Bij Eline Pulinx voelt het alsof basketbal in haar is gegroeid. Ze is pas 14 jaar, maar haar verhaal ademt al jaren sport, familie en een stille vastberadenheid. Vandaag speelt ze bij Basket Houthalen op het hoogste jeugd­niveau in Vlaanderen. Het vraagt techniek, tempo, lef en vooral een open geest. En precies daar lijkt Eline zich thuis te voelen. Foto: Philippe Dekoker

Basketbal als familietaal

Eline begon al als kleuter. Niet omdat het moest, maar omdat het vanzelfsprekend was. “Ik ben ermee begonnen toen ik vier jaar was, omdat mijn broer ook basketbalde en mijn mama vroeger ook basketbal speelde. Daarom ben ik ermee gestart. En ik ben eigenlijk nooit gestopt.”

Ze groeide op met de sport om zich heen. Haar moeder speelde vroeger, haar broer speelde hoger dan zijn leeftijdsreeks. Eline keek ernaar met ogen die willen leren. “Van mama heb ik vroeger niet veel gezien, omdat dat al lang geleden was. Maar ondertussen speelt ze weer. Mijn broer speelde altijd hoger, omdat hij te goed was voor zijn gewone reeks. Dat was heel leuk om te bekijken.” Wie zo naar basketbal kijkt, leert het spel niet alleen met de bal, maar ook met het hart.

De eerste stappen in Hasselt

Haar eerste club was Hasselt. Ze stond daar als klein meisje tussen vooral jongens, zonder dat ze daar echt bij stilstond. “Ik was nog heel klein, en ik was toen eigenlijk het enige meisje. Op die leeftijd denk je daar niet zo over na, maar het viel wel op dat er weinig meisjes waren. De ploeg was fijn. Op die leeftijd was het meer spelletjes spelen met een basketbal dan echt wedstrijden spelen.”

Die speelse start gaf haar precies wat jonge spelers nodig hebben: plezier, motoriek, balgevoel en een eerste gevoel van samen­horigheid. Later kwamen de wedstrijden, en daarmee ook de eerste echte stappen richting competitie en groei. “Ik vond het leuk om wedstrijden te spelen, vooral omdat we een goede ploeg hadden en veel samen speelden. Ik heb trainers gehad die mij heel veel geleerd hebben. In Stevoort heb ik echt veel bijgeleerd, en nu heb ik ook een heel goede coach. Dat helpt enorm.”

Stevoort: opnieuw vertrouwen opbouwen

Na haar eerste onder 12-jaar nam Eline een keuze die heel bewust klinkt voor iemand van die leeftijd. Ze ging niet hoger spelen, maar net lager om opnieuw plezier en zelfvertrouwen te vinden. “Ik heb lang in Hasselt gespeeld, tot het eerste jaar onder 12. Daarna ben ik naar Stevoort gegaan. Ik heb daar een paar jaar gespeeld tot vorig seizoen, en nu speel ik in Houthalen om mijn vertrouwen weer op te bouwen. In mijn laatste seizoen daar heb ik wel niveau 2 gespeeld. Stevoort heeft dat vertrouwen heel goed teruggebracht. Het eerste jaar was nog moeilijk, want ik durfde niet veel zelf te doen. Maar door de jaren heen werd dat veel beter en merkte ik een groot verschil.” Zulke stappen, hoe klein ze ook lijken, zijn het fundament van talent: durven erkennen wat je nodig hebt om sterker te worden.

Met Stevoort beleefde Eline drie bekerfinales in de Beker van Limburg. Geen enkele gewonnen, maar wel allemaal vormend. “Ik heb ondertussen drie bekerfinales gespeeld met Stevoort. Ik heb ze geen enkele keer gewonnen, maar het waren wel mooie momenten.”

Ze herinnert zich vooral het gevoel dat bij finales hoort. “Finales zijn heel spannend. De eerste keer wisten we op voorhand dat het erg moeilijk zou worden. Maar de twee matchen van vorig seizoen waren echt pijnlijk, want in één daarvan verloren we met één punt.” Eén punt verlies kan hard aankomen, maar het maakt ook scherp. Je komt terug, je wil het opnieuw proberen, je wil nog beter zijn. Bij Eline hoor je die wil in alles wat ze vertelt.

De stap naar Basket Houthalen: klaar voor de Vlaamse top

Toen Basket Houthalen aanklopte, was dat niet voor het eerst. Ze werd al een jaar eerder gevraagd. Dit keer voelde het juist. “Ik ben heel blij dat ik de stap naar Houthalen heb gezet. Ik kende veel meisjes al, dus dat was meteen fijn. Ze hadden mij vorig jaar ook al gevraagd, en nu dacht ik: oké, nu ga ik het echt doen. Ik ben heel blij met mijn keuze.”

