Wie hem een bal in zijn handen ziet krijgen, merkt het meteen: Gian Flanders ademt basketbal. De talentvolle guard van Zorg & Zekerheid Leiden onder 14 werd afgelopen seizoen landelijk kampioen met het onder 12 team in de Eredivisie. En ondanks die titel, die velen op zijn leeftijd alleen maar durven dromen, blijft hij nuchter, leergierig en vooral ongelofelijk gedreven. “Ik ben begonnen met basketbal toen ik negen was. Ik ben begonnen bij BV Lisse. Na één seizoen ben ik naar Leiden gegaan, naar de onder 12.” Het klinkt eenvoudig, maar achter die overstap schuilt een verhaal van passie, keuzes en durf. Foto: Lynsey van Foreest

Van sportdag naar sportliefde

De liefde voor basketbal begon niet in een grote hal of tijdens een kampioenswedstrijd, maar op iets kleins: een sportdag. Gian herinnert het zich nog goed. “Volgens mij was het toen ik nog wat jonger was. We waren op een sportdag en toen ging ik basketballen. Het lukte nog niet heel erg, maar ik vond het wel heel erg leuk. Sindsdien ben ik een beetje gaan basketballen.”

Voordat Gian ging basketballen, deed hij aan breakdance en zwemmen. Toen alle zwemdiploma's eindelijk op zak waren, mocht hij zelf kiezen welke sport hij wilde doen. En hij zei eigenlijk meteen dat hij wilde basketballen. Geen lange twijfels, geen ingewikkelde lijstjes met voor- en nadelen. Hij vond basketbal gewoon leuk. Soms is passie precies dat: weten wat goed voelt en er vol voor gaan. Hij vond basketbal gewoon leuk. Soms is passie precies dat: weten wat goed voelt en er vol voor gaan.

BV Lisse: waar het allemaal begon

Bij BV Lisse werd die eerste vonk een echte vlam. Gian spreekt met warmte over zijn eerste club. “Het was gewoon goed daar. Ik heb er veel van geleerd. Ik heb mijn passie voor basketbal daar echt gevonden. Ik wilde heel graag hoger spelen, dus toen ben ik naar Leiden gegaan.”

Het verlangen om zichzelf uit te dagen, om beter te worden, zat er al vroeg in. Niet omdat iemand het van hem eiste, maar omdat hij het zelf wilde. Juist dat maakt een talent bijzonder.

De sprong naar Zorg & Zekerheid Leiden

De overstap naar Zorg & Zekerheid Leiden betekende een enorme stap omhoog in niveau. Sterker nog: Gian werd direct geselecteerd voor het hoogste onder 12 team. “Het begin was best wel zwaar,” geeft hij eerlijk toe. “Maar ik ben wel echt heel trots dat ik hier mag spelen. Ik ben heel blij dat ik die stap heb gemaakt.”

In het eerste jaar bij ZZ Leiden onder 12 was niets vanzelfsprekend. Een nieuw team, spelers uit allerlei clubs, verschillende speelstijlen en weinig gezamenlijke geschiedenis. Het kostte tijd om elkaar te leren kennen. De resultaten waren niet altijd even goed, maar Gian kijkt er met een glimlach op terug. “Het eerste onder 12 seizoen was echt heel leuk,” vertelt hij. “We wonnen eerst niet heel veel wedstrijden, maar ik heb er heel erg van genoten.”

Hij zag het grotere plaatje. Leren, groeien, wennen. In een team waar iedereen nieuw is, moet je eerst bouwen voor je kunt oogsten.

Een tweede seizoen vol groei en chemistry

Oogsten, dat deden ze. In het tweede jaar bij onder 12 draaide het volledig om. "Het eerste jaar dat ik hier speelde, ging het wat minder. Het tweede jaar wonnen we bijna alles. Ik weet niet precies hoe het kwam, maar het draaide gewoon."

De chemistry van het team werd het fundament van iets bijzonders: een seizoen waarin bijna alles klopte en waarin pret, vertrouwen en prestaties hand in hand gingen.

Internationale ervaring in Kortrijk

Een belangrijk hoofdstuk in dat seizoen was het toernooi in Kortrijk, waar Gian en zijn team voor het eerst kennismaakten met buitenlandse tegenstanders. “Het was heel leuk om ook tegen buitenlandse teams te spelen,” vertelt hij. “We hebben echt alles gegeven wat we konden, het tweede jaar ook. We hebben ons best gedaan en uiteindelijk ging het niet zo goed, maar je ziet dan wel echt hoe je groeit in de loop van het seizoen.”

