Bink de Goede is pas 18 jaar oud, maar zijn weg door het Nederlandse en inmiddels ook Duitse basketbal laat zien dat hij al jaren doelgericht bouwt aan een profcarrière. Sinds dit seizoen speelt de lange Nederlander bij Porsche BBA Ludwigsburg, het opleidingsprogramma van MHP Riesen Ludwigsburg, in de Duitse ProB. Daar leert hij week na week wat het betekent om op een hoger tempo, met meer fysiek en onder meer druk te presteren. Wie met hem praat, merkt meteen dat hij nuchter blijft onder alles wat hij meemaakt. Bink is niet iemand die zijn verhaal groter maakt dan het is. Hij kijkt liever vooruit, met een rustige vastberadenheid die typisch is voor spelers die al vroeg weten waar ze naartoe willen.
Een vader als inspiratie
Binks basketbalverhaal begint niet in een topsporthal, maar gewoon thuis, met een vader die al zijn hele leven speelt. “Mijn vader speelde ook al bijna zijn hele leven lang basketbal. Als kind was ik er eerst wel een beetje mee bezig, maar eigenlijk een tijdje niet, tot ik tien was en papa veel zag basketballen. Ik ging mee naar wedstrijden, vond het leuk, en dacht: dan kan ik het ook proberen.” Het klinkt simpel, bijna vanzelfsprekend, maar juist die vanzelfsprekendheid typeert zijn begin. Basketbal was geen opgelegd plan, maar iets dat liefdevol werd voorgeleefd.
Hij startte bij Derba in De Rijp. Een club waar plezier en basisvaardigheden nog vooropstaan, maar waar Bink meteen voelde dat dit zijn sport was. “Ik vond het geweldig. Natuurlijk was het af en toe lastig, maar ik was lang en had er aanleg voor. Ik leerde daar echt de basis en kon lekker basketballen.” Zelfs in dat prille stadium speelde hij al met oudere kinderen, omdat er geen onder 10-team was. Dat hij als jongere speler meekon, zegt iets over zijn vroege ontwikkeling, maar ook over zijn onbevangenheid. Bink genoot vooral van het spel.
De stap naar meer uitdaging
Na vier jaar Derba, waarin hij zijn jeugdopleiding doorliep tot en met onder 14, kwam het moment waarop hij toe was aan meer weerstand. Hij voelde dat hij het niveau in De Rijp ontgroeide. “Op dat moment werd ik iets te goed voor het niveau dat daar gespeeld werd. Toen dacht ik: dan kan ik meteen de uitdaging aangaan.” Die uitdaging vond hij bij Landslake Lions. De overstap was spannend, omdat hij vrienden achterliet, maar de drang om beter te worden woog zwaarder. “Ik heb er goed over nagedacht. Ik had vrienden bij Derba, dus het was spannend, maar ik wilde vooral beter worden. Bij Landslake had ik meteen een heel goede groep waar ik goed mee om kon gaan. Ik werd goed ontvangen en kon direct lekker spelen.”
Die periode vormde hem zichtbaar. Niet alleen door het hogere niveau, maar ook doordat hij meer vrijheid kreeg om zichzelf te ontwikkelen. “Het spelen op hoog niveau helpt enorm. Ik kon met meerdere teams meetrainen. Ik hoefde niet één specifiek ding te doen, ik kon vrij spelen en mijn ding doen.” Voor jonge spelers is dat cruciaal: ruimte om te experimenteren, fouten te maken en een eigen identiteit op het veld te vinden.
BAL Weert: basketbal als dagelijks leven
De volgende stap was een grote, letterlijk en figuurlijk. Bink verhuisde naar Basketbal Academie Limburg (BAL) in Weert. Het betekende niet alleen een nieuwe omgeving, maar ook een nieuwe levensstijl. Van een sport die je twee of drie keer per week doet, naar een programma waarin basketbal de kern van je dagen vormt. “Dat is natuurlijk lastig, meteen de andere kant van het land. Ik was tweeënhalf uur met de trein onderweg om naar huis te gaan. Normaal zag ik mijn ouders wanneer ik wilde, ik was met vrienden thuis. Dat lukte toen niet meer zomaar.”
