Terug naar 17 mei 2025, in sporthal De Lijster in Capelle aan den IJssel; basketballen stuiteren in overvloed en vallen dan zuiver door het net. Aan de driepuntlijn maakt een scherp ogend meisje zich klaar om het publiek van haar schutterskwaliteiten te voorzien. Myla Pols ontwikkelt haar schot en haar uitstraling op het veld op een manier zoals een talent dat doet: een basketbalkracht in wording.

Ze speelt bij CBV Binnenland uit Barendrecht, in het team onder 12, en traint daarnaast mee met onder 14. Ze is een speelster die nu al begrijpt wat er nodig is om hogerop te komen: hard werken, blijven leren en nooit bang zijn voor een groot moment.

Van de turnzaal naar het basketbalveld

Basketbal was niet altijd vanzelfsprekend in Myla’s leven, maar misschien wel onvermijdelijk. Haar ouders leerden elkaar kennen via basketbal, de sport loopt als een rode draad door het gezin. Toch begon Myla ergens anders. “Ik zat eerst op turnen,” vertelt Myla, “maar op een gegeven moment vond ik dat niet meer zo leuk. Toen vroeg ik aan mijn vader: ‘mag ik een keer basketbal proberen?’ Daarna vond ik het heel leuk en ben ik het gewoon gaan doen.”

Waar turnen draait om een korte oefening na lang wachten, ontdekte Myla in basketbal een spel waarin ze zich helemaal kon uitleven. “Basketbal is mijn passie omdat het zowel fysiek als mentaal is,” legt ze uit. “Je moet goed nadenken over plannetjes en je bent de hele tijd actief. Bij turnen zit je soms een half uur stil om daarna drie minuten een oefening te doen. Bij basketbal ben je gewoon veertig minuten bezig in een wedstrijd. Dat vind ik veel leuker.”

Een schutter in de achtertuin

Wie Myla nu ziet schieten van achter de driepuntlijn, staat niet altijd stil bij hoeveel uren daarin zitten. Die uren zijn niet alleen op de training gemaakt, maar ook achter het huis, gewoon in de tuin. “Ik weet eigenlijk niet precies hoe ik mijn schot zo eigen heb gemaakt,” zegt ze. “Ik ben gewoon heel vaak in de tuin gaan schieten. Op de training deed ik altijd extra schietoefeningen. Als ik de keuze had, ging ik schieten. Daardoor ben ik er steeds beter in geworden.”

Die liefde voor het schot bleef niet onopgemerkt. Afgelopen seizoen kreeg ze voor Support by Report een bijzondere erkenning: de prijs voor beste driepuntsschutter in de onder 12-competitie. “Die award geeft me heel veel zelfvertrouwen,” vertelt Myla. “Ik weet dan dat iemand heeft gezien hoe ik schiet en hoe ik speel. Dat betekent veel voor mij.”

Voor een meisje dat groot durft te dromen, is dat belangrijk. Myla durft haar droom ook hardop uit te spreken. “Ik zou graag in de WNBA willen spelen,” zegt ze met een vaste stem. “Dan is het wel fijn als ik door veel mensen gezien word. Afgelopen seizoen zijn er al best veel mensen geweest die ons zagen spelen. Dat geeft mij het gevoel dat ik echt verder kan komen.”

De start bij onder 10

De weg naar die droom begon in de jongste jeugd, bij onder 10. Het lijkt nog maar kortgeleden, maar voor Myla voelt het als het begin van iets groots. “Mijn eerste wedstrijd was heel spannend,” herinnert ze zich. “Ik had nog nooit echt een wedstrijd gespeeld en kwam in onder 10 met meiden die al een jaar basketbalden. Toch hoorde ik uiteindelijk gewoon bij de groep en voelde het goed.”

Al in haar eerste seizoen gebeurde er iets bijzonders. “In dat eerste seizoen zijn we meteen kampioen geworden,” vertelt ze trots. “Ik denk dat ik in mijn allereerste wedstrijd zeven punten had. Daar was ik echt heel trots op. Voor mij voelde dat als een teken dat ik in de toekomst nog meer zou kunnen bereiken.”

