Er zijn van die coaches die meer doen dan trainingen geven en wissels bepalen; ze bouwen aan een fundament, aan een cultuur, aan een gevoel van thuis. Bij Grasshoppers in Katwijk hebben Laura van Duijn en Mayke van der Boon dat al jaren in hun vingers. Met geduld, lef en een duidelijke visie leerden zij generaties meisjes wat basketbal bij Grasshoppers betekent. In het seizoen 2024–2025 leidde hun onder 12-lichting het hele land en bekroonden ze het werk met de titel Nederlands kampioen. “Je bent heel trots op die meiden,” zegt Laura. “Ze worden niet voor niks kampioen.”

Van speler naar coach

Hun traject naar het coachvak begint bij beiden op het veld, zoals bij veel sportliefhebbers. Laura basketbalde jarenlang in de selectie, totdat blessures haar dwongen te stoppen. Ze koos niet voor afstand, maar voor een andere rol langs de lijn, en dat tekent haar betrokkenheid. “Mijn lichaam kon het niet meer, dus ik moest stoppen. Heel jammer natuurlijk, maar gelukkig coach ik nog. We werden gevraagd door Anja Kuijt.”

Ze lacht als ze terugdenkt aan de start, want aanvankelijk liepen hun paden apart, maar al gauw kwamen ze samen. “Mayke en ik zijn wel apart van elkaar begonnen met coachen; uiteindelijk wel heel lang al samen tweede teams gedaan ook wel. We wilden heel graag het eerste team van onder 12 van Grasshoppers doen. Wij dachten dat we dat wel konden. Een paar jaar geleden kon het dan eindelijk ook. Het is wel het leukste.”

Bij Mayke is het verhaal net iets anders, maar de kern hetzelfde: liefde voor het spel en voor de club, ook als knieën in de weg zitten. “Ik was denk ik 16 of 17 jaar best wel jong, dus ik heb niet heel lang gebasketbald. In het dagelijks leven werk ik in de GGZ. Heel lang al betrokken bij Grasshoppers.”

Die combinatie, een stevig maatschappelijk beroep en het vrijwilligerswerk in de sport, typeert hun realisme en hun discipline. Het is precies wat hun coachingstijl later zo overtuigend maakt.

Grasshoppers als familie: warmte, loyaliteit en de Boorsmazaal

Wie met Laura en Mayke praat, merkt hoe vanzelfsprekend ‘thuis’ en ‘club’ in één adem genoemd worden. Laura vat dat gevoel op haar eigen manier samen: “Basketballen bij Grasshoppers is echt mijn leven geweest, en nog steeds. Dat begon in de Boorsmazaal, waar Grasshoppers destijds speelde. Ik vind het een hele warme club. Het is net een tweede familie. Je bent hier thuis, en dat heb ik altijd gevoeld. Ik scout ook bij dames 1.”

Mayke schetst dezelfde kernwoorden: vriendschap, familie en trouw. “We hebben veel vriendinnen ook hier. Dan ben je ook met je familie. Dat helpt allemaal wel mee dat je hier blijft. Je krijgt echt een loyaliteitsgevoel. Je gaat ook nooit weg. Het is en blijft je favoriete club.”

Mayke groeide in een heuse basketbalfamilie op. “Mijn ouders hebben altijd gebasketbald vroeger. Mijn broertje basketbalde dus als eerste. Toen ben ik hier ook op gegaan. Mijn oom en tante, dus dan ontkom je er haast niet aan om ook te gaan basketballen.”

Tieners coachen, waar de basis voor altijd wordt gelegd

Onder 12 is een bewuste keuze geweest voor Laura en Mayke, omdat het precies de leeftijd is waarop de basis het mooist landt en het snelst groeit. “Het is nog net zo’n leeftijd dat ze enorm leergierig zijn en veel willen leren. Ze zijn goed te kneden ook, dus je kan nog echt die basis bijbrengen en aanleren.”

Mayke vult aan dat ontwikkeling hier tastbaar is. “Je ziet gewoon heel erg die vooruitgang. Ze komen van onder 10 vandaan, en dan ontwikkelen ze veel op deze leeftijd. Je kan het een beetje naar je eigen hand zetten. Je geeft ze de basis mee, ook de mentale basis.”

Praktisch past het ook in twee drukke levens. “Qua tijden en trainingen is het nog te combineren met het werk dat we allebei doen,” zeggen ze.