Toch spreekt hij over die periode met zichtbaar enthousiasme. “Het was supervet. Ik had daar weer meteen een heel leuke groep waar ik goed in viel. En een heel goede coach die me enorm heeft geholpen en alles in mijn spel heeft ontwikkeld. Uiteindelijk ging het verrassend soepel.” Het is een uitspraak die verraadt hoe snel hij zich aanpast aan nieuwe omstandigheden. Waar anderen vooral het gemis van thuis zouden benadrukken, ziet Bink eerst de kans tot groei.
Bij BAL werkte hij met coaches die een stevige reputatie hebben in het opleiden van talent. Twee namen springen eruit. “Koen van Gerwen heeft me echt enorm geholpen. Hij is natuurlijk ook wel bekend om hoe goed hij is. En ik heb bij BAL Radenko Varagic als coach gehad bij heren 1 in de BNXT League. Bij hem kreeg ik de kans om mee te trainen en af en toe mee te spelen. Daar heb ik echt een volgende stap gezet.” De combinatie van individuele ontwikkeling binnen de academie en de ervaring van meetrainen met volwassenen bleek voor Bink een belangrijk versnellingselement.
Finale-ervaringen en proeven aan de BNXT League
In Weert bereikte hij met de onder 19 een nationale bekerfinale. Hoewel BAL die finale verloor van Lokomotief, noemt Bink het een mijlpaal. “Afgelopen jaar speelde ik een bekerfinale in onder 19. We verloren hem helaas, maar het was een vette ervaring om met je team naar Almere te gaan en in zo’n zaal voor publiek te spelen.” Hij herinnert zich vooral hoe bijzonder het was om iets te spelen waar je een heel seizoen naartoe leeft. “We hadden er het hele jaar naartoe gewerkt. Voor mij was het de eerste keer dat ik in zo’n positie zat. Op lager niveau had ik wel kampioenschappen gespeeld, maar dit was anders. Dan sta je daar met allemaal mensen te kijken en moet je het gewoon doen. Dat is heel vet.”
Naast het jeugdprogramma kreeg Bink ook zijn eerste minuten in de BNXT League bij BAL heren 1. Dat zijn geen grote rollen, maar juist die eerste minuten voelen voor jonge spelers als een overgang van belofte naar werkelijkheid. “Ik kwam vaak de laatste minuutjes erin. Dan ben je zenuwachtig. Je speelt tegen volwassen gasten die hier hun geld mee verdienen. En dan denk je terug aan hoe ik het jaar ervoor nog in Landsmeer speelde. En nu sta je ineens mee te doen met jongens op het hoogste niveau van Nederland.”
BAL kende in die periode een seizoen waarin ze regelmatig topteams verrasten. Bink maakte van dichtbij mee hoe een jonge, onbevreesde groep de gevestigde orde onder druk zette. “In de play-offs tegen Donar zat ik erbij toen we de eerste wedstrijd wonnen. Ik kon ook nog aan het veld komen. Het publiek ging helemaal los. Dat was echt een heel vette ervaring.” Zulke momenten vormen een speler. Niet alleen omdat je het niveau voelt, maar omdat je ziet dat je met durf en discipline grote ploegen kunt verslaan.
Oranje: leren op Europees podium
Tussendoor maakte Bink zijn opwachting in de nationale jeugdselecties. Twee jaar geleden debuteerde hij bij de onder 16 Orange Lions op een Europees kampioenschap. Het contrast met zijn clubbasketbal was enorm. “In de voorbereiding speelden we tegen landen als Frankrijk en Servië. Dat niveau was ik helemaal niet gewend. Zeker omdat ik toen nog bij Landsmeer speelde. Dan kom je daar ineens bij en zie je hoe gasten van jouw leeftijd spelen. Je kunt je daarmee vergelijken en dat is een enorme ervaring.”
