Je merkt meteen dat Alexander van Foreest een jongen is die het basketbalspel begrijpt. Hij speelt in het onder 12 team van Zorg & Zekerheid Leiden en werd afgelopen mei landskampioen. Achter die titel schuilt een speler die veel meer brengt dan statistieken ooit kunnen laten zien.

If you want to read the English version of this article, scroll down below.

Photo: Lynsey van Foreest

Een sport die in het gezin groeide

Waar bij veel kinderen een sportkeuze een zoektocht is, kwam basketbal bij Alexander op een heel natuurlijke manier zijn leven binnen. “Mijn broer begon met basketbal hier in Leiden,” vertelt hij. “Daardoor ben ik het ook gaan doen.”

Dat was voor hem een voorbeeld. Zijn broer, die inmiddels speelt bij onder 16-3, nam hem mee in de sfeer van de club, de trainingen, de wedstrijden. Ook thuis leefde het spel. “Mijn broer heeft heel veel wedstrijden gekeken,” zegt Alexander. “Daar word je natuurlijk ook veel beter van.”

Een seizoen om nooit te vergeten

Het afgelopen seizoen met Zorg & Zekerheid Leiden onder 12 was er een om voor altijd te bewaren. Het team verloor nauwelijks wedstrijden. Twee of drie misschien, maar verder was het vooral overwinnen, groeien en vertrouwen opbouwen. De climax kwam in Almere, in een finale die groter was dan alles wat ze eerder hadden meegemaakt. “Het was heel intens,” vertelt Alexander. “Veel meer publiek dan normaal.”

Het team wist niet goed wat ze van tegenstander MBCA Amstelveen konden verwachten. De ploegen hadden elkaar in de tweede seizoenshelft niet meer ontmoet en MBCA stond slechts zevende. Een verrassing dus, en tegelijkertijd een onbekende factor. “Het was spannend, heel spannend,” herinnert Alexander zich. De hele wedstrijd ging gelijk op. Beide ploegen stonden onder druk, beide teams wilden elk punt bevechten. In de laatste vier minuten veranderde er iets. “We gingen nog harder spelen,” zegt Alexander. Verdedigend draaide Leiden de schroeven aan. MBCA kreeg bijna geen ruimte meer. Iedere pass werd gelezen, iedere schotpoging bemoeilijkt. En toen gebeurde het: ze liepen uit, ze namen de controle en ze wonnen. Landelijk kampioen, de beste zijn in de onder 12 Eredivisie. “Het beste zijn van onder twaalf, dat is wel iets bijzonders.”

De speler die anderen beter maakt

Alexander is geen speler die elke wedstrijd twintig punten maakt. Dat hoeft ook niet. Zijn waarde ligt ergens anders: in overzicht, in rust, in de manier waarop hij anderen laat scoren. “Assists,” zegt hij resoluut als hem wordt gevraagd naar zijn kracht. “Het is niet per se dat ik heel veel moet scoren, maar ik geef een aantal assists. Anderen helpen scoren. Dat vind ik mooi.”

Zijn ouders vullen aan dat hij “altijd de controlerende factor in het team” is. Een jongen die voelt wat het team nodig heeft. Die het tempo bepaalt, die zorgt dat iedereen betrokken blijft. In een sport waar individuele prestaties vaak op de voorgrond staan, biedt Alexander iets wat schaars is: pure teamgerichtheid. Wanneer hij gevraagd wordt naar zijn favoriete speler, hoeft hij niet lang na te denken. “Shai Gilgeous-Alexander,” zegt hij.

Niet de luidruchtigste speler, niet degene met de grootste show, maar een speler met finesse, met controle, met dodelijke mid-range schoten en fenomenale step-backs. “Hij kan heel goed die mid-range schoten nemen,” legt Alexander uit.

Dat Oklahoma City Thunder daardoor zijn favoriete NBA-team is, spreekt vanzelf. Het spel, de cultuur, de flow; hij neemt het in zich op en vertaalt het naar zijn eigen stijl, zijn eigen keuzes op het veld.