Die ervaringen, ook de wedstrijden die niet gewonnen werden, gaven hem en het team een bredere blik. Je voelt het in zijn woorden: verliezen is vervelend, maar leren is belangrijker.

De weg naar de landelijke titel

Het seizoen leidde hen uiteindelijk naar de Final Four, het podium van de beste teams van Nederland. De verwachtingen over de mogelijke tegenstanders schommelden alle kanten op. “Eerst dachten we dat we tegen Triple ThreaT Haarlem moesten, want die stonden tweede. Toen hoorden we dat zij waren uitgeschakeld. Daarna dachten we dat we tegen Heroes Den Bosch zouden spelen, maar Den Bosch werd ook uitgeschakeld. Uiteindelijk moesten we tegen MBCA Amstelveen. Dat hadden we echt niet verwacht.”

En dan, als kroon op het werk, de landelijke finale in Almere. Alleen al daar staan, tussen de beste spelers van het land, was voor Gian een droom op zich. “Aan het begin van het seizoen hadden we niet verwacht dat we meteen het Nederlands kampioenschap zouden winnen,” zegt hij. “Maar alleen om daar te staan is eigenlijk al een eer. En het is best knap dat het je lukt.”

In de finale speelde Gian volgens eigen zeggen “best wel goed”, maar belangrijker nog: hij en zijn team bleven als blok overeind toen het er echt om ging. “In de laatste vier minuten liepen we echt uit. Het gevoel om landelijk kampioen te worden was echt niet normaal. Ik was zo blij. Het was heel fijn.”

Een heel seizoen lang bovenaan staan, spanning voelen in de finale, weten dat MBCA nog gevaarlijk kon worden en dan toch met vertrouwen blijven spelen. Het zegt alles over de mentale kracht van dit jonge team, en van Gian als speler.

Nieuwe uitdagingen bij onder 14

Na het succes bij onder 12 is er geen sprake van achteroverleunen. Gian speelt inmiddels bij Zorg & Zekerheid Leiden onder 14 en kijkt met vertrouwen naar wat komt. “Ik verwacht dat het gewoon goed gaat,” zegt hij vastberaden. “Hoe we nu staan, gaat het al best wel de goede kant op. Ik heb er veel vertrouwen in dat het goed kan komen.”

Het is typerend voor hem: altijd vooruitkijken, altijd geloven dat er nog meer mogelijk is, maar zonder grootspraak. Rustig, doelgericht en met het plezier van een kind dat ooit tijdens een sportdag in aanraking kwam met een oranje bal.

Een jongen van de club

Wie Gian wil begrijpen, moet ook kijken naar zijn band met de club. Zorg & Zekerheid Leiden is voor hem meer dan alleen een plek waar hij traint en wedstrijden speelt. “Als je hier basketbalt, kom je er niet onderuit dat je ook wedstrijden van ZZ Leiden Heren 1 gaat kijken,” vertelt hij lachend. “Ik heb seizoenskaarten.”

Eén moment staat hem nog scherp voor de geest. “Ik was er een keer, vorig jaar. We stonden achter met twee punten. Toen was er iemand die opeens een game winning driepunter van heel ver schoot. Iedereen rende op hem af, ook vanaf de tribunes. Dat was echt heel mooi.”

Die iemand was Aaron Cook, een van de smaakmakers van Heren 1. Voor Gian is hij meer dan zomaar een speler. “Aaron kwam ook kijken bij de onder 12 finale,” vertelt Gian trots. “We hadden hem daarvoor uitgenodigd, omdat we hem wel spraken. Toen is hij naar de finale gekomen. Ik ben ook nog met hem op de foto geweest met de beker.”

Een kind dat opgroeit in de schaduw van de grote mannen, maar zelf allang bewezen heeft dat hij niet alleen toekijkt. Hij bouwt, leert en schrijft zijn eigen verhaal – met een kampioensbeker in zijn handen en een voorbeeld naast zich.

Wie naar de cijfers kijkt, ziet een kampioen. Wie naar Gian luistert, hoort vooral passie, dankbaarheid en een diepe liefde voor het spel. Hij is trots op waar hij nu staat, maar nog veel trotser dat hij elke dag weer mag trainen, mag groeien en mag dromen.

Van sportdag naar sporthal. Van BV Lisse naar Zorg & Zekerheid Leiden. Van een jongen die “nog niet zo goed kon basketballen” naar een landelijk kampioen die de toekomst vol vertrouwen tegemoet gaat.

Gian Flanders is nog twaalf jaar. Op die leeftijd zijn veel kinderen nog op zoek naar wie ze willen zijn. Eén ding weet hij al zeker: hij wil basketballen, en als je hem ziet spelen, geloof je onmiddellijk dat hij nog heel ver kan komen.