Lisette Groen-Suidgeest en Onze Gezellen (OG) in Haarlem zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De 39-jarige basketbalster woont al haar hele leven in Haarlem en speelt tegenwoordig voor de dames van OG. Tien jaar lang kwam ze uit voor Akrides in IJmuiden, op promotiedivisieniveau, maar sinds 2015 is ze terug op het oude nest. OG is de club waar ze als vierjarig meisje voor het eerst een bal door de ring probeerde te gooien. Nu, vele jaren met veel teams, kampioenschappen en vriendschappen verder, is het nog steeds de plek waar haar sporthart nog het hardst van klopt.

Een familieclub met de paplepel ingegoten

Basketbal kwam al heel vroeg haar leven binnen. Niet via toevallig langsfietsen, maar via haar eigen familie. “Hier bij Onze Gezellen speelde mijn zus ook al toen zij op de basisschool zat,” vertelt Lisette. “Ik was vier jaar toen ik hier voor het eerst een balletje ging schieten. Mijn ouders zijn hier ook altijd actief geweest bij OG. Honkbal, softbal, handbal, voetbal en basketbal. Zo is het eigenlijk met de paplepel ingegoten. Het is echt een familieclub.”

Die familieclub is meer dan een slogan. Het is een gevoel dat je al bij binnenkomst in de sporthal overvalt. Voor Lisette is OG veel meer dan alleen een vereniging waar je je sport beoefent. “Naast dat het gewoon lekker is om je sport te spelen, krijg je hier vriendschappen voor het leven,” zegt ze. “Het gaat echt van generatie op generatie. Heel veel plezier eigenlijk. Gelukkig wel.”

Vertrouwd vanaf het begin

Vraag Lisette naar haar vroegste herinneringen aan OG, en haar gezicht licht helemaal op. “Wat ik me kan herinneren is dat het toen al goed voelde. Met allemaal bekenden, allemaal vertrouwd,” zegt ze. “Dat is een beetje wat ik me echt kan herinneren van mijn eerste dribbles hier.”

Die eerste jaren staan niet alleen in het teken van plezier, maar ook van leren. OG blijkt een plek waar talent niet alleen gezien, maar ook ontwikkeld wordt. “Er zijn zeker trainers en coaches geweest die mij in het begin heel veel hebben meegegeven,” vertelt Lisette. “Jeroen Wessels was coach van de mini’s toen. Sander Lodder ook. En we mochten op maandag en vrijdag nog trainen in een school. Dat was de topsportstichting die ze hadden opgezet. Daar zaten Kees Amama en Hans van Eeden bij en die hebben heel veel op techniek getraind, veel fundamentals.”

Die extra trainingen vormen de basis voor de speelster die Lisette later wordt. Met zorg aangeleerde fundamentals, gecombineerd met het veilige gevoel van de familieclub, maken haar jeugdjaren bij OG onvergetelijk.

Kampen, cheerleader en Eredivisie spelen: prachtige jeugdjaren

De hoogtepunten uit haar jeugd komen in golven terug. Eén ervan is verrassend vrolijk: als klein meisje langs de lijn. “Er zijn momenten geweest dat ik cheerleader was als hele kleine vijf-zesjarige,” lacht ze. “Dan mocht ik bij heren 1 cheerleaden. Die speelden toen ook landelijk. Dat kan ik me echt goed herinneren.”

Minstens zo bijzonder zijn de basketbalkampen bij OG. Wie het ooit heeft meegemaakt, vergeet het nooit meer. “De basketbalkampen hier bij OG zijn echt iets wat bij iedereen blijft hangen,” zegt Lisette. “Wie op kamp is geweest, wil nooit meer anders. Ik ben mee geweest als jeugdlid, maar ook later als leiding. Dat is altijd een groot succes.”

Er is natuurlijk nog een sportief hoogtepunt van haar jeugd bij OG. “Ik denk dat we hier Eredivisie speelden met de junioren,” zegt ze met zichtbare trots. “Dat was echt wel heel mooi. Dat was het hoogtepunt hier bij OG.”

Vijfdaagse kampen, volle hallen en landelijke teams die over de vloer komen. De jeugdjaren van Lisette bij OG omvatten magie en groei.

De overstap naar Akrides

Toch komt er een moment dat het tijd is voor een volgende stap. Als de mogelijkheden bij OG bij de dames beperkt zijn, dient Akrides in IJmuiden zich aan als club waar ze hoger kan spelen. “De overstap naar Akrides was voor de familie wel even wennen,” vertelt ze. “Toch was het echt heel leuk. Uiteindelijk snapten ze allemaal wel dat ik daar hoger ging spelen. Als je hoger wil spelen en OG had dat destijds niet bij de dames, dan moet je verder kijken. Toen was het met de dames hier niet zo, alleen met de junioren. Ik ben daar met mijn zus naartoe gegaan en nog een ander teamgenootje,” legt Lisette uit. “Mijn nicht Naomi Hartman ging naar Den Helder, en Kim Hartman ging samen met Nora Booden naar Hoofddorp. Het viel eigenlijk uit elkaar.”

Gouden tijden in IJmuiden

Bij Akrides belandt Lisette in een team dat nog jaren met warmte wordt genoemd. Tien seizoenen lang speelt ze er in de Promotiedivisie op landelijk niveau. “Akrides is ook echt wel een familieclub, alleen dan heb je alleen basketbal,” vertelt ze. “We hebben daar legendarische avonden gehad. Soms speelden we op vrijdagavond. Dat was echt top. Daar hebben we ook hele mooie herinneringen aan.”

