Er is iets aan de manier waarop ze beweegt, hoe haar ogen het spel lezen en haar lichaam volgt. Léona Smits is elf jaar en speelt bij CBV Binnenland in Barendrecht in het onder 12 team, maar iedereen die haar ziet verdedigen en passen voelt het meteen: zij gaat heel ver komen met haar talent.

Van Blue Kid tot kampioen

Basketbal kwam haar leven binnen via de Blue Kids van Binnenland, het programma voor de allerkleinsten tussen tweeënhalf en zes jaar. Léona stuiterde al met een bal door de zaal. “Toen ik op turnen zat en de Blue Kids van Binnenland speelden, moest ik echt kiezen tussen basketbal en turnen,” vertelt ze. “Ik dacht eerst dat ik misschien dan weer basketbal ging doen, dan turnen en dan weer basketbal. Ik vind het gevoel van basketbal gewoon heel fijn; dat je met vriendinnen of jongens samen speelt, samen lacht en elkaar helpt.”

Het is precies dat samenspelen dat bij haar alles lijkt te bepalen.

De eerste stappen in de competitie

Als Léona terugdenkt aan haar eerste echte seizoen, verschijnt er een glimlach, vanwege alles wat ze zich nog herinnert. “Ik zat toen in onder 10, samen met Isa. Dat was echt een heel leuk team, gewoon met allemaal leuke meiden,” vertelt ze. “In het begin was het allemaal nog een beetje rustig. We moesten nog wennen, maar daarna zijn we echt harder gaan spelen en zijn we ook al kampioen geworden.”

Dat kampioenschap kwam niet vanzelf. Léona herinnert zich heel precies hoe ze zelf groeide. “Voor mij stond dat seizoen ook echt voor opbouwen met het team,” zegt ze. “Ook voor mij. In de eerste wedstrijd had ik bijvoorbeeld één punt. In de volgende wedstrijd twee punten, en aan het einde van de zomer kon ik al acht punten scoren. Of ik gaf heel veel assists of ik pakte steals. Dat vond ik ook heel belangrijk; steals pakken. Verdedigen is eveneens heel belangrijk.”

Dat ene zinnetje typeert haar volledig. Waar veel kinderen veelal praten over scoren, glimmen Léona’s ogen als het gaat over verdedigen, steals pakken en het team helpen. Ze voelt haar positie aan, en ze pakt die met beide handen aan.

Een nieuw niveau met onder 12

Het afgelopen seizoen was haar eerste jaar in onder 12. Een sprong in niveau was het, letterlijk en figuurlijk. “Leuk, uitdagend en nieuw,” zo beschrijft ze het jaar. “Onder 12 speelde op een hoger niveau, dus in een hogere divisie. Dan kom je ook meteen tegenover betere teams te staan en je gaat je inschrijven voor het Nederlands kampioenschap. Dat maakt het nog spannender.”

Binnenland onder 12 bewees al snel dat het daar thuishoorde. In de competitie werd hard gewerkt, geleerd en gelachen. Tot er ineens iets groters in beeld kwam: de strijd om het Nederlands kampioenschap. “In de reguliere competitie zaten we tegen BS Leiden onder 12-2,” legt Léona uit, “maar in de kwartfinale van het Nederlands kampioenschap moesten we ineens tegen Leiden onder 12-1 spelen. Dat was wel even wennen, want je weet dan helemaal niet hoe goed ze zijn. Dan moet je op het veld voelen hoe sterk ze zijn en kijken hoe je het als team moet verdelen.”

Ze zegt het kalm, maar tussen de regels door hoor je het; een elfjarig meisje dat nadenkt over spelsystemen, verdeling, tactiek en spanning, en dat alles in dienst van het team.

De weg naar de finale

De kwartfinale tegen BS Leiden onder 12-1 was fysiek zwaar, maar Binnenland hield stand. Daarna volgde de halve finale, tegen H.S.V. Basketball uit Haren. “Het was echt een fysieke strijd, en ook opnieuw wennen,” zegt Léona. “Haren is een sterke club. We speelden op het Center Court en dat was ook iets nieuws, naast het feit dat we geen vaste wisselschema’s hadden en elke periode doorwisselden. Je speelt met normale wissels, waardoor je soms langer in het veld staat. Dat maakt het ook zwaarder, maar ook leuker.”

Op een gegeven moment nam Binnenland afstand. De spanning in de zaal sloeg om in geloof, en de droom van een finale kwam ineens heel dichtbij. “Ik was heel blij en gelukkig en vond het ook heel spannend,” vertelt ze. “We gingen een week later met de bus naar Capelle aan den IJssel om daar de finale tegen Apollo Amsterdam te spelen. We hadden toen nog nooit van Apollo gehoord. We wisten helemaal niet waar ze vandaan kwamen of hoe sterk ze waren. Dat maakte het heel nieuw.”

