In de sporthal van GBI van Dijk Grasshoppers in Katwijk groeit een bijzonder talent op. Zijn naam: Noah Kologranic, speler van de onder 14 ploeg. Rustig vertelt hij over zichzelf, maar zodra het over basketbal gaat, zie je meteen de passie in zijn ogen.

Van voetbalveld naar basketbalveld

Basketbal is niet zijn eerste sport, maar het is wel de sport waar hij zijn hart aan verloren heeft. “Eerst zat ik op voetbal, maar dat vond ik niet meer leuk,” vertelt Noah. “Toen zei mijn moeder: probeer misschien basketbal dan.”

Die suggestie kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Noah komt uit een echte basketbalfamilie. “Mijn opa zat al op basketbal, mijn moeder, mijn tante, en aan de andere kant van mijn familie ook veel mensen. Daardoor kwam basketbal eigenlijk in mijn leven.”

Thuis wordt er dan ook nog wel eens gespeeld. “Ik heb niet echt iets van hun spel meegekregen, maar mijn moeder doet het soms wel met mij in de tuin.” Het is die combinatie van familie, plezier en sport die ervoor heeft gezorgd dat basketbal nu centraal staat in zijn leven.

De overstap naar Grasshoppers

Voordat Noah bij Grasshoppers terechtkwam, keek hij ook even buiten Katwijk. “Ik had eerst bij BS Leiden een proeftraining gedaan,” legt hij uit. “Maar mijn moeder wilde dat ik hier naartoe ging, omdat hier iedereen al op basketbal had gezeten. Dus uiteindelijk ben ik toch hier naartoe gegaan.”

Die keuze bleek al snel de juiste. Zijn eerste stappen bij Grasshoppers vergeet hij niet snel. “De allereerste keer hier basketballen was wel erg leuk,” zegt hij. “Ik had aardige teamgenoten, dus ja, dan kom je wel heel snel in een goed en vertrouwd team terecht.”

Ook over zijn trainers spreekt hij met waardering. “Mijn eerste coach had ik van de onder 10, mijn eerste jaar, tot vorig jaar,” vertelt Noah. “Nu heb ik een nieuwe coach, maar daar speelde ik vorig seizoen ook al onder, want ik mocht meedoen met de onder 14. En in de onder 10 mocht ik ook al meedoen met de onder 12.”

Dat hij steeds een leeftijdscategorie hoger mocht meedoen, zegt veel over zijn ontwikkeling en talent. Het geeft hem bovendien ervaring en vertrouwen, waar hij nu in de onder 14 de vruchten van plukt.

Zoals veel jeugdspelers droomt Noah van titels en mooie seizoenen. Eén moment staat nu al in zijn geheugen gegrift. “Een wedstrijd of een moment dat ik nooit meer zal vergeten, is toen we kampioen werden,” zegt hij met een glimlach. “Dat was echt wel leuk.”

Hij blikt ook terug op het afgelopen seizoen. “We waren eerst in de Derde Divisie,” legt hij uit. “Dat ging in principe wel redelijk, maar we gingen toch naar de Vierde Divisie. Dat was eigenlijk veel te makkelijk en daar wonnen we toen alles. Dan zie je ook wel echt dat de kracht in het team gewoon elke keer te sterk is voor de rest van de competitie.” Het is precies dat gevoel van dominantie dat het team vertrouwen geeft om in hogere divisies mee te doen.

Waarom basketbal zijn sport is

Op de vraag wat basketbal nu precies zijn favoriete sport maakt, hoeft Noah niet lang na te denken. Hij hoeft er geen ingewikkelde theorieën bij te halen; het gevoel is genoeg. “Ik vind het spel gewoon leuk,” zegt hij. “Ik heb zin om het te doen. Ja, dat is het eigenlijk.”

Toch is er ook een speler die hem inspireert. “Mijn favoriete speler is Kobe Bryant,” zegt Noah. “Gewoon een goede speler, vind ik.” Hij hoeft er weinig woorden aan vuil te maken. In Kobe Bryant ziet hij een voorbeeld van hard werken, winnen en altijd beter willen worden. Eigenschappen die hij zelf ook wil laten zien, elke training en elke wedstrijd opnieuw.

