleugels

Het mooie aan Linne is dat ze talent heeft, enorm leergierig is en niet afwachtend is. Ze houdt van plezier, maar snapt dat hoger spelen ook hard werken betekent. Bij Landsmeer kreeg ze het plezier, de basis en het vertrouwen. Bij Apollo kreeg ze de Eredivisie, de snelheid, de weerstand en de uitdaging. Via de regio ontdekte ze dat ze verder wilde kijken. Via toernooien in het buitenland leerde ze haar team kennen. Via haar zusjes en de jeugd in Landsmeer voelt ze hoe mooi het is om basketbal door te geven. Dat kaartje van Joran, met dat vogeltje erop, past daardoor perfect bij haar verhaal. Linne heeft haar vleugels uitgeslagen. Ze is van een vertrouwde clubomgeving naar het landelijke niveau gegaan, zonder haar eigenheid kwijt te raken. Ze neemt Landsmeer mee in haar spel, groeit bij Apollo verder en kijkt met nieuwsgierigheid naar wat er komt. “Ik hoop dat komend jaar een mooi jaar voor mij wordt. Ik heb er zin in, zeker met Chris als coach en met een nieuw team. Ik wil gewoon hard blijven trainen, energie blijven geven en mezelf blijven ontwikkelen.”

Linne is nog maar 14 jaar, maar haar basketbalverhaal heeft nu al meerdere lagen. Het is het verhaal van een meisje dat begon omdat het gezellig was, bleef omdat ze plezier had, groeide omdat coaches haar vertrouwen gaven en nu verdergaat omdat ze voelt dat er meer mogelijk is. Ze laat het zien, training na training, wedstrijd na wedstrijd, en stap voor stap. Reken er dus maar op dat binnen het damesbasketbal een prachtig talent tevoorschijn kan komen, als deze enorme inspiratie zich doorzet in haar ontwikkeling.