Basketbal is een groot begrip bij Roos en Willem Norel. Het is een vaste bezigheid binnen de familie. Hun vader Henk Norel speelde jarenlang op hoog niveau in Spanje en nam dat spelgevoel mee naar huis, naar buiten en naar de sporthal. In de regio Amsterdam laten zowel Roos als Willem hun liefde voor de balsport op alle fronten zien: bij BC Apollo Amsterdam, Amigos in Abcoude en MBCA Amstelveen.

Roos toont haar kracht bij Apollo

De 11-jarige Roos speelt bij BC Apollo Amsterdam in het Onder 12-team. Haar spel is snel, flexibel en behendig, en ze scoort gemiddeld 13 punten per wedstrijd. Roos speelt met lef. Ze zoekt de ruimte, ziet de openingen en durft verantwoordelijkheid te nemen. Vorig seizoen bracht dat haar zelfs naar het hoogste podium van haar leeftijdscategorie: de landelijke Onder 12-finale tegen Binnenland uit Barendrecht. Roos vertelt daar niet over alsof het een eindpunt was, eerder als een herinnering die smaakt naar meer.

Willem: actief bij twee clubs

Willem is negen jaar. Hij speelt bij Amigos in Abcoude en bij MBCA Amstelveen, met een duidelijk doel voor ogen. Uiteindelijk wil hij volledig naar MBCA en richting Onder 12. Hij weet goed waar hij naartoe wil gaan. Dat past bij zijn spel, waarin kracht en talent samenkomen met iets wat je vaak pas later ziet: het geduld om te leren.

Basketbal kwam eigenlijk als vanzelf

Bij Roos en Willem voelt basketbal als iets vanzelfsprekends. “Ja het is absoluut door onze vader gekomen,” vertelt Roos. “Hij heeft heel lang in Spanje gespeeld, en dan gaat hij ook een kamp organiseren in de zomervakantie. Wij gaan dan altijd naar Badalona.”

Badalona is een plek waar basketbal een cultuur is, zoals in heel Spanje. De trainingshallen, de teams en de beleving wekken de indruk dat je samen iets groters maakt dan alleen het spel. “Wij doen ook mee aan dat soort kampen in Badalona,” vertelt Willem. “Dan ga je met je team daar naartoe, krijg je trainingen van trainers in Badalona en ga je ook wedstrijden spelen. Het was heel leuk.”

Roos zegt daarover: “Ik heb het nu al twee keer gedaan en het is onvergetelijk.” Voor Willem was het nieuw: “Dit jaar was mijn eerste keer. Ik vond het best wel spannend, maar uiteindelijk wel gewoon leuk.”

Voor Roos is een voorbeeld van dichtbij zichtbaar, letterlijk in de sfeer van Badalona. “Bij Badalona speelt ook een heel goed iemand, en die kent mijn vader ook heel goed: Ricky Rubio. Hij is heel goed aan de bal, staat in de basis en is de sterkste verdediger die ik ooit heb gezien.” Verdedigen als kracht en balbehandeling als belangrijk onderdeel: Roos weet al goed waar het spel moet beginnen.

Spanje: spelen als team

De manier waarop ze over Spanje praten, is voor Roos en Willem niet alleen leuk, maar vooral anders. Roos beschrijft het gevoel rondom wedstrijden, de sfeer en het spel zelf. “Ik vind het altijd gewoon heel leuk daar. Het is een enorme beleving, en je hebt daar ook een fanclub voor mijn vader, toen hij daar speelde. Er wordt in Spanje geen saai of eentonig basketbal gespeeld. Er wordt gewoon veel gepasst in plaats van alleen een dribbel en direct daarna een schot.”

Willem ziet hetzelfde: “Het is vaak in Spanje dat er niet één speler heel goed is. Zo’n team is echt sterk, en dat maakt deel uit van iedereen. Ze spelen als team. Dan zie je dat ze allemaal goed zijn.” Zelfs bij zijn bewondering voor Rubio zet hij het in de context van samen. “Ricky Rubio is wel echt een van de beste, een echte teamspeler.”

De eerste herinneringen

De basis van talent ligt vaak in kleine, herhaalde momenten. Roos herinnert zich haar eerste basketbalervaringen bij Apollo. “Toen ging ik met Roel van der Graaf trainen. Ik weet niet of iemand die kent, maar dat was een vriend van mijn vader.” Daarin zie je hoe basketbal ook een netwerk is van mensen die elkaar helpen, en hoe het spel als iets wordt doorgegeven.

Bij Willem was het aanvankelijk minder vanzelfsprekend. “Ik oefende eerst vooral thuis, omdat ik niet wilde basketballen. Uiteindelijk, toen ik het thuis steeds beter kon, vond ik het eigenlijk wel leuk. Ik ging door oefenen en oefenen.”

Kinderen onthouden niet alleen hun hoogtepunten. Soms blijft een nederlaag het langst hangen, omdat die laat zien hoe hoog de lat kan liggen. Roos noemt Badalona als de plek waar herinneringen zich vastzetten. “Dat was zo leuk. Die wedstrijd hebben we daar met het grootste verschil verloren. Het spel is daar veel beter dan hier.” Willem heeft ook zo’n wedstrijd die je bijblijft. “Dat was ook in Badalona. Ik speelde daar een wedstrijd tegen een van de beste teams van de lichting 2015 van Europa.”

Roos’ finalejaar

Vorig seizoen was voor Roos een jaar waarin alles samenkwam. Ze speelde toen nog niet altijd exclusief bij Apollo. Ze begon bij Amigos en combineerde even, tot ze voelde waar haar hart lag. “Nu speel ik helemaal bij Apollo. Eerst speelde ik inderdaad bij Amigos. Daarna vond ik Apollo zo leuk, en nu speel ik helemaal bij Apollo en heb ik er geen spijt van.”

De landelijke finale was een moment dat je als jonge speler niet vaak meemaakt, en Roos beschrijft vooral wat het met een team doet: “Ik vond het wel heel leuk. We hadden geluk gehad met de loting. De band is ook veel groter geworden tussen het team. Dan ben je de hele tijd met elkaar, en wil je ook allemaal leuke dingen met elkaar gaan doen.”

Wie wil groeien, moet soms uit zijn comfortzone stappen. Roos en haar teamgenoten deden dat. Ze wonnen vorig seizoen alles tot aan de kerst in de meidencompetitie, vertelt ze, en daarna volgde een stap die bij haar past, met meer uitdaging. “Nu zijn we naar de jongenscompetitie gegaan, en dat is een hele nieuwe uitdaging. Ik vind het wel een beetje jammer, want Leiden en Binnenland en nog meer teams zitten nu in de Tweede Divisie. Ik hoop dan ook dat we nog kans maken op het NK.”

Wat Roos en Willem elkaar geven