Wie hem de afgelopen jaren zag spelen bij BC Apollo Amsterdam, kent het beeld: een speler die het spel leest, de bal laat rondgaan en pas aan zichzelf denkt als het team er beter van wordt. Jermaine Heesbeen was lange tijd een vertrouwd gezicht in Amsterdam, ook op landelijk niveau. Dit seizoen draagt hij een ander shirt. Hij speelt nu bij Landslake Lions in Landsmeer, in de Onder 18 in de Tweede Divisie. Hij is tegenwoordig ook met foto's bezig zoals je ziet. Zijn Instagram pagina est.courtside beschikt over fantastische highlights en foto's!

Basketbal zat al in de familie

Sommige spelers rollen het basketbal in via vrienden of een schoolplein. Bij Jermaine begon het in huis, als iets dat gewoon bij het gezin hoorde. “Eigenlijk speelde een groot deel van mijn familie basketbal. Mijn moeder heeft heel lang gebasketbald, mijn vader heeft ook gebasketbald en daardoor is het eigenlijk best wel bij mij gewoon bijgekomen. Ik denk dat ik het altijd wel leuk heb gevonden. Het was best wel een hele tijd terug, maar ik heb het altijd wel leuk gevonden om te doen. Ook toen ik uiteindelijk zelfs twee jaar ben gaan voetballen heb ik basketbal nog altijd leuk gevonden.”

Apollo als thuisbasis

Jermaine begon bij Apollo en groeide daar op in de echte betekenis van het woord: als speler en als persoon. Het eerste moment kan hij niet meer scherp terughalen, maar het gevoel dat hij aan de club overhield, is er nog steeds. “Het heeft altijd als thuis gevoeld. Het voelt nu ook nog steeds als thuis, ondanks dat ik er niet meer speel.”

Dat thuisgevoel zat in meer dan alleen trainingsavonden. Het zat in de mensen, de zaal, het geluid van een volle tribune, de spanning van een wedstrijd waar iedereen zich tegenaan bemoeit alsof het om een finale gaat. Apollo vormde het decor waarin hij leerde wat het betekent om samen te spelen, te strijden en te groeien richting het landelijke niveau.

De invloed van zijn moeder en zijn eigen rol

Zijn moeder speelde op de point guard-positie. Jermaine ziet overeenkomsten in zijn spel en dat van zijn moeder, maar ook duidelijke verschillen, vooral in positie en tempo. “Ik denk dat ik iets meer richting de shooting guard ben. Ik heb wel het playmaking-gevoel dat ik toch wel iets sneller de bal pas dan dat ik werkelijk score. Ik denk dat mijn spel net iets anders is.”

Wedstrijden die bij blijven

Jeugdherinneringen in sport worden vaak samengevat in uitslagen en statistieken. Bij Jermaine draait het om het moment: de sfeer, het publiek, het gevoel dat je samen iets groots beleeft. Hij noemt twee wedstrijden uit de onder 14 die hem altijd zijn bijgebleven, beide tegen clubs die het beste uit je halen. “Onder 14, halve finale tegen Leiden. Het stond helemaal vol. Dat was onder coach Dino Bergens. Toen was een heel deel van de zaal afgesloten, behalve het allerlaatste veld. Alle ouders waren er.”

De tweede wedstrijd had een ander karakter: minder een toernooi-achtige setting, maar wel dezelfde intensiteit, omdat de hele sporthal als het ware in die ene wedstrijd samenkwam. “Dezelfde wedstrijd tegen Rotterdam, alleen dan was het gewoon een normale seizoenswedstrijd, ook in de onder 14. Toen was de hele hal Rotterdam tegen Apollo. Er speelden geen andere teams, behalve Rotterdam en Apollo op dat moment.”

Den Bosch

Finales op landelijk niveau hebben iets eigens: de aankondigingen, het licht, het publiek, de nadruk op elke fout en elk goed besluit. Jermaine stond daar, maar niet in de rol die hij het liefst had gehad. “Het was in Den Bosch. Het is wel een van de mooiste hallen waar ik tot nu toe heb gespeeld. Het was vet om daar te staan, opgeroepen te worden, helemaal bij naam en bij rugnummer.”

Het publiek is anders dan normaal, zegt hij. Het gaat niet alleen om eigen supporters. Iedereen kijkt, iedereen voelt mee, iedereen weegt wat er gebeurt. Daardoor verandert ook de druk. “Er zijn best wel veel mensen. Een stuk meer dan dat er normaal bij een publiek zou zitten. De druk die dan op de wedstrijd staat, dat is wel vet geweest. Doordat ik geblesseerd was, speelde ik niet de gewenste rol die ik normaal gesproken heb. We stonden tot derde kwart eigenlijk zo goed als met vijftien punten tot twintig punten voor. De finals hebben we toen helaas verloren tegen MBCA Amstelveen.”

Coach Dino en de les van hard werken

In jeugdteams zijn trainers vaak bepalend voor ritme en discipline. Jermaine noemt coach Dino expliciet als iemand die hem iets meegegeven heeft dat verder reikt dan een spelsysteem. “Hard werken vooral. Je krijgt niet altijd alles wat je wilt. Je moet echt voor alles werken. Hard strijden, blijven doorgaan ook al doet iets pijn. Tenzij het echt daadwerkelijk te veel pijn doet.”

Twee keer een knieblessure en toch terug

Het gesprek krijgt een andere toon zodra het over zijn blessureperiode gaat. Jermaine noemt niet alleen het fysieke herstel, maar ook het moment waarop iemand je vertelt dat iets misschien niet meer kan. Dat blijft hangen. “De eerste keer dat het gebeurde, want ik heb het twee keer gehad bij mijn knieën, was het heftig om te horen dat je gewoon niet meer kon basketballen. Ik had fysiotherapeuten en coaches die zeiden dat ik niet meer kon basketballen. Ik scheurde trouwens aan beide knieën mijn voorste kruisband af; eerst links en daarna rechts. Doordat ik toch door ben blijven gaan met andere fysiotherapeuten, hard werken, en doordat ik ben geopereerd door een orthopeed, ben ik toch uiteindelijk weer teruggekomen op het landelijke niveau in de onder 16, na twee jaar lang uit te hebben gezeten.”

De terugkeer op het veld voelt dan bijna als een beloning, niet omdat alles ineens makkelijk is, maar omdat je eindelijk weer mag doen waarvoor je al die tijd hebt getraind. “Het is een fijn gevoel om weer je eerste wedstrijd te kunnen spelen en gewoon weer te kunnen gaan waarvoor je gaat werken. Er zitten natuurlijk ook dingetjes nog in je hoofd: neem het rustig aan, doe dit niet, doe dat niet. Dat is iets waar je uiteindelijk wel overheen komt na zoveel trainingen.”

Een nieuw hoofdstuk bij Landslake Lions