Jaylynn Stegers speelt bij CBV Binnenland in Barendrecht, draait inmiddels haar tweede seizoen in de onder 21 Eredivisie en combineert dat met haar opleiding verpleegkunde. Alles aan haar verhaal haar kracht: van nieuwsgierigheid naar betrokkenheid, van spanning naar trots, van dromen naar plannen die steeds concreter worden.

Een begin dat dichtbij kwam

Basketbal kwam via de tribune bij Jaylynn op haar pad; via familie, en via het gevoel van “dit wil ik ook”. “Eigenlijk door mijn zus,” vertelt Jaylynn. “Mijn zus zat al heel lang op basketbal. Ik heb eigenlijk altijd bij haar wedstrijden gekeken. Ik vond het ook altijd heel erg leuk om mee te kijken. Ik zat eerst op turnen. Toen had ik een ongeluk met turnen, dus toen dacht ik: ik ga wat anders doen. Toen ben ik eigenlijk bij basketbal gekomen.”
Het mooie is dat haar route naar de sport niet alleen een overstap was, maar meteen ook een thuiskomst. Ze begon op dezelfde plek als waar ze al zo vaak had mee gedroomd. Het is het soort antwoord dat je geeft als iets vanzelfsprekend voelt, alsof het zo moest zijn. Voor Jaylynn begon het bij kijken, luisteren en meekrijgen wat er achter de score schuilgaat. “Ik vond het gewoon heel leuk om naar te kijken. Mijn zus had ook altijd echt allemaal verhalen. Het leek me echt gewoon superleuk om het ook te doen, gewoon het balspel.”
Het is precies dat: het spel, maar ook alles eromheen. Verhalen die je mee naar huis neemt. Trainingen die je hoofd vol zetten. Teamgenoten die je uitdagen. Het soort sport waarin je niet alleen leert bewegen, maar ook leert denken.

Inspiratie

Als je vraagt naar inspiratiebronnen, verwachten veel mensen een beroemdheid als antwoord. Jaylynn kiest voor haar omgeving, haar team, de mensen naast wie ze elke week zweet. “Niet per se eigenlijk, denk ik. Misschien ook wel dan mijn medeteamgenoten, die inspireren mij eigenlijk ook al heel erg.”
Toch heeft ze wel degelijk een jeugdvoorbeeld gehad. Een naam die in haar geheugen staat gegraveerd, met een moment dat nog steeds glimlacht als ze eraan terugdenkt. “Vroeger wel altijd. Dat was Lisa van den Adel. Ik weet nog wel toen ik kanjer van de week was. Toen had ik ook opgeschreven dat ik later net zo goed zou spelen als Lisa van den Adel. Dat weet ik nog heel goed.”
Jaylynn kreeg in haar eerste jaren niet meteen een grote naam voor de groep. Ze begon zoals veel jeugdspelers beginnen: met iemand die het team bij elkaar houdt, die de training vult, die het vooral mogelijk maakt dat er gespeeld kan worden. Het kantelpunt kwam later, toen coaching meer werd dan aanwezig zijn: toen coaching begon te sturen, te bouwen, te eisen. In haar verhaal duiken twee namen op die voor haar ontwikkeling belangrijk zijn, met elk een eigen rol en betekenis. “Ik heb wel training van haar moeder gehad: Judith van den Adel. Dat was ook wel heel leerzaam. Ik vond het ook echt heel leuk, want ik zat toen in onder 12, dus ik vond het wel heel erg cool, dat ik training kreeg van Judith van den Adel. Ik vond het ook altijd leuk.”
Daarna komt een coach die ze nadrukkelijk koppelt aan een eerste gevoel van ‘nu speel ik echt in een team’. “Dat weet ik eigenlijk niet meer. Ik weet wel dat ik in onder 14 had ik Imke van Genderen, die zit in dames 2 van Binnenland. Dat vond ik ook echt heel leuk, want ik heb wel echt Imke als coach gehad bij de wedstrijd. Dat was denk ik echt de eerste keer dat ik echt een coach had die echt in het spel ging aansturen in de wedstrijd. Echt met aanvallen en zo deden we het toen en dat had ik bij onder 12 nog niet. Voor mij voelde het echt alsof ik nu echt in een basketbalteam zat met een coach die je echt aanstuurt in het spel.”

Een guard met leiderschap

Wanneer Jaylynn praat over haar rol, komt er iets naar boven dat je niet kunt trainen met alleen conditie: verantwoordelijkheid durven nemen. Ze noemt zichzelf guard, maar tussen haar zinnen door hoor je vooral iemand die graag richting geeft, iemand die het spel leest en het team daarin mee wil nemen. “Als guard, als je dat bedoelt. Ja, en gewoon echt een captain role, meestal mij wel echt gegeven. Dat vond ik ook heel leuk om te doen.”
Ze speelt nu twee seizoenen in de onder 21 Eredivisie, maar dat begon niet met vanzelfsprekendheid. Het begon met spanning, met zoeken, met wennen aan tempo en niveau. Ze noemt het ook haar eerste echte ervaring op dat hogere podium. “Ik zit nu twee seizoenen bij de onder 21 ploeg in de Eredivisie. Dat was ook wel echt mijn eerste hoge divisie team.”
Wie ooit voor het eerst op landelijk niveau speelde, herkent het gevoel. Je komt binnen in een wereld die sneller praat dan jij denkt, en toch wil je blijven. Jaylynn vertelt het precies zoals het is. “Ik vond het heel spannend. Ik heb er echt zoveel van geleerd, en ik leer echt nog steeds zoveel. Ik weet nog wel toen ik daar als bankspeler begon. Ik vond het echt super spannend om naar de trainingen te gaan. Hoe vaker ik ging, hoe beter ik in die flow kwam met de meiden. Waar ik nu ben, ben ik ook zelf heel trots op.”
Iedere speelster heeft zo’n moment dat voor altijd blijft. Jaylynn hoeft niet lang na te denken. “Eén wedstrijd ga ik echt niet vergeten. Dat was toen hier thuis tegen Crackerjacks Amersfoort. Dat was echt een hele mooie wedstrijd. Toen stonden we echt met twee punten achter. Toen maakte ik het laatste drietje. Die was raak. Toen was echt iedereen ging juichen, schreeuwen. We kwamen allemaal op het veld springen met z’n allen. Toen hadden we de winst meegenomen. Die wedstrijd ga ik echt nooit vergeten. Dat was echt de leukste laatste afsluiting. Dat was voor mij echt, ik vond dat zo cool gewoon. Echt, het was echt geweldig.”

Groeien per wedstrijd

In de Eredivisie onder 21 draait het niet alleen om winnen, maar ook om het proces: steeds weer een beetje beter, steeds weer meedoen, steeds weer leren hoe je een wedstrijd in je voordeel kantelt. Jaylynn spreekt over haar team zoals je over een groep spreekt die elkaar elke week opnieuw scherp houdt. “Ja, het gaat wel goed. We proberen gewoon elke wedstrijd mee te nemen. Soms, vorige wedstrijden waren we bij Zwolle. Die hadden we heel jammer genoeg verloren met een paar punten verschil weer. We vechten gewoon voor die winst en we trainen daar hard voor.”
De woorden “vechten” en “hard trainen” zijn de dagelijkse werkelijkheid. Je hoort iemand die het niveau serieus neemt, en die begrijpt dat winnen vaak begint op maandagavond, niet op zaterdagmiddag.

Binnenland als thuisbasis