In Barendrecht, in de vertrouwde zaal van CBV Binnenland, groeit een generatie jonge speelsters op die nu al laat zien wat echte toewijding en basketbalplezier betekenen. Jade van Loon en Nicolien Post (links en rechts) zijn twee van die talenten. Ze spelen allebei in het onder 14 team van CBV Binnenland, en wie hen op het veld ziet, merkt het meteen: hier staan speelsters die niet alleen veel kunnen, maar vooral heel graag willen. Foto: Sophia van der Kaaden

Twee gezichten van hetzelfde team

Jade en Nicolien zijn allebei vaste waarden in het onder 14 team dat uitkomt in de Eredivisie, en daarin spelen ze een belangrijke rol. Jade met haar snelheid, schot en lef naar de basket. Nicolien met haar kracht, drive en spel met de rug naar de ring. Verschillende kwaliteiten, maar met dezelfde passie. Voor Jade was het bijna onvermijdelijk dat basketbal op haar pad zou komen. Als er basketbal in je familie leeft, is de kans groot dat jij er ook mee besmet raakt. Wanneer ze teruggaat naar haar eerste herinneringen, blijft het beeld helder en simpel. “Ik was volgens mij zeven. Het begon dus vroeg, hier bij Binnenland. Inmiddels speel ik al jaren in Barendrecht en voelt de sport als een enorme passie in mijn leven.”

Nicolien kwam via een andere route in de zaal terecht, al is er ook bij haar een mooie link met Binnenland. Haar moeder basketbalde daar ooit, maar Nicolien laat vooral horen hoe het sociale vuur haar aanstak. “Mijn broers zaten ook al op basketbal, net als mijn ouders. Ik ging dan af en toe naar de zaal en toen zei ik dat ik ook op basketbal wilde en toen vond ik het gewoon ook wel heel leuk.” Het is zo’n herkenbare start: eerst kijken, dan meedoen, en uiteindelijk niet meer weg te denken uit het team.

Waarom basketbal aantrekkelijk blijft

Bij Jade is het antwoord op de vraag waarom basketbal haar favoriete sport is, ontwapenend puur. “Toen ik het wilde spelen, toen dacht ik: ‘ja, lijkt me wel een leuke sport.’ Toen ben ik het eigenlijk gewoon leuk blijven vinden. Hockey was het niet voor mij, basketbal wel. Het past bij mijn energie, mijn tempo en mijn behoefte om snel te schakelen en steeds opnieuw in het spel te duiken. Het is allesbehalve statisch, en precies dat maakt het voor mij aantrekkelijk.”

Ook bij Nicolien voel je dat basketbal meer is dan zomaar een hobby. Niet alleen omdat ze het leuk vindt, maar ook omdat ze zichzelf erin uit kan dagen. Het spel vraagt lef, inzicht en hard werk. Dat is een omgeving waarin zij zichtbaar opbloeit.

Net als veel jonge speelsters kijken Jade en Nicolien naar de grote namen in het vrouwenbasketbal. En wat ze daaruit halen is niet alleen bewondering, maar ook richting. De speelsters die zij noemen, weerspiegelen precies waar zij zelf naar toe groeien. Jade hoeft niet lang na te denken over haar voorbeeld. “Ik vind Paige Bueckers heel goed. Ze kan goed schieten, ze kan goed drijven, ze kan alles goed. Ze is echt wel heel veelzijdig.”

Nicolien: “Naast Paige Bueckers vind ik ook Caitlin Clark en Sabrina Ionescu fantastisch. Het zijn speelsters die bekendstaan om hun durf, hun skills en hun spelintelligentie.” Dat past bij Nicolien: een speelster die steeds meer verantwoordelijkheid pakt en situaties durft te lezen.