Ze somt de namen op als waren het familieleden. “We hadden een heel goed team met Jitka van der Bruggen, de moeder van Isa Hooiveld van Triple ThreaT Haarlem, Ellemieke Hofland-Meijer, Esther Buijs en Mireille Oosterhof. We hadden echt een superleuk team met elkaar. Mark Hooiveld, de vader van Isa, was de coach. We hebben daar echt gouden tijden gehad.”

Niet alleen het niveau, ook de sfeer is bijzonder. “Naast dat het basketbal op een ander niveau was, werd je meteen in de groep opgenomen,” zegt Lisette. “Het was heel gezellig en er werd hard getraind.”

Tien jaar Akrides betekent voor haar niet alleen sportieve ontwikkeling, maar opnieuw langdurige banden. “Tien jaar Akrides heeft mij ook heel veel gegeven,” beaamt ze. “Nog steeds vriendschappen. Echt hoor. Geweldig. Ondanks dat het een gevoelige overstap was, is dat gebleven. Maar dat vind ik het belangrijkste. Basketbal is heel belangrijk voor me, maar vooral ook de sociale contacten.”

Kampioen worden in Den Helder

Een van de meest memorabele momenten uit haar tijd bij Akrides speelt zich af in een ander basketbalbolwerk: Den Helder. “Daar zijn we kampioen geworden in Den Helder,” vertelt Lisette. “Daar zaten ook al die andere goede speelsters. De zusjes Maas, Lida Kraak. Dan is het wel tof om daar in Den Helder in de Sportlaan kampioen te worden.”

Den Helder stond in die tijd synoniem voor topbasketbal. “Daar speelden al die meiden die niet meer in de Eredivisie speelden, maar nog wel in de promotiedivisie,” legt ze uit. “En daar speelden we tegen. Dan kampioen worden is echt iets heel bijzonders.”

Het kampioenschap in de Sportlaan in Den Helder wordt zo een kroon op tien intensieve jaren in IJmuiden.

Terug naar huis

Na tien jaar Akrides keert Lisette in 2015 terug naar OG. De reden is persoonlijk en raakt diep. “Ik speel hier sinds 2015 weer,” vertelt ze. “Dat was toen mijn zus ziek werd. Zij benoemde als eerste toen ze ziek was: ‘nu kunnen we nooit meer samen in een team spelen. We waren een twee-eenheid op het veld!”

Die terugkeer voelt als thuiskomen. “Alsof je nooit bent weggeweest,” zegt ze. “Ja, echt. Nu is het dan misschien rustig, maar normaal staat de kantine vol en speelt er na ons nog een team. Het is hier gewoon altijd gezellig. Het is een bepaald ritueel dat zich hier afspeelt.”

OG is opnieuw de vaste waarde in haar leven. De club waar ze ooit haar eerste dribbels maakte, is nu het decor van haar volwassen jaren als speelster, moeder en docent. Naast haar leven op het veld werkt Lisette in het onderwijs. Dat ze dagelijks voor de klas staat, merk je ook terug in de manier waarop ze binnen haar teams functioneert. “Ik werk in het onderwijs, en dan geef je leiding aan een klas. En bij OG geef ik ook op een bepaalde manier leiding aan het team. Ik denk dat het eigenlijk heel natuurlijk gaat,” legt ze uit. “Dat zeggen ze ook vaak. Ze zeggen dan: van jou pikken we dat. Het is niet dat ik lullig wil overkomen, helemaal niet. Maar het gaat vanzelf dat ik dan de koppen bij elkaar houd. Dat ik even iets organiseer, iets gezelligs.”

Ook buiten de wedstrijden is ze een kartrekker. “Dan zeg ik bijvoorbeeld: volgende avond trainen we en daarna gaan we iets doen of iets spelen,” vertelt Lisette. “Een beetje voor de sfeer. Ik denk dat dat vooral mijn rol is.”

Het is precies die mix van gezag, warmte en initiatief die haar zowel als leerkracht, maar ook als speelster typeert.

Generaties op het Haarlemse hout

Dat OG een familieclub is, blijkt niet alleen uit haar eigen geschiedenis, maar inmiddels ook uit die van haar kinderen. “Mijn jongste zoon voetbalt, en mijn oudste zoon basketbalt hier ook,” vertelt Lisette. “Die heeft met heel veel oud-spelers te maken. Al die jonkies komen nu ook weer basketballen. Het gaat echt van generatie op generatie, aangezien ook mijn nichtjes basketballen. Dat is wat OG zo mooi maakt, denk ik. Het is echt een familieclub. Dat vind ik ook zeker mooi. Haarlem is met OG en ook met Triple ThreaT een club rijker geworden,” zegt ze. “Het Haarlemse basketbal lijkt op een hele mooie manier weer te floreren. Gelukkig wel.”

OG is daarin een stevig ankerpunt. Niet alleen als sportvereniging, maar als gemeenschap. “Het is heel mooi dat zo’n hele community in je leven komt,” besluit Lisette. “Niet weg te denken. Eigenlijk vanaf het begin al niet.”

Kijk je naar het leven van Lisette Groen-Suidgeest, dan zie je een lijn die van de kleuterleeftijd tot ver in de volwassenheid doorloopt, langs dezelfde lijnen op hetzelfde houten veld. Van mini’s bij OG, via promotiedivisie bij Akrides, naar kampioenschappen in Den Helder en uiteindelijk terug naar de familieclub in Haarlem. Basketbal is voor haar geen hobby die je ooit zomaar neerlegt. Het is een manier van leven, een netwerk van mensen, een bron van vriendschap en steun. Steeds keert ze terug naar hetzelfde inzicht. “Basketbal is heel belangrijk voor me,” zegt Lisette, “maar vooral ook de sociale contacten. Die vriendschappen, die familieclub, die generaties. Dat is wat het echt bijzonder maakt.”