Voor Loek Peters groeide basketbal uit tot een serieuze ambitie die begon bij Quick Runners in Huizen. Het bracht hem uiteindelijk naar het hoogste jeugdniveau van Nederland bij UBALL in Utrecht in zowel onder 16-1 als onder 16-2 en won met onder 16-1 dit seizoen de Basketball Cup onder 16. De eerste stappen werden gezet samen met zijn vader, die vroeger zelf ook basketbalde. “Daardoor heb ik altijd met hem op een veldje gebasketbald toen ik jong was,” vertelt Loek. “Dat heb ik eigenlijk overgenomen. Vanaf het eerste moment vond ik het helemaal geweldig. Ik wist al een klein beetje hoe het werkte en daardoor vond ik het nog leuker.”

Die eerste kennismaking leidde uiteindelijk naar Quick Runners in Huizen. Daar zette Loek zijn eerste stappen binnen een team en ontdekte hij hoe leuk competitiebasketbal kon zijn. “Volgens mij speelde ik toen in onder 10 en onder 12. Ik ging al snel mee scoren bij onder 12 en groeide eigenlijk heel snel door. Het was voor mij ook de eerste sport waarvan ik echt dacht: dit vind ik geweldig om te doen.”

Mooie herinneringen in Huizen

Hoewel de jaren bij Quick Runners vooral in het teken stonden van ontwikkeling, zijn het niet alleen de wedstrijden die hem zijn bijgebleven. De vriendschappen die daar ontstonden vormen nog altijd een belangrijk onderdeel van zijn basketbalverhaal. Loek kijkt met veel plezier terug op zijn periode in onder 14, waar hij deel uitmaakte van een hechte groep spelers die samen een bijzonder seizoen beleefde. “Ik had echt een heel leuk team in onder 14. Ik was toen eerstejaars en zat met acht jongens in een ploeg die allemaal goede vrienden van mij waren. We hebben toen in de Tweede Divisie een heel mooi seizoen neergezet. Daar waren we echt trots op. Dat was een periode waar we heel veel plezier hadden met elkaar. Olivier Jeurissen speelde toen ook in dat team. Met hem heb ik vroeger gespeeld en nu speel ik weer samen. Veel spelers die ik tegenwoordig tegenkom, ken ik ook nog uit die tijd.”

Die herinneringen vormen een belangrijk fundament onder zijn huidige carrière. De overstap naar een grotere club betekende niet dat die periode werd afgesloten, maar juist dat de volgende stap kon worden gezet.

Een sprong in het diepe bij UBALL

Toen Quick Runners richting de onder 16-categorie ging, kwam er een moment waarop keuzes gemaakt moesten worden. Voor Loek was duidelijk dat hij zichzelf wilde blijven uitdagen. Die zoektocht bracht hem uiteindelijk naar Utrecht. De weg naar UBALL verliep niet vanzelfsprekend. De selecties waren grotendeels al gevormd en de officiële try-outs waren voorbij. Toch kreeg hij de kans om zichzelf te laten zien. “Bij Quick Runners gingen we naar onder 16. Er waren verschillende opties, maar eigenlijk voelde geen van die mogelijkheden goed voor mij. Toen zijn we gaan kijken naar andere clubs en kwamen we bij UBALL uit. De try-outs waren al geweest, dus er werd een mail gestuurd met de vraag of ik misschien een keer mocht meetrainen. Dat heb ik gedaan en vanaf het eerste moment vond ik het heel leuk. Ik was helemaal niet gewend om twee uur achter elkaar te trainen. Alles voelde anders. De jongens waren beter en het tempo lag veel hoger, maar toch vond ik het geweldig. Ik ben daarna elke woensdag blijven meetrainen en uiteindelijk kwam ik in een team terecht waar ik echt heel blij mee was. Ik merkte dat ik steeds beter werd en dat ik heel snel groeide als speler.”

