Hanna Groeneveld is een basketbaltalent dat zonder blikken of blozen meespeelt in het mannen onder 14 Eredivisieteam en tegelijkertijd een belangrijke rol heeft bij de meiden onder 16 Eredivisie van BC Apollo Amsterdam. Haar basketbalverleden begint bij MBCA in Amstelveen, en groeit op dit moment verder bij Apollo. Foto: Marcel Pomp, Basketballstills

De basis bij MBCA: plezier, leren en vriendschap

Jarenlang droeg Hanna het shirt van MBCA Amstelveen. Daar leerde ze de basis van het spel, maar ook de waarde van teamgevoel en vriendschap. Als ze terugkijkt op die tijd, hoor je meteen hoeveel die periode voor haar betekent heeft. Ze vertelt met een warme glimlach over de club waar het allemaal serieus begon te worden. “Het was wel leuk, ook heel leerzaam,” vertelt Hanna. “Ik heb veel leuke mensen ontmoet. Bij Apollo Amsterdam voel ik me ook zeker thuis. Er zijn leuke teams, en ik speel nu in de Eredivisie onder 16 met de meiden en met de jongens in de mannen Eredivisie. Bij MBCA speelde ik destijds niet in de Eredivisie, maar meer in de Tweede Divisie en de Eerste Divisie.

Het laat mooi zien hoe haar pad is gelopen: van de serieuze opleidingsjaren bij MBCA naar het hoogste jeugdniveau bij Apollo. Die tijd in Amstelveen bracht meer dan alleen trainingen en wedstrijden; het bracht ook onvergetelijke sportmomenten.

Kampioen worden met MBCA

Kampioen worden vergeet je nooit. Voor Hanna zijn de kampioenschappen met MBCA nog steeds waardevolle herinneringen. Tegen Den Helder verloren ze veel wedstrijden, tot het echt moest. “Ik herinner mij dat moment nog heel goed. Het voelde echt alsof alles samenkwam wat we dat seizoen hadden gedaan.”

Die kampioenswedstrijd tegen Den Helder werd niet gewonnen op geluk, maar op groei. Hanna weet nog precies wat er tactisch veranderde en hoe het team zich optrok aan eerdere nederlagen. “We hadden echt alles verbeterd eigenlijk,” legt ze uit. “We hadden onze verdediging verbeterd, het terugrennen, het elkaar helpen. We wisten op een gegeven moment precies wat ze zouden doen, want ze deden steeds hetzelfde, maar later zeker niet meer.”

Met zoveel spanning en druk op de ketel werd die titel nog bijzonderder. De druk was intens: winnen betekende kampioen worden, verliezen betekende met lege handen naar huis. “Ik vond het eigenlijk zo spannend. Als we deze zouden winnen, dan werden we kampioen. Als we deze zouden verliezen, dan werden we geen kampioen. Dus het spande erom, echt tot de laatste seconde.”

Juist daarom was de ontlading zo intens. “Natuurlijk voel je heel veel vreugde,” zegt ze, “en soms ook met een traan van blijdschap. Het idee dat je samen nog verder kunt groeien, maakt het extra mooi.”

Een basketbalfamilie die altijd achter haar staat

Thuis is basketbal een vast onderdeel van het dagelijks leven. Haar familie kijkt, denkt mee, corrigeert en troost; altijd met hetzelfde doel: haar helpen beter te worden en plezier te houden. “Motivatie is het wat ze geven, heel veel motivatie en tips. Als ik iets fout doe, beschrijven ze wat ik dan beter kan doen en dat neem ik ook echt op. Ik luister daarnaar, ook al is het soms best kritisch. Mijn vader was bij MBCA altijd mijn trainer en mijn broer is ook een heel goede speler.”

Die steun is meer dan één gesprek na een wedstrijd. Op moeilijke dagen, als het spel niet loopt zoals ze wil, wordt er thuis rustig geanalyseerd en weer opgebouwd. “Soms spreken ze het echt uit en nemen ze de wedstrijd met me door,” vertelt Hanna. “Als ik in een diep dal zit, als mijn wedstrijd even niet goed gaat, zeggen ze: kom op, zet jezelf weer rechtop, doe het de tweede helft gewoon beter. En als je aanval niet goed gaat, werk dan gewoon aan je verdediging, want de verdediging is belangrijker dan de aanval. Dat soort dingen helpen me om niet op te geven, maar juist harder te werken.”

Die ene zin, de verdediging is belangrijker dan de aanval, past perfect bij wie ze is: een speelster die niet alleen wil schitteren, maar ook het vuile werk doet.