Een stijl met ruggengraat: verdedigen, hard werken en samen spelen

Hun basketbalfilosofie is glashelder: de aanval mag schitteren, maar zonder verdediging heb je niks om op te bouwen. “De verdediging vind ik heel belangrijk. Zonder verdediging heb je ook geen aanval,” stelt Laura.

Op het veld vertaalt hun visie zich in een trainingsaanpak die discipline vraagt en creativiteit toelaat. “Hard werken,” zegt Laura. “Verdedigen is natuurlijk ook hard werken.” Mayke vult aan: “Hard werken, maar ook je eigen inbreng. Je eigen talenten. Probeer het gewoon. Het hoeft niet allemaal in één keer te lukken; ze zijn hartstikke jong, dus ze moeten veel leren.”

Fouten maken? Dat hoort erbij, mits je ze omzet in actie. Laura legt de lat en reikt tegelijk een hand. “Speel samen en durf fouten te maken. Ze mogen ook fouten maken, dat is niet erg. Je moet keihard werken om de bal weer terug te pakken. Als je niet hard werkt, dan ga ik er heel slecht op in. Je bent een team, dus je doet alles samen. Aanvallend komt het wel.”

Tactisch houden ze onder 12 bewust eenvoudig en principieel. “We spelen ook bewust geen setplays,” zegt Laura. “We willen een beetje passen en snijden; dat moet de basis zijn, het automatisme.” Mayke bevestigt dat. “Bewegen en samen spelen. Daar beginnen we later in het seizoen mee.”

Een club die groeit, en meiden die opschuiven met hun helden

Grasshoppers is de voorbije jaren zichtbaar gegroeid, en dat voelen Laura en Mayke tot in de jeugdlagen. Laura herinnert de aanloop naar het kampioensjaar van 2018 levendig. “Voor 2018 hebben we best wat jaren naast gegrepen met dames 1. De jaren daarvoor was het gewoon drie keer niks. Als je het dan zo ziet groeien, de hele club groeit mee. Iedereen leeft onwijs mee. In 2017 die beruchte finale tegen Bemmel. In 2018 gingen we wederom met de bus naar de uitwedstrijden; dat was gewoon gaaf.”

Ook voor Mayke is het meer dan een prijs; het is de bekroning van een cultuur van arbeid en loyaliteit. “Ik vind Grasshoppers een club waar mensen altijd hard werken. We zijn warm. De meerdere kampioenschappen en de andere prijzen, dat is een kroon op het werk van de vereniging. De spelers hebben natuurlijk veel talent hier, maar ook de loyaliteit naar de club, met bijvoorbeeld Lotte van Kruistum, Alissa van der Plas en Sonja Kuijt; zij heeft natuurlijk ook heel haar carrière hier gespeeld. Je ziet nu ook dat de jeugd tegen de teams opkijkt. Die meiden zijn super betrokken; ze fluiten af en toe ook wedstrijden van de jeugd. Dat is voor de jonge meiden heel erg leuk, en heel inspirerend.”

De landelijke finale in Almere

Twee jaar terug stonden Laura en Mayke met hun onder 12 in de landelijke finale, in Almere tegen Lokomotief Rijswijk; voor Laura ook een heruitgave van jeugdrivaliteit. Maykes ogen glimmen als ze het zegt: “Ja, dat was echt zo gaaf! Dat was zeker het hoogtepunt. Je leeft er natuurlijk heel erg naartoe, maar je bekijkt het per keer hoe het gaat, en dan sta je daar gewoon.”

Voor Laura had de tegenstander een persoonlijke lading. “Lokomotief is mijn aartsrivaal vanuit mijn jeugd. Wij speelden vroeger altijd tegen Maxime Essenstam. Dat was echt in de Van Zweedenzaal.”

Het mooiste aan die dag zat niet alleen in het resultaat, maar in de beleving van de meiden. “Voor die meiden is de hele ervaring al enorm,” vertelt Mayke. “Winnen wil je gewoon, en als het dan lukt, ben je heel trots op die meiden.” Laura onderstreept wat je als coach het liefste ziet. “De blijdschap van die meiden. Dat was echt heel leuk om te zien. Dit is een ervaring die je nooit vergeet. Misschien maak je het nog een keer mee; dat weet je niet. Dat je dat op zo’n jonge leeftijd behaalt, dat is zo gaaf.”

Kampioen van Nederland 2024–2025