In de gedachten van Kyra Mind leefden haar verhalen al heel lang. Schrijven hoorde bij haar, alleen zag ze lange tijd geen reden om die kant van zichzelf zichtbaar te maken. Ze schreef voor zichzelf en hield haar fantasie voor zichzelf. Dat veranderde aan het begin van 2019. Een goed voornemen om eindelijk eens iets te laten lezen, groeide uit tot veel meer dan Kyra vooraf voor mogelijk had gehouden. “Ik dacht: ik ga dit gewoon een keer doen,” vertelt Kyra. “Ik ga iets laten lezen aan anderen. Dat liep eigenlijk een beetje uit de hand, want het ging niet zoals ik verwacht had. Ik dacht dat misschien een paar mensen het leuk zouden vinden, maar dat werden er steeds meer. Toen dacht ik: misschien moet ik hier wel echt iets mee gaan doen. Dat was een hele leuke verrassing en daar sta ik eigenlijk nog steeds wel van te kijken. Als mensen mij vragen wat ik doe, vind ik het nog steeds heel gek om te zeggen dat ik auteur ben.”

Haar website laat inmiddels een oeuvre zien met titels als ‘Niemand is zomaar aardig’, ‘Littekens’, ‘Geef me wat ik wil’ en ‘Ik ben geen engel!’. In juli 2025 verscheen daarnaast ‘Schijnheilig’, een romantische thriller waarin liefde, haat, geloof, ongeloof, hoop en wanhoop samenkomen. “Ik dacht misschien dat ik wel eens een boek kon uitbrengen, maar ik had niet gedacht dat zoveel mensen het zouden willen lezen. Dat is echt heel mooi. Het blijft ook nog steeds heel bizar, maar echt gewoon geweldig.”

Haar belangstelling voor mensen geeft haar personages hun diepte

Kyra schrijft over personages met littekens, verlangens en achterdocht. Daarin komt een ander belangrijk deel van haar leven samen met haar schrijverschap. Jarenlang ontmoette ze mensen met verschillende achtergronden en leerde ze van dichtbij kijken naar gedrag, emoties en de verhalen die daarachter kunnen schuilgaan. “Ik heb heel veel bijzondere mensen mogen ontmoeten en daar neem ik allemaal wel stukjes van mee. Ik pak nooit een bepaald persoon helemaal over, maar ik pak wel stukjes van mensen die ik heb ontmoet. Ik heb het altijd al heel interessant gevonden om dieper in te gaan op wat mensen bezighoudt en waarom mensen zich gedragen zoals ze zich gedragen. Dat probeer ik ook heel erg in mijn personages te stoppen. Ik vind het belangrijk dat ze diepgang hebben en geen hele oppervlakkige karakters zijn. Het zijn ook niet de meest standaard mensen. Voor mij is het juist makkelijk, omdat die mensen voor mij heel echt voelen. Ik heb dit soort mensen gewoon heel vaak in mijn leven ontmoet. Ik hoor van lezers wel eens dat ze denken: dit is gewoon niet echt, dit kan niet echt gebeurd zijn. Toch is het wel gebaseerd op wat mensen echt meemaken. Het is alleen maar een goed teken dat mensen dat een ver-van-hun-bed show vinden, want dan zitten ze niet in dat wereldje. Ik vind het belangrijk om ook de verhalen van die mensen te vertellen.”

Daar bevindt zich een van de liefdevolste gedachten onder haar vaak donkere verhalen. Kyra is geïnteresseerd in mensen die buiten het perfecte plaatje vallen en onderzoekt hoe liefde eruitziet wanneer twee mensen hun beschadigingen, verlangens en tekortkomingen meenemen in een relatie. “Ik vind het heel interessant om daar dieper over na te denken en een personage neer te zetten waarvan je denkt: die ga ik nooit leuk vinden. Aan het einde van het boek wil ik wel dat je verliefd op hem bent. Dat vind ik eigenlijk een kunst van dark romance schrijven en dat probeer ik altijd zo goed mogelijk te doen.”

In verhalen waarin beschadiging, verlies en de gevolgen van keuzes een belangrijke plaats innemen, zoekt ze daarom steeds opnieuw naar de mens achter alles wat gebeurt. “Ik wil vooral meegeven dat dat soort mensen ook gewoon liefde kunnen ervaren op hun eigen manier en dat dat er ook mag zijn. Het hoeven niet allemaal relaties te zijn waarin mensen nooit ruzie maken. Ook dat soort mensen kunnen heel erg hard liefhebben, alleen op een andere manier. Ik probeer me in te leven en mensen iets meer inkijk te geven in een ander type mens. Ik merk aan hoeveel lezers er van dark romance zijn dat heel veel mensen interesse hebben in die kant. Ik denk dat er in heel veel mensen ook wel een dark stukje schuilt.”

Achterdocht kan op papier een heel mens laten ontstaan

Een titel als ‘Niemand is zomaar aardig’ laat mooi zien hoe Kyra vanuit één psychologische overtuiging een personage verder kan vormgeven. Rose zit in het boek gevangen in een gewelddadige relatie en krijgt onverwacht hulp van een mysterieuze man. Voor iemand die geleerd heeft dat veiligheid niet vanzelfsprekend is, kan zelfs vriendelijkheid iets worden om te wantrouwen. Kyra benadert zo'n gedachte vanuit de binnenwereld van haar personage. “Niemand is zomaar aardig is echt een overtuiging van dat specifieke personage. Zij heeft in haar hoofd: als iemand aardig tegen mij is, dan zit daar altijd een reden achter. Dan heeft dat altijd een bepaalde beweegreden. Het is haar eigen achterdochtigheid door de dingen die zij in haar leven heeft meegemaakt. Dat soort mensen denken dat vaak wel. Met die gedachte heb ik dat personage ook een beetje gecreëerd.”