Na dat eerste seizoen volgde er nog een jaar bij onder 10, maar dit keer tussen de jongens. “Ik was net tien en ging nog een jaartje bij onder 10 spelen, maar dan met de jongens,” zegt ze. “Dat was eigenlijk heel fijn. Die jongens speelden hard en daardoor ging ik zelf ook harder spelen. Zo ben ik een beetje op gang gekomen.”

Die jaren bij de jongens maakten haar steviger, fysieker en minder bang. Eigenschappen die ze later hard nodig zou hebben.

Het bijzondere seizoen met onder 12

Daarna kwam het seizoen 2024-2025, bij onder 12, een jaar dat voor altijd in haar geheugen gegrift zal blijven. Het was het seizoen waarin alles samen leek te komen: een hecht team, een sterke competitie en uiteindelijk de weg naar het Nederlands kampioenschap. “Het was echt een hele mooie prestatie,” zegt Myla over afgelopen seizoen. “Ik was heel blij met het team. We hebben het samen echt goed gedaan. Het is alleen jammer dat we nu uit elkaar zijn. Er zijn nieuwe meiden bij onder 12 gekomen. Dat is ook mooi, maar dat oude team zal altijd bijzonder blijven.”

De route naar de nationale titel begon met een kwartfinale tegen Leiden. Niet zomaar Leiden, maar het eerste onder 12-team, dat net als Binnenland vol voor het kampioenschap ging. “We kenden Leiden onder 12-2 al uit de reguliere competitie,” vertelt Myla, “maar dit was onder 12-1. We hadden hun team van tevoren al een keer bekeken. We gingen kijken waar we op moesten letten. Wie we goed moesten verdedigen. Wie we konden laten schieten en bij wie we dicht op moesten zitten in de verdediging. Dat hielp echt.”

De voorbereiding wierp zijn vruchten af. Binnenland schakelde Leiden uit en plaatste zich voor de halve finale tegen H.S.V. Basketball uit Haren. “Die wedstrijd tegen H.S.V. was spannend,” zegt Myla. “Ze waren allemaal lang en speelden heel fysiek. Maar uiteindelijk is het gewoon goed gegaan. We hebben het met zijn allen gedaan.”

Een week later volgde de finale, op 17 mei 2025, in Capelle aan den IJssel. De tegenstander was BC Apollo uit Amsterdam; inmiddels een grote naam binnen het Nederlandse basketbal. “We hadden Apollo ook al eens zien spelen,” vertelt Myla. “We wisten dat het een goede ploeg was. Toch had ik er vertrouwen in. In het begin van de wedstrijd gingen veel van mijn schoten raak. Dan merk je dat je ook in zo’n wedstrijd koelbloedig kunt blijven.”

Op die dag brak het grote moment aan: landelijk kampioen worden. “Voor mij voelde het echt als een droom,” beaamt Myla. “Je wilt heel graag een grote prestatie neerzetten en dan gebeurt het ook echt. Landelijk kampioen worden is een heel nieuwe ervaring. Het voelde bijna onwerkelijk, maar tegelijkertijd dacht ik: hier heb ik zo hard voor gewerkt, samen met mijn team. Het was prachtig om dat met deze meiden mee te maken.”

Een vader langs de lijn, een dochter op het veld

Het verhaal van Myla is niet los te zien van haar ouders. Zij leerden elkaar ooit kennen via basketbal en zien nu hun dochter schitteren in dezelfde sport. Dat maakt het extra bijzonder. “Ik denk dat basketbal ook in mijn leven is gekomen doordat mijn vader en moeder elkaar via basketbal hebben leren kennen,” zegt Myla. “Daardoor hoorde basketbal er eigenlijk altijd al een beetje bij. Nu mag ik het zelf doen en dat vind ik heel speciaal.”