De magie van de mannen van ZZ Leiden

Net als veel jonge spelers van de club, kijkt Alexander al jaren mee met ZZ Leiden Heren 1. Hij groeide op met de sfeer van de Vijf Meihal, de spanning van de play-offs, de intensiteit van Europese wedstrijden. Eén wedstrijd zal hij nooit vergeten: de beslissende wedstrijd om het Nederlands kampioenschap tegen Donar, op 29 mei 2023. “Donar dacht dat ze met de beker naar huis gingen,” vertelt hij. Maar dan die laatste twee minuten gebeurde er iets heel bijzonders: de driepunters van Luuk van Bree, de steals van Lucas Kruithof, en natuurlijk de laatste vrije worpen van Thomas Rutherford. De zaal ontplofte bij het kampioenschap: de kracht van een team dat altijd terugkomt. “Thomas Rutherford had pleisters overal,” herinnert Alexander zich, “en zelfs dan schoot hij ze er alsnog in.”

Het zit diep in zijn geheugen. Niet alleen omdat het mooi was om te zien, maar omdat het iets laat zien wat hij zelf ook nastreeft: veerkracht, samenwerking en vertrouwen houden.

Een nieuw seizoen, nieuwe kansen

Dit seizoen speelt Alexander opnieuw onder 12 en de verwachtingen zijn nuchter, maar realistisch. Hij weet welke ploegen het moeilijk maken: Triple ThreaT, Rotterdam Basketball, Lokomotief en natuurlijk Heroes Den Bosch. Het zijn namen die hij zonder twijfel uitspreekt. Serieuze tegenstanders, serieuze uitdagingen. Maar wat hem vertrouwen geeft, is het teamgevoel. “Gewoon goed samenwerken. Als één team,” omschrijft hij het. “Goed rondpassen en dan blijf je scoren.”

Dat is Alexander in één zin: samenwerking, overzicht en het geloof dat je samen verder komt dan alleen. Alexander is niet het type speler dat zich in de schijnwerpers drukt. Hij glimlacht klein, praat zacht en kiest zijn woorden zorgvuldig. Maar op het veld bouwt hij aan iets groots. Hij is de speler die anderen laat schitteren, een speler die ziet wat er moet gebeuren voordat een ander het doorheeft. De speler die een team laat draaien als een geheel. In een sport waar vaak de topscorers in de spotlight staan, verdient juist zo’n stille kracht diepe bewondering. Hij is het fundament waarop teams gebouwd worden. De speler die het verschil maakt zonder het van de daken te schreeuwen.

Kampioen geworden, een jongen met visie, rust en een hart dat klopt in het ritme van passen, schieten en samenwerken. Wie hem ziet spelen, ziet niet alleen een talent. Men ziet een jongen die het spel begrijpt, een jongen die anderen beter maakt. Een jongen die met stille kracht de toekomst instapt; dat is Alexander.

Alexander van Foreest: the quiet force that elevates a team

Alexander van Foreest is clearly a boy who understands the game of basketball. No unnecessary words, no big gestures. He speaks through actions, through choices, through passes delivered at exactly the right moment. He plays for the under-12s team of Zorg & Zekerheid Leiden and became national champion with them last May. But behind that title is a player who brings much more than statistics could ever show.

A sport that grew in the family

For many children choosing a sport is a journey. But basketball entered Alexander’s life in a very natural way. ‘My brother started playing basketball here in Leiden,’ he says. ‘And I decided to follow.’ It wasn’t an obligation, there was no pressure, just an example to look up to. His brother, who now plays for the M16-3 team, introduced him to the club’s atmosphere, the practices, the games. At home too, the sport was alive. ‘My brother watched a lot of games,’ Alexander says. ‘That’s how you get a lot better, of course.’ Learning by watching and admiring. That suits someone who doesn’t shout for attention, but instead absorbs the sport the way a sponge absorbs water.

