In het onder 18 team van Peatminers uit Vriezenveen is Senna Feringa één van de sterke talenten. Haar gevoel voor het moment waarop een schot niet alleen kan, maar ook moet vallen is toepasselijk op haar spel. Ze is pas 15 jaar, en is nu al een speler die je niet zomaar vergeet. Haar spel is bewegelijk, trefzeker vanaf de driepuntslijn, en met een potentieel dat je elke wedstrijd ziet groeien.

Begonnen met basketbal via een vriendin

Senna’s sportverhaal begint niet met een basketbal, maar met judo. Pas toen het tijd werd voor iets anders, kwam basketbal in beeld. Niet door een grote ambitie of een vastomlijnd plan, maar door een vriendin en een open blik. Soms zijn het precies dat soort toevallige momenten die een nieuwe liefde in gang zetten. Ze vertelt hoe het begon met nieuwsgierigheid en hoe snel dat gevoel veranderde in enthousiasme. Ook haar gezin speelde daarin een rol; basketbal was niet vreemd, maar vertrouwd. Daardoor werd de overstap niet alleen logisch, maar vooral ook leuk. “Het begon met een vriendin. Zij speelde ook basketbal, en ik moest een andere sport kiezen. Ik heb eerst tot mijn tiende judo gedaan. Toen keek ik een keer bij een vriendin mee, dat was basketbal, en dat vond ik gelijk eigenlijk wel heel erg leuk. Mijn ouders vonden het ook wel leuk, want die hebben natuurlijk ook altijd al gespeeld. Dus zo was de keuze eigenlijk wel heel makkelijk.”

Het begin bij Jugglers

Hoewel Senna nu het shirt van Peatminers draagt, liggen haar eerste basketbalmeters in Enschede. Bij Jugglers zette ze haar eerste echte stappen in de sport. Daar leerde ze de basis, daar groeide ze van nieuwsgierige beginner naar iemand met duidelijke kwaliteiten. Het is ook de plek waar ze voor het eerst het verschil voelde tussen kijken en willen, tussen bewonderen en dromen. Dat eerste binnenkomen in de sporthal staat haar nog helder bij. “Bij Jugglers heb ik eigenlijk alle basisonderdelen geleerd van het basketbal. Dan kom je daar als 11-jarig meisje en dan zie je van die volwassenen en mannen allemaal driepunters schieten. Dan denk je gewoon: dat wil ik ook wel. Je zag gewoon van alles. En dan had je gelijk het gevoel van: ja, dat wil ik ook kunnen.”

Een schot dat niet toevallig zo goed is

Wie Senna’s driepunters ziet vallen, zou bijna kunnen denken dat het vanzelf gaat. Maar achter dat ogenschijnlijke gemak zit juist het tegenovergestelde: aandacht, herhaling en techniek. Ze heeft al jarenlang dezelfde coach, en in die continuïteit is haar schot stap voor stap opgebouwd. Niet met snelle trucjes, maar met geduld. Eerst dichtbij, dan verder. Eerst vorm, dan snelheid. En vooral: elke dag weer hetzelfde doen, tot het onderdeel wordt van je spel en je identiteit. Senna kan het zelf kort samenvatten, maar als ze erover praat, hoor je ook de route ernaartoe. Ze benoemt niet alleen wat haar sterk maakt, maar ook hoe ze dat sterk heeft gemaakt. “Dat is wel mijn ding. Het schot heb ik steeds verder op uitgebreid. Gewoon begonnen met dichtbij en verder weg, en ook elke dag weer oefenen met het schot.”

Dubbele licentie: vroeg proeven aan een hoger niveau

Sommige spelers groeien geleidelijk naar een hoger niveau toe. Senna kreeg die kans al vroeg, via een dubbele licentie. Dat betekende: wennen aan een andere intensiteit, andere tegenstanders, een andere rol, en vooral aan een team met oudere meiden. De stap was spannend, het schema was zwaar, maar de opbrengst was groot. Ze leerde wat er gevraagd wordt, hoe snel het spel kan zijn, en hoe je jezelf staande houdt als je niet de oudste bent. Ze vertelt open over de spanning van het begin, en tegelijk over de waarde van die periode. Het is precies die combinatie die haar typeert: eerlijk over wat moeilijk is, en scherp op wat je ervan kunt leren. “Het was nogal last minute dat ik daar echt mee kwam kijken. Het was een idee van mijn coach en het was best wel plotseling. Ik vond het best wel spannend, want ik was toen 13 toen ik begon met die dubbele licentie. Dan kom je daar in een team met allemaal 16-, 17-jarige meiden, dus dat was wennen. En uiteindelijk was het wel intensief, want je speelde bijna elk weekend twee wedstrijden als dat te redden was. Maar de ervaringen die ik toen al heb opgedaan in de onder 18 Eredivisie, dat was wel heel gaaf. Daar heb ik nu ook heel veel aan, omdat ik nu natuurlijk ook standaard speel.”