Een team als collectief

Wie de onder 14 van Grasshoppers in actie ziet, merkt al snel dat het team als een hecht collectief speelt. Ze vullen elkaar aan, rennen de fastbreak, verdedigen voor elkaar en vieren ieder punt. Noah herkent dat gevoel ook. “We zitten nu in een team dat echt wel als een collectief speelt,” zegt hij. “We vullen elkaar echt op een hele goede manier aan.”

Toch is hij kritisch, juist omdat hij weet dat het nog beter kan. “Ik vind dit seizoen wel goed gaan,” vertelt hij. “Maar het kan ook soms wat beter. Want dan passen we soms te laat of geven we gewoon passes die niet kunnen.”

Er wordt graag gerend, snel aangevallen en soms iets te gedurfd gepasst. Noah herkent zichzelf daar ook in. “Ik pas soms ook een beetje te snel,” zegt hij eerlijk. “Dat doet iedereen wel een beetje. Run and gun basketbal, dat is wat je tegenwoordig vaker ziet,” zegt hij, terwijl hij daar zichtbaar enthousiast over is. Hard rennen, snel beslissen en durven gaan: het hoort allemaal bij zijn spel.

Ondanks zijn jonge leeftijd is Noah opvallend zelfbewust als het gaat om zijn ontwikkeling. Hij weet precies wat hij beter wil doen. “Om mijn eigen spel op een hoger niveau te krijgen, zou ik misschien meer rust moeten houden in het spel,” legt hij uit. “Meer rust houden in het spel. Ik pas soms een beetje te snel,” zegt hij nog eens. “Wat iedereen wel een beetje doet.”

Het is juist deze combinatie van energie en reflectie die hem bijzonder maakt als speler. Hij speelt met flair en tempo, maar denkt ondertussen al over de volgende stap in zijn ontwikkeling na. Rust, overzicht, het juiste moment kiezen: het zijn elementen waar hij hard aan wil werken.

Geen talent groeit zonder steun. Bij Noah is die steun overal om hem heen: in het team, maar zeker ook thuis. “De support van mijn teamgenoten en mijn familie is heel goed,” zegt hij dankbaar. “Mijn moeder is er elke wedstrijd. Net als vandaag zat ze op de bank.”

Hij beschrijft een moment uit een recente wedstrijd dat perfect laat zien hoe intens het er bij de jeugd soms aan toe kan gaan. “Toen een van onze teamgenoten een anklebreaker had en daarna dat drietje,” vertelt hij, “was meteen iedereen helemaal los.”

In dat soort momenten voel je dat Grasshoppers niet alleen een vereniging is, maar een gemeenschap. Spelers, ouders, coaches en supporters vormen één geheel. Noah zegt het niet letterlijk, maar alles aan hem straalt uit hoe belangrijk dat voor hem is.

Altijd bij Grasshoppers

Hoewel hij elders een proeftraining deed, is zijn clubhart duidelijk. Op de vraag of hij nu echt hier zijn plek heeft gevonden, is hij heel stellig. “Ik word altijd hier gebased,” zegt hij lachend, doelend op het feit dat Grasshoppers nu écht zijn club is.

Het is de vereniging van zijn familie, de plek waar zijn moeder op de tribune zit, waar zijn opa en tante ook hun stappen in het basketbal hebben gezet. Het is de club waar hij kampioen werd, waar hij met oudere teams mocht meespelen en waar hij hoopt nog jaren te groeien.

Natuurlijk wordt er bij Grasshoppers niet alleen naar het verleden gekeken. Er wacht Noah en zijn team nog een mooi stuk seizoen. Hij is realistisch, maar ook ambitieus. “Mijn verwachting voor dit seizoen is dat we in de volgende helft van het seizoen in de Derde Divisie blijven,” zegt hij. “En dat we misschien wel kampioen kunnen gaan worden. Ik hoop het.”

Noah leerde het spel via zijn familie, vond zijn plek in Katwijk, speelde kampioenswedstrijden, stapte moeiteloos mee naar hogere leeftijdscategorieën en denkt nu al na over rust, overzicht en spelinzicht. “Ik vind het spel gewoon leuk. Ik heb zin om het te doen.” Soms heb je niet meer woorden nodig om duidelijk te maken waarom iemand bij een sport past.

Als het aan Noah ligt, blijft hij nog lang in het zwart-geel van GBI van Dijk Grasshoppers te bewonderen. Met Kobe Bryant als inspiratie, zijn teamgenoten naast zich en de bal in zijn handen, is dit pas het begin van zijn basketbalverhaal.