An unforgettable season

Last season with the Zorg & Zekerheid Leiden under 12s was one to treasure forever. The team barely lost a game. Two or three perhaps, but otherwise it was mainly about winning, growing and building confidence. The climax came in Almere, in a final that was bigger than anything they had experienced before. ‘It was very intense,’ says Alexander. ‘With lots more people watching than usual.’

The team didn’t quite know what to expect from opponent MBCA Amstelveen. The teams hadn’t met in the second half of the season, and MBCA were only seventh in the league. This made them a surprise and at the same time an unknown factor. ‘It was exciting, very exciting,’ Alexander recalls. The whole game was neck and neck. Both teams were under pressure, and both wanted to fight for every point. But in the last four minutes, something changed. ‘We started playing even harder,’ says Alexander. Defensively, Leiden tightened the screws. MBCA barely got any space. Every pass was anticipated, and every shot attempt made difficult. And then it happened: they pulled away, took control, and won. National champions, the best in the under-12s premier league. ‘Being the best in the under 12s is something very special.’

The player who makes others better

Alexander isn't the kind of player who scores 20 points in every game. He doesn't need to be. His value lies elsewhere: in his vision, in his composure, in the way he lets others score. ‘Assists,’ he says resolutely when asked about his strengths. ‘It's not that I have to score a lot. But I give assists, helping others score. I like that.’
His parents add that he is ‘always the controlling factor in the team.’ He is a boy who senses what the team needs, who sets the pace, who ensures that everyone stays involved. In a sport where individual performances often take centre stage, Alexander offers something rare: pure team focus. When asked about his favourite player, he doesn’t hesitate. ‘Shai Gilgeous-Alexander,’ he replies. Not the loudest player or the biggest showman, but a player with finesse, with control, with deadly mid-range shots and phenomenal step-backs. ‘He's very good at taking those mid-range shots,’ Alexander explains. Needless to say, this makes the Oklahoma City Thunder his favourite NBA team. The game, the culture, the flow... he absorbs it all and translates it into his own style, and his own choices on the court.

The magic of the men of ZZ Leiden

Like many young players at the club, Alexander has been watching ZZ Leiden men’s first team for years. He grew up with the atmosphere of the Vijf Meihal venue, the excitement of the play-offs and the intensity of European games. But there’s one game that he will never forget: the Dutch championship decider against Donar Groningen on 29 May 2023. ‘Donar thought they were going home with the trophy,’ he says. But then, in the last two minutes, something extraordinary happened: Luuk van Bree's three-pointers, Lucas Kruithof's steals, and of course Thomas Rutherford’s final free throws. The hall exploded when the championship was won: the power of a team that always comes back. ‘Rutherford had plasters everywhere,’ Alexander recalls, ‘but he still shot them in.’

It is etched in his memory. Not only because it was beautiful to see, but also because it shows something he himself strives for: resilience, teamwork and maintaining confidence.

New season, new opportunities

Alexander is playing with the under-12s again this season and expectations are modest but realistic. He knows which teams will be tough opponents: Triple ThreaT, Rotterdam Basketball, Lokomotief and, of course, Heroes Den Bosch, he says without hesitation. Serious opponents, serious challenges. But what gives him confidence is the team spirit. ‘Just working well together, as one team,’ as he describes it. ‘Pass well and you’ll keep scoring.’

That’s Alexander in a nutshell: cooperation, vision and the belief that together you can achieve more than you can alone. Alexander is not the type of player who pushes himself into the spotlight. He smiles quietly, speaks softly and chooses his words carefully. But on the court, he is building something big. He is the player who lets others shine, a player who sees what needs to be done before anyone else realises it. The player who makes a team function as a whole. In a sport where the top scorers often take centre stage, it is precisely this quiet force that deserves deep admiration. He is the foundation on which teams are built. The player who makes the difference without shouting it from the rooftops.

A champion, a boy with vision, composure and a heart that beats to the rhythm of passing, shooting and teamwork. Those who see him play see more than just talent. They see a boy who understands the game, who makes others better. Stepping into the future with quiet strength; that’s Alexander.