Dit seizoen is Senna volledig Peatminers. Dat voelt, in haar woorden, als een plek waar alles samenkomt: een team waarin het klopt, een sfeer die energie geeft, en resultaten die vertrouwen opbouwen. Opvallend is dat ze niet doet alsof succes vanzelfsprekend was. Integendeel: ze beschrijft hoe ze het seizoen begonnen zonder grote verwachtingen, maar met een leerhouding. Juist daardoor voelt de huidige positie extra verdiend. “Dit jaar speel ik echt volledig bij Peatminers. Het is echt supergaaf en we doen het ook hartstikke goed. Het is een gezellig team en we kwamen er echt in van: we zullen zien, we kijken wat lukt, en om het nu ook nog zo goed te doen, dat is wel echt een opsteker.”

De ambities zijn inmiddels concreter, omdat de competitie dat toelaat. Peatminers staat stevig en wil die positie vasthouden. Senna spreekt daarover met trots en realisme. Niet dromen zonder grond, maar doelen met context. “Toen we het seizoen inkwamen dachten we: we gaan gewoon zoveel mogelijk leren, kijken wat lukt. Maar nu zijn de verwachtingen al wel wat anders. We staan momenteel vijfde en kijken of we die positie kunnen volhouden. Wij zijn in de winter als zesde geëindigd, en spelen dus om de top in de onder 18 Eredivisie. Daarnaast heb ik de onder 16 selectie van Girls Get Buckets gehaald. Met dit team zijn we tussen kerst en oud en nieuw naar Kortrijk gegaan, waar we negende van de 24 teams zijn geworden.”

Een kampioensmoment dat bijblijft

Tussen trainingen, competitiewedstrijden en ontwikkeling door zijn er ook die momenten die alles samenvatten. Voor Senna is dat een 3x3-toernooi dat eindigde in een titel: Nederlands kampioen onder 14. Niet alleen een medaille, maar een ervaring waarin spanning, plezier en trots samenkomen. Het mooie is hoe ze het beschrijft: zonder grote woorden, maar met precies de emotie die je erbij verwacht. Ze gingen erin zonder verwachtingen, puur om hun best te doen. En juist daardoor werd de winst misschien nog wel mooier. “We hebben met wat meiden van het team meegedaan aan het 3x3 basketbal. Daarmee zijn wij, dat was volgens mij in 2024, onder 14 Nederlands kampioen 3x3 geworden. We kwamen er echt in van: we zullen zien. We waren wel heel trots dat we de finale hadden gehaald. En om het uiteindelijk te winnen, dat vonden we wel echt allemaal heel gaaf.”

Wat Peatminers sterk maakt, zit volgens Senna niet in één speelster, maar in de breedte. Schutters, lengte onder de ring, rebounds, tempo: het team heeft meerdere manieren om wedstrijden te spelen. Dat is precies het soort veelzijdigheid waarmee je in een sterke competitie kunt verrassen. “We hebben best wel een goed team dat ook veel kan schieten. We hebben best wel wat goede driepuntschutters en ook twee centers die heel veel rebounds pakken. We hebben best wel veel verschillende dingen. En we zijn gewoon best wel snel, en dat helpt wel heel erg.”

Tegen de absolute top is het nog zoeken naar die laatste stap, maar ze kijkt er niet tegenop. Ze noemt Celeritas Donar als pittig, maar wil juist leren van zulke duels. Tegen Apollo zag ze hoe dichtbij het kan zijn. Het typeert haar: ze wil terug, niet om revanche te nemen met woorden, maar om het op het veld te laten zien. “Celeritas merkte wel dat dat echt nog wel een moeilijke tegenstand was. Apollo hadden we laatst tegengespeeld en dat was echt nog wel de hele wedstrijd spannend. Helaas hebben we daar verloren, maar daar zouden we wel nog eens tegen willen spelen. Dan denk ik dat we nog een hele spannende pot kunnen neerzetten tegen Apollo.”

Onder 18 Eredivisie: sneller, fysieker, groter