Direct naar de landelijke top

Waar veel spelers tijd nodig hebben om te wennen aan een nieuwe omgeving, maakte Loek vrijwel meteen indruk. Zijn eerste seizoen bij UBALL groeide uit tot een avontuur dat niemand vooraf had durven voorspellen. De ploeg bereikte de landelijke finales en mocht zich meten met de beste teams van Nederland. Voor een speler die kort daarvoor nog in Huizen speelde, was dat een ervaring die diepe indruk maakte. “Ik heb toen echt de mooiste stap gezet die ik kon maken. We werden tweede van Nederland en dat was iets wat ik van tevoren nooit had verwacht. Het was een hele nieuwe ervaring. Alles was spannend. We speelden in Almere in een grote arena met veel mensen op de tribunes. Dat was ik helemaal niet gewend. Het was echt een heel mooi seizoen. Die landelijke finales waren echt bijzonder. Alleen al het spelen op zo'n center court was geweldig. Het voelde alsof alles ineens veel groter werd. Dat zijn momenten die je niet snel vergeet.”

Een seizoen van groei en karakter

Ook het afgelopen seizoen stond voor Loek in het teken van ontwikkeling. Niet alleen zijn eigen ontwikkeling, maar vooral die van het team als geheel. Vanaf de eerste trainingsweken zag hij een groep ontstaan die steeds sterker werd en waarin spelers elkaar hielpen om beter te worden. “Ik moet sowieso beginnen met zeggen dat we echt een heel mooi seizoen hebben neergezet. Vooral als team zijn we ontzettend gegroeid. Iedereen ontwikkelde zich individueel, maar ook samen werden we steeds beter. De eerste wedstrijd van het seizoen was wat minder en toen dacht ik nog dat het misschien een zwaar jaar zou worden. Uiteindelijk hebben we weinig verloren, goed gespeeld en vooral veel plezier gehad met elkaar. Volgens mij kijkt iedereen met een goed gevoel terug op dit seizoen.”

Dat teamgevoel kwam ook naar voren in belangrijke wedstrijden waarin de druk hoog opliep. Een voorbeeld daarvan was de ontmoeting van UBALL onder 16-2 met Tracks Parkstad, een duel waarin veel op het spel stond. “Dat was echt een intense wedstrijd. Er waren veel mensen aanwezig en er hing veel spanning. Sommige spelers, waaronder ikzelf, werden daar best door beïnvloed. Daardoor gingen we minder als team spelen dan normaal. Ondanks die druk vind ik dat we nog steeds een prima wedstrijd hebben gespeeld. Verliezen blijft jammer, zeker als je weet wat er op het spel stond, maar zulke wedstrijden leren je ook veel.”

Foto: Esmee Fraser

De bekroning: winst in de Basketball Cup

Het absolute hoogtepunt van het seizoen volgde in de Basketball Cup onder 16. In de finale tegen Lokomotief Rijswijk liet UBALL zien waarom het tot de sterkste jeugdteams van Nederland behoort. Na een sensationele comeback mocht de ploeg uiteindelijk de beker omhooghouden. Voor Loek betekende het de bekroning van een seizoen waarin hard werken, doorzetten en vertrouwen in elkaar centraal stonden. Het succes voelde als de beloning voor een groep die maandenlang samen had gebouwd aan iets bijzonders, en precies dat teamgevoel komt telkens terug wanneer Loek over zijn basketbalcarrière praat. Individuele prestaties zijn mooi, maar uiteindelijk draait het voor hem om samen groeien, samen leren en samen winnen. Hoewel het seizoen inmiddels voorbij is, kijkt Loek alweer vooruit. De ambitie is groot en het vertrouwen in de toekomst eveneens. “Volgend jaar kunnen we echt weer iets moois neerzetten. We hebben veel talent in de groep en als alles goed valt, kunnen we als team opnieuw grote stappen maken. Ik denk dat er nog heel veel mogelijk is.”

Loek laat zien hoe ver passie, inzet en doorzettingsvermogen een jonge sporter kunnen brengen. De ontwikkeling die hem de afgelopen jaren zo ver heeft gebracht, vormt tegelijkertijd het begin van alles wat nog komen gaat.