In de bus was er vooral plezier en verwachting. “De sfeer in de bus was goed,” zegt Léona, “en in het team ook. We waren gewoon heel blij dat we naar de finale gingen. Dat was echt een mooie tijd.”

De dag die je nooit vergeet

Zaterdag 17 mei 2025; een datum die in het geheugen van Léona, haar teamgenoten, trainers en ouders gegrift staat. Capelle aan den IJssel was die dag het toneel van de NK-finale onder 12, in sporthal De Lijster: Binnenland tegen Apollo Amsterdam. “Ik kon eigenlijk niet geloven dat we in de finale van het NK onder 12 speelden,” vertelt Léona. “Het was juist leuk, omdat het een uitdaging was. Het is best wel wat als je het Nederlands kampioenschap speelt. Daar droom je natuurlijk ook wel van.”

De wedstrijd ontvouwt zich. Binnenland loopt steeds verder uit. De zenuwen worden langzaam vervangen door een groeiend besef: dit gaat lukken. “Het voelde overweldigend,” blikt Léona terug. “Zo van: we hebben het gedaan. We hebben het samen gedaan. We hebben het gewoon met zijn allen gedaan, en daar kunnen we heel trots op zijn.”

Het is precies dat samen dat steeds terugkomt in alles wat ze zegt. Geen woord over eigen stats of over punten of steals. Het gaat om het geheel, om het collectief.

Een leider van elf jaar

Dat gevoel van verantwoordelijkheid draagt Léona niet alleen in haar woorden, maar ook in haar rol binnen het team. Coach Ricardo Pols zag dat al vroeg. “Bij de selectietrainingen toen de teams bekend werden, zei Ricardo dat ik samen met Myla en Fiene de leiders van het team was,” vertelt ze. “Hij zei dat wij moesten zorgen dat het team niet uit elkaar zou lopen en dat we goed zouden samenwerken. Dat heb ik ook echt opgepakt. Bij oefeningen probeer ik alles georganiseerd te houden. Wat ik wel heel graag zelf wil zijn, is iemand die het team op het goede pad kan houden. Iemand die zorgt dat we als team goed blijven samenwerken. Ik vind het belangrijk dat er geen ego’s zijn.”

Daarnaast mag Léona meetrainen met onder 14-1, het eredivisieteam. Ze traint daar samen met Myla, tussen meiden die ouder, groter en sterker zijn. “Het is soms wel moeilijk,” vertelt ze eerlijk. “Je krijgt soms last van je enkel of je knie. Het is ook echt pittig, vier keer trainen in de week en dan op zaterdag een wedstrijd spelen, maar ik leer er heel veel van. Heel veel dingen die ik daar heb geleerd, gebruik ik in mijn eigen trainingen of wedstrijden.”

Ambitie met beide voeten op de vloer

Een meisje dat vier keer per week traint, NK’s speelt, meedraait bij een eredivisieteam en zich al opstelt als leider. “Ik verwacht dat we dit seizoen met onder 12 weer een georganiseerd team worden. Samenwerken is belangrijk, en natuurlijk hoop ik dat we weer Nederlands kampioen kunnen worden. We hebben het eerder samen gedaan,” herhaalt ze als het gaat over het kampioenschap. “Daar kunnen we heel trots op zijn.”

Voor haar ouders zijn het geen losse momenten meer. Het zijn herinneringen die zich stapelen. De eerste keer dat ze als Blue Kid met een veel te grote bal in haar handen stond. De beslissing om toch echt voor basketbal te gaan. De zaterdagen in sporthallen door het hele land. De rit naar Capelle aan den IJssel. De zenuwachtige blikken voor de sprongbal, de vreugde in haar ogen na een mooie steal en de knuffel na een lange wedstrijddag. Die ene dag, 17 mei 2025, waarop hun dochter midden in een finale van het Nederlands kampioenschap onder 12 staat. Tussen teamgenoten die inmiddels bijna als familie voelen.

Misschien is dit wel de essentie van wie zij nu is. Een meisje van elf, met het talent om te scoren, de kracht om te verdedigen, de wil om door te zetten en de grote kwaliteit om anderen mee te nemen. Een kind dat geniet van een spel dat groter is dan zichzelf. Een speelster die het team op het goede pad wil houden en een dochter om stil van te worden. Ergens op de tribunes, bij elke wedstrijd, zitten ouders die haar zien groeien. Niet alleen als basketballer, maar als mens. Die haar zien lachen met teamgenoten en horen praten over samenwerken. Die beseffen dat het niet alleen gaat om die medaille of die titel, maar om de weg ernaartoe. Een weg waarop Léona Smits al op haar elfde laat zien wat echte sportiviteit is. Een weg waarop ze schittert; niet alleen door haar talent, maar vooral door wie ze is.