Hier speelt ze niveau 1, tegen ploegen uit heel Vlaanderen. Ze merkt het verschil, maar ze groeit erin. “Het seizoen loopt goed. We hebben nog niet zo veel gewonnen. Gisteren wonnen we onze eerste wedstrijd. We hebben maar drie tweedejaars en je ziet bij ploegen zoals Waregem dat zij al veel meisjes hebben die op een topsportschool zitten of bij de Young Cats spelen, maar het is fijn om tegen zulke ploegen te spelen, want je leert er enorm veel van.”

Die eerste overwinning smaakte naar meer. “We waren heel blij dat we eindelijk een wedstrijd gewonnen hadden. Het was een spannende match van begin tot eind, dus het voelde echt heel goed.” Het zijn dit soort momenten die teams laten ademen: je merkt dat het werk iets oplevert, en dat je samen iets kan opbouwen.

Eline beschrijft zichzelf als een speler die de ploeg graag laat draaien. Niet de speler die alleen wil scoren, maar degene die het spel laat stromen. “Ik geef graag veel assists en ik shot ook graag. Maar ik wil er vooral voor zorgen dat anderen kunnen scoren. Ik werk altijd heel hard in defense, en ik vind verdedigen ook echt leuk.”

Dat is een gouden combinatie. De speelster die graag verdedigt, tilt een team op. Ze maakt het spel hard, compact en intens. En tegelijk heeft ze oog voor het collectief: het plezier om een teamgenoot te zien scoren is even groot als het plezier van een eigen shot.

Inspiratie: Belgian Cats

Ze kijkt niet alleen naar haar eigen wedstrijden. Ze volgt het damesbasket met bewondering en haalt er motivatie uit. Vooral de Belgian Cats betekenen veel voor haar. “Hanne Mestdagh inspireert mij enorm. Zij is een echte Belgian Cat geweest, en ik heb ook contact met haar gehad. Ik heb ook contact met Myles Cale. Hij speelt nu in Barcelona, en vroeger speelde hij bij Hubo Limburg United. Daardoor kennen we hem.”

Wat haar raakt in de Cats is hun spel en wat ze bereikt hebben. “Het spel dat de Belgian Cats spelen is prachtig. Wat zij bereikt hebben is heel indrukwekkend. Dat ze dit hebben kunnen doen met België, terwijl we eigenlijk een klein land zijn, vind ik echt heel sterk.”

Alsof ze wil zeggen: kijk wat er mogelijk is, ook als je van hier komt. Dat soort voorbeelden maken dromen niet groter, maar haalbaarder.

De finale tegen Spanje: een avond om nooit te vergeten

Zoals zoveel jonge speelsters zat Eline aan het scherm gekluisterd tijdens de EK-finale tegen Spanje, die eindigde in een historische comeback. Ze beleefde het met pure spanning. “Het was ongelooflijk stressvol. We waren op een familiefeest en we volgden alles op de telefoon. Die laatste aanval was echt enorm spannend.”

Dit zijn de momenten waarop je voelt waarom basketbal zo’n kracht heeft. Eén comeback kan een generatie jeugd wakker maken. Eline is daar een prachtig voorbeeld van.

Ze kijkt niet alleen omhoog naar idolen, maar ook vooruit naar wat komt. Haar blik is hoopvol en realistisch. “Ik zie de toekomst van het damesbasket in België heel goed. We hebben een sterke jeugd. De Cats zijn echte idolen voor veel kinderen. Daar kunnen jonge speelsters veel van leren, en dat helpt het basketbal in België heel hard vooruit.”

Eline Pulinx is het soort talent dat je graag ziet groeien: niet omdat ze alleen opvalt met punten, maar omdat haar hele manier van denken klopt. Ze koos bewust voor vertrouwen boven prestige, liet zich vormen door finales die ze verloor, en speelt nu op het hoogste niveau met een glimlach die je bijna door de zaal heen voelt. Ze is nog maar veertien. Maar ze draagt al iets in zich wat je niet kunt trainen: liefde voor het spel en een natuurlijke drang om beter te worden, samen met haar ploeg. Als ze zo blijft groeien, wordt haar verhaal niet alleen het verhaal van een meisje uit Houthalen. Dan wordt dat het verhaal van een speelster die Vlaanderen doorloopt, België overtuigt en ooit misschien zelf dat truitje draagt waar ze nu zo bewonderend naar kijkt.