Spelen in de onder 14 Eredivisie

Voor veel jeugdspelers is de stap naar het hoogste niveau spannend. De snelheid ligt hoger, de tegenstanders zijn sterker, fouten worden sneller afgestraft. Nicolien herkent dat meteen. “Aan het begin was het wel wennen, maar uiteindelijk ben je er wel bij. Het was wel heel moeilijk in het begin.” Ze liep er niet voor weg. Ze bleef, ze trainde en ze speelde zichzelf erin.

Het klinkt bijna alsof het vanzelf ging, maar iedereen die sport kent weet: beter worden gebeurt nooit zomaar. Het is resultaat van herhaling, van fouten durven maken, van niet stoppen wanneer iets lastig is. Jade vat dat proces in één zin samen, en dat maakt het juist zo sterk. Ze ziet ook waar de groei van haar team vandaan komt. “Ik denk ook het teamgevoel. Je kent elkaar dus je weet hoe we spelen, en op de training doen we ook gewoon goed trainen. Dus dat helpt ook met wedstrijden.”

Teamgevoel dus. Elkaar aanvoelen. Weten wat ieders routine en voorkeur is. En daar bovenop: goede trainingen, met tempo en focus. Voor Nicolien was de eerste kennismaking met het hoogste niveau vergelijkbaar. “Ik vind het in het begin ook wel erg lastig, maar verder in het jaar wen je er ook meer aan. Dan weet je ook een beetje van de tegenstanders, wat je er tegen kan doen.” En in de defensie is dat soms zelfs extra zichtbaar: “Bijvoorbeeld in het spel tegen Grasshoppers, dan weet je wie er goed kan schieten, wie er sterke drives hebben.”

Jade heeft in haar vader Kristian van Loon niet alleen een supporter, maar ook een coachstem waar ze aan gewend is. “Hij vertelt mij: 'als je moet swingen, gewoon swingen.' Als je kan drijven, ga drijven en als je kan schieten, dan moet je schieten. Eveneens belangrijk is hard verdedigen.”

Het is een perfect breed advies. Aanvallen met vrijheid, maar altijd met een defensieve basis. Het type coaching dat jonge talenten helpt om te durven spelen zonder bang te zijn voor fouten. Je ziet dat terug in Jade’s spel. Ze twijfelt niet wanneer er ruimte ligt. Ze gaat en versnelt. Ze zoekt contact en tegelijk werkt ze in de verdediging alsof het net zo belangrijk is als scoren.

Foto's: Sophia van der Kaaden

Wat voor speelsters zijn ze?

Als Nicolien zichzelf moet omschrijven, klinkt er iets door van een speelster die alles wil doen wat het team nodig heeft. Ze weet inmiddels ook hoe het is om op de guard positie te spelen. Nicolien is zo iemand die niet alleen kijkt naar haar eigen moment, maar naar het grotere plaatje. Ze draagt de bal, ze zet posities neer, ze durft in de post te gaan en daar een duel aan te gaan.

Als het gaat om haar stijl, is ze duidelijk. “Ik ben meer een driver.” Ze zoekt dus graag de basket op, met kracht en overtuiging. En wie haar ziet spelen, weet ook dat ze die drive koppelt aan slim positiespel.

Jade vertelt hoe ze haar skillset heeft opgebouwd. Ze begon met een voorkeur voor één kant, zoals bijna iedereen. Ze maakte zichzelf compleet door te oefenen. “Eerst kon ik alleen rechts, en toen moest ik met links gaan oefenen.” Het resultaat is een speelster die van beide kanten kan aanvallen en verdedigers constant aan het twijfelen brengt.

Ze omschrijft het moment waarop ze gaat, alsof het vanzelfsprekend is. “Als ik kan drijven, dan doe ik dat en dan ga ik hard naar de basket.”

Dat harde naar de basket gaan is niet alleen een stijl, het is een mentaliteit. Jade speelt met overtuiging. Niet half. Niet voorzichtig. Ze gaat voluit.

Elkaars kracht zien en erkennen