Twee zussen die basketballen in hetzelfde team. Delena en Lysara Mensche (links en rechts) spelen dit seizoen voor het eerst in een volledig meisjesteam bij BS Leiden onder 14. Toch ligt hun verhaal vol met duels tegen jongens, finales met trommels op de tribune, buitenlandse toernooien en een vader die niet alleen hun grootste supporter is, maar ook hun coach. Waar bij veel kinderen sport zomaar iets is wat op het rooster verschijnt, is basketbal bij de zussen Mensche bijna een familietraditie.

Met vader de sporthal in

Basketbal kwam hun leven binnen via hun vader. Hij leefde van het spel, nam de kinderen mee naar de hal en liet ze meteen kennismaken met het spel. “Onze vader heeft vroeger gebasketbald,” vertelt Lysara. “Als je vader dat doet, ga je al snel een eigen sport kiezen. Ik was al heel jong toen ik een keer meeging naar de hal. Ik was nog heel klein, maar vanaf toen zit ik op basketbal.”

Delena lacht als ze eraan terugdenkt. “Ik begon nog iets eerder dan Lysara,” zegt ze. Ze stond als klein meisje al met een bal te stuiteren. Eerst keken ze alleen maar toe, daarna deden ze mee en al snel hoorden ze gewoon bij de groep. Opvallend genoeg was hun vader in het begin nog niet hun coach. Dat typeert hun weg in de sport: stap voor stap, met verschillende voorbeelden en rolmodellen onderweg.

Rotterdam Basketbal

Jarenlang droegen Delena en Lysara het shirt van Rotterdam Basketbal. Niet in een meisjesteam, maar in een jongenscompetitie, bij de onder 12. Daar leerden ze wat het is om fysiek te spelen, om mee te moeten in een tempo dat hoog ligt en in een spel dat soms hard is. “We speelden altijd met jongens en nu spelen we met meiden,” zegt Lysara.

Ze werden fysiek weerbaar, leerden incasseren, leerden ook dat respect soms schuilgaat achter harde woorden en stevige duels.

De Final Four en de finale tegen Heroes Den Bosch

Het seizoen 2023–2024 met Rotterdam werd een seizoen dat ze nog goed kunnen herinneren. Met de jongens bereikten ze de Final Four van de onder 12 competitie, een eindstrijd waar elke wedstrijd voelt alsof er iets op het spel staat. “De Final Four was heel druk in de zaal van het Topsportcentrum Almere,” vertelt Delena. “Trommels maakten veel lawaai, er waren veel mensen, en alles bij elkaar was heel intens. Eerst hadden we niet zo veel kans om daar in de finale te komen,” zegt ze. “Toch stonden we daar. We hadden gewonnen van Utrecht, dus daarna gingen we toch naar de finale. Ik was heel nerveus in de finale, maar op de bank was het heel leuk. Ons team was echt leuk, en iedereen was aan het aanmoedigen.”

De tegenstander in de finale was Heroes Den Bosch. Het team werd uiteindelijk net niet kampioen. De twee zussen praten erover alsof het een mijlpaal is, omdat ze voelden wat het is om op dat niveau te mogen staan.

Een nieuwe start in Leiden

Alsof de Final Four nog niet genoeg was, reisden Delena en Lysara ook naar internationale toernooien. België en vooral Spanje brachten nieuwe ervaringen met zich mee. “Spanje was leuk,” zegt Lysara. “De tegenstanders waren heel fysiek.”

In het buitenland wordt soms nog harder gespeeld dan in de Nederlandse jongenscompetitie. Toch namen ze alles mee, en iedere wedstrijd maakte hen weer een beetje steviger als speelster.

Na al die jaren in Rotterdam leek een overstap naar Utrecht logisch. Toch liep het anders. “We zouden eerst naar Utrecht gaan,” legt Lysara uit, “maar toen werd onze vader gevraagd als coach bij Leiden.”

De keuze was snel gemaakt, want als je vader aan een nieuw hoofdstuk begint, ga je met hem mee. Zo werden Delena en Lysara dit seizoen speelsters van BS Leiden onder 14, met hun eigen vader Daniro Mensche, als coach. Voor Delena voelde de overstap niet als een breuk met een club die haar lang trouw bleef, maar meer als een volgende stap. “Het is natuurlijk anders als je ineens in Leiden speelt in plaats van bij Rotterdam, ook nu in een meidenteam,” zegt ze “We hebben hier veel meer trainingen dan bij Rotterdam. In Rotterdam hadden we twee trainingen per week. Hier trainen we bijna elke dag in een andere zaal.”

Meer uren in de zaal betekent meer ruimte om beter te worden, met meer schoten en meer momenten om te groeien.

Voor het eerst in een meisjesteam

Na jaren tussen de jongens te hebben gespeeld, staan Delena en Lysara nu in een volledig meisjesteam. Dat is nieuw, spannend en soms even wennen. “Het is ineens heel anders,” zegt Lysara. “Met meiden spelen voelt anders dan met jongens. Toch, winnen blijft winnen, en dat hebben we tot nu toe dit seizoen tegen Landstede Hammers en BC Apollo gedaan. Dat verandert niet als je met een ander team wint.”

De hardheid en directheid die ze bij de jongens gewend waren, nemen ze mee de meisjescompetitie in. Ze brengen tempo en fysieke weerbaarheid met zich mee.

Hun vader als coach

Dat hun vader nu hun coach is, maakt het verhaal extra bijzonder. Toch legt Lysara uit hoe het voelt. “Op het veld is het niet meer je vader. Hij is dan gewoon coach.”

Delena knikt. De afspraken gelden voor iedereen, ook als je zijn dochter bent. Thuis is hij papa, langs de lijn is hij trainer. Die scheiding helpt hen groeien, als speelsters en als personen. Terwijl hun vader hen technisch en tactisch begeleidt, is hun moeder de constante kracht op de achtergrond.

Twee zussen, één verhaal van lef en groei

Delena en Lysara Mensche speelden jarenlang tegen jongens en leerden daar hardheid, eerlijkheid en fysiek spel. Ze stonden in een Final Four, speelden een landelijke finale, proefden de sfeer van toernooien in Spanje en België. Ze verloren een kampioenswedstrijd, maar wonnen aan ervaring. Nu bouwen ze in Leiden aan een nieuw hoofdstuk. In een meisjesteam, met hun vader als coach, in een club die hen elke dag weer uitdaagt. Ze dragen alles met zich mee wat ze in Rotterdam geleerd hebben en geven dat door aan hun nieuwe team. Twee zussen, één verhaal van doorzetten, durven en groeien.