Boris van Dorp is pas twaalf, maar beschikt over een prachtige energie waar teams op drijven. Hij is de guard die lijnen uitzet, die sterk verdedigt en het tempo bepaalt. In mei kroonde hij zich met Zorg & Zekerheid Leiden onder 12 tot landskampioen in de Eredivisie. Nu speelt hij bij BS Leiden onder 14-2, een stap hoger en een basket hoger, opnieuw met dezelfde honger om beter te worden. “Het gaat gewoon zo lekker snel en dat vind ik juist leuk,” zegt Boris. Foto: Lynsey van Foreest

Van proeflesjes naar passie

Die liefde voor snelheid zat er vroeg in. Rond zijn zesde probeerde hij van alles: voetbal, rugby en zelfs judo, maar geen sport voelde zo natuurlijk als basketbal. Het spel gaf hem ruimte om te rennen, te denken en te improviseren, soms allemaal binnen één aanval. De allereerste herinnering aan een wedstrijd voert terug naar de Peanuts van onder 8. “De eerste wedstrijd was volgens mij nog met de Peanuts van onder 8. Verder weet ik het niet meer. Alleen dat ik toen een wedstrijd heb gespeeld tegen, volgens mij, de onder 10-4.” Wat is blijven hangen, is het plezier. Ook in zijn eerste onder 12 seizoen, toen de resultaten nog niet vanzelf kwamen, bleef de lach: “In mijn eerste jaar waren we niet echt een goed team in de competitie, maar we hadden wel altijd gewoon lol.”

Structuur die talent laat schitteren

Dat plezier kreeg richting dankzij trainer Jayden Zandbergen, die hem leerde spelen in 5-out. “Hij heeft me vooral geprobeerd te leren om 5-out te spelen,” vertelt Boris. “Ik ging dan naar Basket en ging dan gelijk voor een punt en de volgende aanval deed een teamgenoot hetzelfde. Uiteindelijk gaf hij me structuur.” Het typeert zijn groei: de drive is er, de flair is er, en de afgelopen jaren is daar overzicht aan toegevoegd. Niet dribbelen om het dribbelen, maar acties met een bedoeling.

Het kampioensjaar in een stroomversnelling

Het seizoen 2024/2025 bij ZZ Leiden onder 12 werd een lange sprint. De overwinningen stapelden zich op, soms zelfs zo dat de routine bijna het gevaar werd. “Het werd soms wel een beetje saai omdat we heel veel wonnen,” geeft hij eerlijk toe. Spannend werd het toen het ertoe deed: de play-offs en de finale in Almere tegen MBCA. De stand bleef lang dicht bij elkaar en de spanning sneed door de zaal, tot die laatste minuten waarin de koers kantelde. “Geen idee waarom, maar we werden ineens gewoon feller,” zegt Boris. “Je bent dichtbij en het is een close game. Dan wil je er nog vol voor gaan. Dus ja, toen gingen we er gewoon vol voor.” Ze wonnen, en de eindsirene bracht euforie én verwondering. “Ik verbaasde mezelf nog steeds wel een beetje: we zijn Nederlands kampioen geworden. Dat lukt niet zomaar.”

Vraag Boris wie hem inspireert en het antwoord komt zonder aarzelen. “Worthy de Jong, echt honderd procent.” Wat hij in de Leidse vedette bewondert, is de vindingrijkheid. “Hij is gewoon zo creatief soms met de bal. Dat vind ik juist leuk.” Die inspiratie voedt hij ook langs de lijn, want in Leiden zijn de thuiswedstrijden van Heren 1 bijna verplichte kost. Hij herinnert zich de teddy toss rond Kerst. Hij was toen Mini van de Week en mocht het veld op om knuffels op te ruimen, en vooral herinnert hij zich ook de legendarische ontknoping tegen Donar Groningen in de finalewedstrijd op 29 mei 2023. “Ze stonden achter met 16 punten met nog maar tweeënhalve minuut te gaan, en nog zijn ze kampioen geworden.” Het is het soort wedstrijd dat in je hoofd blijft hangen en tegelijkertijd zegt: alles is mogelijk.

Foto: Nancy van den Berg

De sprong naar onder 14-2

Met zijn overstap naar onder 14-2 staan twee uitdagingen centraal: fysiek en technisch. “Misschien leren om te schieten op de hogere basket,” zegt hij nuchter. “En tegen veel grotere mensen dan wij spelen.” Het is precies de fase waarin talent zich uitrekt: het schot dat hoger en sneller moet, de passing die eerder gelezen moet worden, de verdediging die slimmer gepositioneerd staat. Boris klinkt niet bezorgd, maar nieuwsgierig. Hij wil het ervaren, oplossen en beter maken.

Zo groeit hij verder, naar een jongen die van de dynamiek van het spel houdt, die de structuur van het spel omarmt omdat het zijn creativiteit laat schitteren, en die in de grootste momenten juist feller wordt. Landskampioen bij onder 12 is een prachtige bladzijde, maar voor Boris van Dorp is het vooral de proloog. De hogere basket wacht, net als wellicht de nieuwe finales. Van Boris weet je dat hij niet kan wachten.