Haar vader speelt een grote rol in haar ontwikkeling, niet alleen als begeleider, maar ook als motivator. “Het is heel fijn om door mijn vader gekozen en gesteund te worden,” vertelt ze. “Hij geeft mij enorm veel motivatie om door te gaan. Soms zegt hij: ‘je moet stoppen met zeggen dat je iets niet kunt. Je kunt echt meer dan je zelf denkt.’ Dat geeft mij veel zelfvertrouwen. In wedstrijden hoor ik die woorden soms in mijn hoofd en dan voel ik dat ik weer durf.”

Voor ouders die langs de lijn staan, is het bijzonder om hun dochter te zien groeien. Niet alleen als speelster, maar ook als mens. Elk schot is een nieuw stukje van haar ontwikkeling. Hoe indrukwekkend haar schot ook is, Myla ziet ook wat beter kan en moet. Ze is niet tevreden met alleen een sterk wapen; ze wil compleet worden. “Ik wil graag beter worden in verdedigen,” zegt ze. “Ik wil dat tegenstanders mij niet zo makkelijk voorbij kunnen komen. Ik wil dichter op de bal kunnen blijven. Als ik daarin sterker word, kan ik een nog betere speelster worden.”

Het is precies die instelling die haar de gelegenheid geeft om sterker te worden; de bereidheid om kritisch naar zichzelf te kijken.

Leiderschap en nieuwe doelen

Met het nieuwe seizoen in onder 12 dient zich een nieuwe fase aan. Het team is deels veranderd, maar de ambitie is gebleven. “Voor dit seizoen verwacht ik dat ik meer leiderschap ga laten zien,” zegt Myla. “Ik wil laten zien dat ik het team kan helpen en dat ik anderen beter kan maken. Ik hoop dat we weer Nederlands kampioen kunnen worden.”

Ze gelooft in de groep die er nu staat. “We hebben nu echt de beste speelsters die we hebben,” legt ze uit. “Daar moet het mee lukken als we samen blijven spelen. Als we voor elkaar blijven knokken, denk ik dat het echt mogelijk is.”

Alsof één team nog niet genoeg is, traint Myla ook mee met onder 14. Dat is een stap hoger: sneller, fysieker en met grotere speelsters. “Het is wel spannend om met onder 14 mee te doen,” geeft ze eerlijk toe. “Ik ben niet de langste, dus het is soms moeilijk om ertussen te komen. De meiden zijn langer en sterker. Maar ik vind mijn plek daar wel. Je leert veel van zo’n niveau.”

Door met oudere meiden te trainen, scherpt ze haar spel verder aan. Ze leert sneller beslissingen te nemen, beter te kijken en nog slimmer te bewegen zonder bal. Dat zijn precies de details die straks het verschil kunnen maken.

Voorbeelden: Stephen Curry en Jamailah Adams

Natuurlijk heeft Myla ook idolen. Als driepuntsschutter kan één naam bijna niet ontbreken. “Stephen Curry inspireert mij,” zegt ze. “Ik kijk graag naar hoe hij schiet en hoe hij speelt. Het is niet zo dat mijn schot alleen door hem is gekomen, maar ik vind het heel leuk om naar hem te kijken. Hij laat zien wat er mogelijk is als je heel veel traint.”

Haar grootste inspiratiebronnen zijn dichter bij huis te vinden; in eigen hal, bij Startportaal Renza-Airflow Binnenland, oftewel dames 1 van CBV Binnenland. “Ik kijk vaak naar de wedstrijden van dames 1,” vertelt Myla. “Daar word ik heel blij van. Jamailah Adams vind ik echt een geweldige speelster. Zij is gewoon heel goed en ze gaat altijd door. Eigenlijk kan niemand haar echt stoppen. Dat bewonder ik heel erg.”

Ze denkt even na en voegt dan toe: “Later zou ik zelf ook zo’n speelster willen zijn als Jamailah, hier bij Binnenland. Het lijkt me heel mooi als mensen mij later zo zien spelen in dames 1 van Binnenland.”

Een toekomst vol mogelijkheden