De stap naar Apollo

Na jaren MBCA kwam de overstap naar BC Apollo Amsterdam. Een nieuwe club, nieuwe hal, nieuwe gezichten, en een grotere spotlight. Voor een jonge speelster is dat spannend, hoe groot je talent ook is. Dit is haar derde seizoen bij Apollo. De allereerste keer zal ze niet snel vergeten. Ze kwam binnen in een omgeving waar bijna alles nieuw was. “Ik vond het eerst wel spannend eigenlijk,” geeft ze toe. “Ik kende bijna niemand. Dat is best eng als je jarenlang bij één club hebt gezeten, maar ik had wel nog twee teamgenoten die meegingen van MBCA naar Apollo. Je voelt je toch even heel klein in zo’n grote hal. Op een gegeven moment dacht ik ‘ik kan er lang over nadenken, maar ik ga gewoon trainen en ik ga gewoon mijn uiterste best doen.”

Langzaam maar zeker viel de spanning weg. De coach speelde daarin een grote rol. “coach Hazim Kulak is een hele goede coach, die ik heel erg vertrouw. Hij is soms heel duidelijk en streng, maar dat maakt hem juist beter. Hij motiveert je heel erg, en hij leert je alles. Hij probeert echt je het beste uit jezelf te laten halen. Dat was in het eerste jaar heel fijn voor mij. Ik had toen zoveel geleerd, ik vond het echt heel goed hoe hij met ons werkte.”

Niet alleen de wedstrijden, maar ook de allereerste training bij Apollo staat in haar geheugen gegrift. Het was geen training vol alleen maar zware drills, maar een training waarin kennismaken centraal stond. Voor Hanna was dat precies wat ze nodig had. “Tijdens de eerste training was het vooral de bedoeling dat we elkaar beter leerden kennen. We gingen oefeningen doen waarbij je elkaars naam moest zeggen. Je moest passen en dan ook de naam van je teamgenoot opnoemen. Dat was heel fijn eigenlijk, je leerde zo iedereen snel kennen. Je moest dan ook je kwaliteit opnoemen, waar je het beste in was. Zo kreeg je direct een beeld van elkaar. Bij sommige mensen was hun kwaliteit schieten. Bij anderen was het juist dribbelen. Weer anderen waren enorm goed in verdedigen. Iedereen had iets eigens en samen maakte dat het team heel compleet. Het team was daardoor heel erg in harmonie. Dat was ook heel fijn. Je voelde meteen: dit kan iets moois worden.”

Foto: Marcel Pomp, Basketballstills

Van onder 14 naar onder 16; van speler naar leider

Apollo werd voor Hanna niet alleen een nieuwe club, maar ook de plek waar ze in steeds hogere teams terechtkwam. Ze schoof door, kreeg grotere rollen en moest zich telkens opnieuw bewijzen. Dat proces ziet ze vooral als een leerschool. Bij onder 16 heeft ze van coach Tessa van Lunteren een duidelijke opdracht gekregen: pak de rol die bij je past en neem verantwoordelijkheid. “Mijn opdracht die ik van Tessa van Lunteren heb gekregen, mijn coach nu in onder 16, is het spel opzetten. Dat is echt heel fijn, want dat vind ik leuk om te doen. Dat ik graag wil leren vind ik ook een goede kwaliteit van mezelf. Ik blijf mijn best doen en ik weet zeker dat ik nog veel kan en ga leren.”

Het tekent haar mentaliteit: dankbaar voor wat ze mag doen, maar nooit tevreden genoeg om stil te blijven staan. Dat vraagt niet alleen fysiek aanpassingsvermogen, maar ook mentaal schakelen. “Ik vind het ook eigenlijk heel fijn om met de meiden onder 16 te spelen. Onder 16 meiden is veel fysieker dan de onder 14 mannen. Je voelt in de eredivisieduels hoe hard alles gaat. Je moet dan kijken hoe je met die druk omgaat. Het is niet alleen maar rennen en schieten. Je moet keuzes maken, de juiste timing vinden en ruimte zoeken. Dat vind ik juist mooi aan dit niveau. Bij de jongens is mijn lengte wel een voordeel,” zegt ze. “Daar ben ik één van de langste spelers in mijn team. Dat is dan toch anders dan bij de meiden, waar ik een van de kleinsten ben. Ik ben gewend om als point guard te spelen, maar bij de jongens speel ik soms op de forward of center positie. Dat vind ik dan heel verrassend, maar vooral leerzaam. Je leert het spel vanuit iedere positie te zien.”

Rust in de chaos: leiderschap in moeilijke momenten

Een van de wedstrijden waarin haar leiderschap extra zichtbaar werd, was een duel tegen haar oude club MBCA. Een emotionele wedstrijd, maar ook tactisch een uitdaging, zeker toen MBCA in het derde kwart overschakelde naar een zoneverdediging. Hanna erkent dat die fases lastig kunnen zijn, maar juist dan komt haar kracht naar boven. “Ik denk toch wel dat mijn kracht is dat ik de rust met de bal kan bewaren en de opzet kan maken,” vertelt ze. Het is precies dat koelbloedige, dat ‘coachende’ in het veld wat trainers en medespelers in haar waarderen.