Ivy de Vries is 13 jaar en nu al iemand die een vanzelfsprekende liefde voor de basketbalsport toont. Ze speelt bij Triple ThreaT in Haarlem, vooral in het onder 16 team en af en toe ook bij onder 14. Ze zoekt uitdaging, wil groeien, wil voelen waar haar plafond ligt en hoe hoog ze dat kan optillen.

Een enorme aanwezigheid in het veld

Wat Ivy al meemaakt is al bijzonder. Ze is nog jong, helder in wat ze doet, en ze hoort daar: met een bal, een basket tegenover zich en een team waar haar hart al jaren ligt.
Basketbal kwam niet zomaar in haar leven. Het gebeurde op precies het goede moment. “Het begon toen ik 7 jaar was, gelijk bij de eerste training met Triple ThreaT,” vertelt Ivy. “Het was voornamelijk gewoon passen, rennen en een beetje lay-ups lopen.”
Al snel volgden wedstrijden. Voor veel kinderen is dat een spannend moment, maar voor Ivy was het meer dan een beetje spanning. “Ik verstopte me een beetje van de bal. Ik wilde de bal niet ontvangen in de wedstrijd, want ik was bang dat ik fouten zou maken. Toch was het wel leuk.” Dat ze het toch leuk vond, zegt alles. Zelfs in dat spannende moment zag ze al iets wat sterker was dan angst.
Dat vertrouwen kwam niet vanzelf. Het groeide, stap voor stap, met hulp van mensen die haar zagen zoals ze was, en die haar net dat extra duwtje gaven wanneer ze het zelf nog niet durfde. “Door heel veel pushen van trainers en van mijn moeder lukte het steeds beter. Steeds meer uitproberen hielp daar ook bij.”
Wie haar ontwikkeling volgt, ziet hoe breed ze leunt op de mensen die haar onderweg iets hebben geleerd. Ivy noemt haar coaches met respect, met dankbaarheid. “Ja, Micheline Marcelita heeft me heel veel geleerd. Kiki Derksen ook, maar dat komt ook omdat ik haar een groot deel van mijn basketbaltijd gehad heb. Felix Lechner heeft mij ook veel gegeven. Dat zijn een beetje de mensen die mij heel veel geleerd hebben. Ik ben nu bij mijn coaches, Nicky Hendrix en Genicyn Brudet. Zij leren mij ook veel bij. Al met al vind ik dat ik goed bezig ben.”

Herinneringen die bijblijven

Voor Ivy kwam een prachtig moment toen ze met Triple ThreaT naar het Nederlands Kampioenschap ging. “Ja, ik ben naar het NK geweest. Dat vond ik heel bijzonder.” Hierin hoor je ook hoe belangrijk die clubervaring voor haar is. De buitenlandse toernooien hebben Ivy zichtbaar gevormd. “Toernooien in Duitsland in Leer, en in Denemarken met Limfjords-Cup waren ook fantastische ervaringen.” Dat zijn geen dagtripjes. Dat zijn ervaringen waarin je als jong team ineens voelt dat basketbal groter is dan je eigen hal. “Het is heel leuk. Het is fantastisch om mee te maken. Het is ook wel spannend, want je kent daar eigenlijk niemand, behalve je eigen team. Soms ken je wat mensen uit andere teams van je vereniging die meegaan. Ja. Het is heel anders, maar het is wel leuk om dat ook echt mee te kunnen maken. Het was heel leuk, maar het is ook heel spannend.” Je voelt hoe ze aan het groeien is terwijl ze praat. Spanning wordt geen blokkade, maar een teken dat iets belangrijk is. Ze loopt er niet voor weg; ze neemt het mee.

Proeven aan het hoogste niveau

Ook sportief schuift Ivy steeds weer grenzen op. Ze heeft al op eredivisieniveau gespeeld, iets wat je op 13e leeftijd niet zomaar doet. “Dat was heel uitdagend. Je merkt wel hoe hoog een niveau is. Er wordt meer van je verwacht als je op Eredivisie speelt. Er wordt meer wilskracht verwacht en dat je verder gaat door pijn heen. Er wordt wel meer van je verwacht op het eredivisieniveau.”
Afgelopen jaar speelde ze ook op Eerste Divisie-niveau en dat bleek een omgeving waarin ze nieuw zelfvertrouwen vond. In plaats van het te zien als een stap terug, beschrijft ze het als een plek om te experimenteren. “Door meer naar de basket te gaan. Je kan veel meer experimenteren met hoe je naar de basket gaat, hoe je bepaalde passes kan maken. Dan heb je het gevoel dat je meer fouten kan maken.” Dat laatste is misschien wel het mooiste wat een jonge speler kan zeggen. Want fouten maken betekent dat je durft, en durf is de motor van groei. Terwijl anderen bang blijven om iets nieuws te proberen, ziet Ivy ruimte om te leren.

Een team als thuisbasis