Rezzan en Zehra Uyar zijn al jaren een vertrouwd gezicht binnen CBV Binnenland uit Barendrecht. In het onder 21-team is hun spel al toonaangevend, en bij dames 1 van Startportaal Renza-Airflow Binnenland ondervinden ze het spel van het hoogste niveau van Nederland. De manier waarop ze zich daar ontwikkelen zegt alles over wie ze zijn. Niet alleen als basketballers, maar ook als zussen, als mensen die samen groter geworden zijn dan ze ooit hadden durven denken.

Een onverwachte liefde

Soms begint een sportcarrière niet met een droom van het kind, maar met een zachte duw van thuis. Rezzan vertelt het met een glimlach die nog altijd iets van verwondering in zich draagt. “Vroeger moesten we een sport kiezen. Ik kon zelf geen sport kiezen, dus mijn moeder heeft voor me gekozen. We zijn ook bij Juventus begonnen in Schiedam.”

Zehra’s weg naar basketbal liep anders, maar bevindt zich nu op precies dezelfde plek. Ze lacht als ze eraan terugdenkt, bijna alsof ze zichzelf nog steeds een beetje ziet zitten in die balletstudio. “Ik zat vroeger op ballet.” Het was een mooie start, maar niet de hare. “En uiteindelijk vond ik dat eigenlijk gewoon niet meer leuk, want je moest split doen. En ik vond dat niet echt iets voor mij.”

Wat wel bij haar paste, stond een paar meter verderop in een sporthal. Ze keek naar Rezzan, keek naar de training en zo ontstond de keuze. “Ik was bij elke basketbaltraining van Rezzan aan het meekijken. Toen trok basketbal mij echt aan.” Zo ging ze meetrainen bij Juventus, eerst bij onder 10, later in de jeugdselecties. Niet omdat het moest, maar omdat ze voelde dat het klopte.

Juventus: leren met verlies om te gaan, maar tegelijkertijd leren groeien

Hun jaren bij Juventus in Schiedam vormen het fundament van hun verhaal. Het is daar dat ze de sport leerden kennen zoals hij echt is: niet alleen als een spel van scoren en winnen, maar als een plek waar je karakter wordt gesmeed. Rezzan herinnert zich vooral één periode die je bij veel sporters terug hoort wanneer ernaar gevraagd wordt; die tijd waarop alles tegenzit, behalve de liefde voor het spel. “Dat was toen met onder 16 Eredivisie. We waren niet per se het sterkste team, we zaten helemaal onderaan de poule. Elke game verloren we met een groot verschil. Maar na de game waren wij toch wel blijer van hoe we hebben gespeeld en blijer dan de tegenpartij die heeft gewonnen.”

Het lijkt wel alsof ze er nu nog steeds kracht uit haalt. Alsof die wedstrijden, die nederlagen, haar hebben geleerd dat trots niet altijd in de uitslag zit, maar in de manier waarop je jezelf rechtop houdt. Zehra vult het aan met iets dat jonge sporters vaak pas later begrijpen: het mentale klimaat van een team kan even bepalend zijn als talent. “Michel heeft ons die mentaliteit eigenlijk aangeleerd van het gezellig hebben, dat alles goed komt. En dan merk je ook dat als we verliezen dat het dan nog wel zuur is, maar daarna kunnen we er wel goed mee omgaan.”

Ook hun ontwikkeling als spelers werd daar ingezet. Zehra vertelt hoe ze zichzelf constant bleef uitdagen. “Ik trainde al wel mee met vooral oudere meiden, waardoor het wel sneller ging. Maar ik heb altijd wel groei bij mezelf ervaren.”

Voor Rezzan was dat gevoel herkenbaar. “Je maakt echt zo’n stijgende lijn en daarna op een gegeven moment haal je toch wel de piek bij Juventus.”

Dan komt dat moment waar elke talentvolle speler op een bepaald punt tegenaan loopt. Je voelt dat je er meer uit kunt halen. Je voelt dat je harder wilt groeien. “Dan denk je van ‘nu moet ik toch overstappen naar een club die mij meer kan laten groeien’.” Die club werd Binnenland.

