Je kunt een doel voor ogen hebben en alles op alles willen zetten om dat te bereiken, maar waar begint zo’n droom eigenlijk? Voor Mees van Dijk begon die op een oud pleintje in Zeeland. Daar pakte hij samen met zijn opa voor het eerst een basketbal op. Op dat moment ontstond iets wat jaren later nog altijd voelbaar is: een grote liefde voor het spel en de wil om er verder mee te komen.

Inmiddels is Mees al acht jaar actief in het basketbal en speelt hij bij Lay Back Kampen in het onder 16-2 team. Toch werd de basis van zijn ontwikkeling ergens anders gelegd: bij G.S. Stars Elburg, de club waar hij zijn eerste stappen zette en zijn passie voor het spel verder groeide. Zijn doel is duidelijk, nu de realisatie die dichterbij kan komen!

De basis in Elburg

Zes van de acht basketbaljaren van Mees speelde hij in Elburg, een plaats waar basketbal niet groot is. Juist daar leerde hij het spel kennen en begon zijn ontwikkeling serieus vorm te krijgen. Nog altijd traint hij er regelmatig mee. “In Elburg is basketbal eigenlijk de kleinste sport,” vertelt Mees. “Toen ik 11 jaar was, kon ik pas mijn eerste wedstrijd spelen, omdat het rondom basketbal daar te klein was. Dat was meteen een wedstrijd in het onder 18 team.”

Voor een jonge speler was dat een opvallend begin. In plaats van hem af te remmen, wakkerde het zijn motivatie juist verder aan. In zijn laatste seizoen in Elburg viel alles samen: ontwikkeling, vertrouwen en resultaat. “In mijn laatste seizoen in Elburg werden we kampioen zonder één wedstrijd te verliezen. Als point guard scoorde ik toen gemiddeld veertien punten per wedstrijd.”

De overstap naar Kampen

Na zijn periode in Elburg was Mees toe aan een nieuwe uitdaging. Die vond hij bij Lay Back Kampen, waar hij zich direct op zijn plek voelde. De overstap gaf hem niet alleen een andere omgeving, maar ook een andere blik op zijn toekomst in het basketbal. “In Kampen voelde ik me meteen gewild. Sinds die overstap ben ik echt begonnen om serieuzer naar mijn basketbalcarrière te kijken.”

Die ambitie komt niet alleen vanuit hemzelf. Ook zijn opa speelt daarin een grote rol. Hij was er immers bij toen de liefde voor basketbal ontstond en bleef altijd in hem geloven. “Mijn opa droomde er altijd al van om mij in de top te zien, misschien nog wel meer dan ikzelf.”

Basketbal is voor Mees niet alleen een sport, maar ook iets persoonlijks. Iets dat verbonden is aan herinneringen, motivatie en een droom die al langer meegaat. Dat zijn talent werd gezien, bleek twee jaar geleden in Zwolle. Daar kreeg hij een award en kwam er een kans voorbij die veel had kunnen betekenen. “Twee jaar geleden kreeg ik in Zwolle een award en werd ik gevraagd voor de eredivisie. Alleen wist mijn moeder toen niet goed wat dat precies was. Helaas ging dat toen niet door.”

Hoewel die stap er toen nog niet kwam, voelde dat wel als een bevestiging. Zijn kwaliteiten bleven niet onopgemerkt.

Op jacht naar de volgende stap