Afgelopen zomer volgde de onder 18, waarin Nederland zich herpakte na een lastiger Onder 16-toernooi. “In onder 16 draaiden we een minder EK. Nu in onder 18 speelden we heel veel wedstrijden spannend. Een paar verloren we helaas, maar uiteindelijk werden we negende. We hadden het beter gehoopt, maar het was fijn om te zien dat we stappen maakten en niet weer dat gevoel hadden van toen.” Na de teleurstelling van twee jaar eerder voelde die negende plek als bewijs dat ontwikkeling loont. Voor Bink persoonlijk was het ook een bevestiging dat hij meekan op internationaal jeugdtopniveau.
Duitsland: volwassen worden in ProB
En toen kwam Duitsland. Een nieuwe stap, maar ook de grootste tot nu toe. Als achttienjarige naar een buitenlandse competitie verhuizen is spannend, niet alleen sportief, maar ook sociaal en mentaal. Bink is daar open over. “Toen ik naar Limburg ging dacht ik al dat dat ver weg was. Maar nu zit ik nog een eind verder en dat is lastiger om daar eens mee om te gaan. Dat is echt wel heel lastig en daar heb ik af en toe moeite mee.” Het zijn eerlijke woorden. Geen romantisch verhaal over alleen maar dromen najagen, maar een realistische blik op wat zo’n stap kost.
Tegelijk benadrukt hij waarom hij toch vol overtuiging voor Ludwigsburg koos. “Het is ook een ervaring die me zoveel opbrengt om verder weg te spelen. Het is gewoon heel vet om mee te nemen in mijn carrière.” Bij Porsche BBA Ludwigsburg wordt hij uitgedaagd in een omgeving waar talentontwikkeling samenvalt met prestatiedruk. De ProB is fysiek, tactisch en snel. Voor een jonge speler is het een leerschool vol scherpe randjes.
Over zijn eerste maanden is hij nuchter. “In het begin was het wat lastiger. Een ander niveau, een andere plek. Ik moest daar nog steeds aan wennen en dat is een proces. Maar stapje bij stapje gaat het beter.” Die woorden vertellen veel. Hij verwacht niet dat alles vanzelf gaat. Hij praat over groei als iets dat je dagelijks verdient. Kleine verbeteringen, elke week weer.
Wie het pad van Bink de Goede tot nu toe overziet, ziet vooral een speler die steeds op het juiste moment de volgende uitdaging opzoekt. Van Derba naar Landslake Lions, van daaruit naar BAL, vervolgens minuten in de BNXT League, internationale jeugdtoernooien en nu het buitenland. Het is niet de route van iemand die wacht tot kansen komen aanwaaien. Het is de route van iemand die kansen opstapelt door telkens een stap hoger te gaan.
Opvallend is ook hoe hij over teams en coaches spreekt. Niet in grote abstracties, maar in concrete details: een groep waarin hij goed viel, een coach die hem hielp in “alles in mijn spel”, een finale die hem liet voelen wat druk is, een play-offavond in Groningen waar hij de energie van topbasketbal proefde. Voor Bink is ontwikkeling geen theoretisch verhaal. Het zijn herinneringen, lessen, en momenten waarin het kwartje viel.
Duitsland is voor hem geen eindpunt, maar een tussenstation waar hij leert wat nodig is om echt prof te worden. De afstand tot thuis, het wennen aan het niveau en het opbouwen van een rol in een nieuwe ploeg zijn uitdagingen waar hij niet voor wegloopt. Integendeel, ze lijken hem juist te voeden. Bink staat nog aan het begin, maar zijn basis is stevig. Hij heeft een jeugdopleiding doorlopen waarin hij keuzes durfde te maken, hij heeft internationale ervaring opgedaan, en hij heeft de stap naar een serieuze Duitse competitie gezet nog voordat hij twintig is. Als hij zijn eigen tempo van “stapje bij stapje” blijft volgen, is de kans groot dat er nog veel meer stappen aan gaan komen.
Reactie plaatsen
Reacties