CBV Binnenland

De overstap naar CBV Binnenland, een club met naam en traditie, voelde voor hen in eerste instantie niet als een logisch vervolg, maar als een sprong in diep water. Wat zo knap is aan hun verhaal, is hoe eerlijk ze daarover zijn. Ze laten zien dat talent niet hetzelfde is als altijd zeker zijn. Het beeld dat ze schetsen van die eerste training is ontwapenend. Twee jonge meiden, allebei met een basketbalhart, aan de zijkant van het veld. “We waren in onze eerste training, dat was een selectietraining, uitgenodigd om mee te trainen. En toen zaten we daar met z’n tweeën aan de zijkant.”

Tien minuten voor tijd al in de zaal, de zenuwen als een trilling door je armen. “Zaten we helemaal te shaken en we waren zo zenuwachtig, maar uiteindelijk is het goed gekomen.”

Wat Binnenland zo goed doet, is precies dat: talent laten landen. Niet door het te pamperen, maar door het te zien, het te coachen en het te laten groeien tot het eigen vleugels krijgt. Hun coaches in die beginjaren waren meteen grote namen: Michel Appers, Lisa van den Adel en Judith van den Adel. Die invloed voelen ze nog steeds. “Judith en Lisa hebben mij heel veel gegeven qua zelfverzekerdheid,” zegt Rezzan. “Als je vrij staat moet je gewoon lekker schieten. Ga je gewoon lekker driven naar de basket aan. Eigenlijk gewoon een beetje van probeer het gewoon. Het is toch basketbal, gewoon lekker gaan.”

Dat is coachen met lef: je niet klein laten maken, maar jezelf groter durven maken. Ze kregen ook de taal van het spel mee. “Basketballogica eigenlijk; de screens, de namen van de screens. Dat hebben ze mij allemaal geleerd,” beaamt Zehra.

Dames 1: een droom die werkelijkheid is geworden

Er gaat een bijzondere spanning uit van het moment dat jeugdspelers hun eerste stappen maken richting het hoogste team. Dat moment is vaak klein in minuten, maar groot in betekenis. Voor Zehra begon het twee jaar geleden met meetrainen. “Dat was bij mij wel de eerste keer toen het gebeurde. Ik kwam meetrainen met ze.”

Later kwam de vraag om mee te gaan naar een wedstrijd. “Toen werd er ook één keer gevraagd dat ik een wedstrijdje moest meedoen omdat ik progressie maakte tijdens de trainingen.” Ze lacht, maar je voelt hoe intens dat was: “Ik viel ook echt helemaal weer dood van de zenuwen. Ik dacht: ‘oh my god, het is echt wel Dames 1.’”

Onderweg in de bus naar Topkip Lions in Landsmeer, een moment dat uiterst spannend werd. “Toen heb ik uiteindelijk twee minuten gemaakt, maar ik kreeg nog wel de ervaring mee op de bank. Dat was dan echt heel spannend. Want ook al krijg je geen speelminuten, je denkt nog steeds elke keer: ‘het zal maar net zijn dat ik speelminuten krijg.’”

Dat eerste moment op het veld vergeet je nooit. “Dat was ook echt heel erg spannend. Ik kon het ook gewoon niet geloven. Je staat er en dan denk je: ‘oké, ik mag gewoon spelen.’” En dan die zin die je bijna in een lijstje wilt zetten voor elke jonge sporter in Nederland: “Ook al zijn het dan net maar een minuutje, dat waardeer je echt met heel je hart.”

Rezzan maakte haar debuut toen ze nog jonger was. Ze was net 17, nog in haar onder 18 jaar, en ineens stond ze bij dames 1. “Ik heb in principe toen mijn debuut bij dames 1 gemaakt met maar twee weken trainen. Of net een week, anderhalf week met Remy de Wit erbij.”

Ze had niet verwacht te spelen, maar vlak voor de wedstrijd kwam Remy naar haar toe. “Hij zei: wees toch wel klaar om te spelen. Daarna, in een wedstrijd tegen Triple ThreaT, zei hij: ‘Rezzan, jij gaat het veld op.’ In de defense ben ik toch wel hard gebleven. Het ging wel goed. En nu speel ik nog steeds gewoon bij dames 1.”

Het zijn van die stappen die niet alleen een sportcarrière tekenen, maar ook een mens. Je leert dat kansen komen als je klaar bent. Er klaar voor zijn niet betekent dat je geen zenuwen hebt, maar dat je ondanks zenuwen je schoenen strikt.

Talent en de Binnenland-cultuur