Ook ‘Littekens’, een heruitgave van het eerder verschenen ‘Onvolmaakt’ en ‘Onvolledig’, past binnen die belangstelling voor mensen die hun verleden meenemen in wat ze voelen voor een ander. Haar verhalen bewegen daardoor door liefde heen zonder de rafelranden van het leven weg te poetsen.

Met Hannah Hill durft Kyra nog verder de duisternis in

Een ander deel van haar creativiteit krijgt vorm naast Hannah Hill. Samen schrijven zij onder het pseudoniem Julia James dark romance waarin beschadigde zielen hun eigen vorm van liefde krijgen. “De boeken die we samen schrijven zijn echt een stuk darker dan de boeken die ik in mijn eentje schrijf. Die wringen ook heel erg en dat is niet voor iedereen weggelegd. Dat merk ik aan de reviews: mensen vinden het helemaal geweldig of echt verschrikkelijk. Ik vind het leuk om onder die naam net een stapje verder te gaan. Je denkt misschien: dit wil ik helemaal niet, en toch lees je een heel boek over die mensen. Aan het einde denk je dan misschien: zijn ze nou echt zo verschrikkelijk? Hannah is daar ook gewoon heel goed in. Wij versterken elkaar daarin heel erg.”

Hun samenwerking bracht Kyra iets persoonlijks. Ideeën die ze vroeger misschien voor zichzelf had gehouden, bleken bij Hannah herkenning op te roepen. “Ik dacht altijd: als je dit soort boeken wilt schrijven en deze interesse hebt, is dat best wel raar. Het is niet iets wat je normaal gesproken in een eerste gesprek met iemand ter sprake brengt. Als ik met Hannah over een verhaal spar, denken wij precies hetzelfde en daardoor matcht het heel goed. Ik heb daardoor echt gemerkt: ik ben gelukkig niet de enige die op deze manier denkt en die van dit soort personages en verhalen houdt. Dat was voor mij echt een hele eyeopener. We hoeven totaal geen schaamte naar elkaar toe te hebben. Dat moet je ook niet hebben, denk ik, anders kun je dit soort boeken niet samen schrijven. We gaan op zo'n moment gewoon helemaal los. Het is heel fijn om ongeremd zo'n verhaal te bedenken. Niks is eigenlijk te gek.”

Kyra mag zichtbaar zijn

Kyra mag zichzelf in al haar vormen laten zien. Ze droeg haar verhalen jarenlang met zich mee voordat ze zichzelf toestond ze te delen. “Ik zou tegen mezelf zeggen: ga er gewoon al veel eerder voor. Ik heb heel lang met verhalen in mijn hoofd rondgelopen en er nooit iets mee durven doen. Ik was volgens mij dertig of eenendertig toen ik mijn verhalen echt begon te delen. Die schaamte had ik veel eerder los moeten laten. Dat zou ik mezelf wel mee willen geven. Ik denk dat het allemaal wel met een reden zo is gebeurd. Misschien had ik ook gewoon iets meer levenservaring nodig om dit soort boeken fatsoenlijk te kunnen schrijven. Uiteindelijk is het goed zoals het is gelopen. Ik vind het soms wel jammer dat ik me er heel lang voor heb geschaamd. Niemand wist eigenlijk dat ik boeken schreef, totdat ik uiteindelijk op Facebook een meeleesverhaal postte. Ik had mezelf gegund dat ik daar eerder meer voor uit had durven komen. Misschien had ik dan schrijfcursussen gevolgd. Dat heb ik mezelf een beetje ontnomen door het allemaal heel erg weg te stoppen. Dat was eigenlijk nergens voor nodig, want er zijn heel veel mensen die van dit soort verhalen houden. Dat wist ik toen alleen nog niet. Ik wist niet eens dat dit genre bestond.”

Ze is blij dat romance uiteindelijk haar thuisbasis werd, al blijkt zelfs dat etiket niet altijd groot genoeg voor alles wat ze maakt. Kyra ervaart haar eigen boeken lang niet allemaal als uitgesproken dark romance en haar nieuwste boek ‘Schijnheilig’ beweegt als romantische thriller opnieuw tussen verschillende werelden. “Ik vind het zelf lastig om er echt een label aan te hangen. We hebben het over dark romance, maar ik vind mijn eigen werk niet echt heel dark. Het is een beetje een subcategorie die niet echt in een hokje te duwen valt. Qua marketing is dat soms lastiger, omdat iedereen precies wil weten welk genre je schrijft en wat ze kunnen verwachten. Uiteindelijk weten de juiste lezers mij toch wel te bereiken. Dan komt het allemaal wel goed.”

Inmiddels ziet Kyra steeds meer auteurs de richting op durven gaan die ooit voor haarzelf onbekend terrein was. “Gelukkig gebeurt dat steeds meer. In de afgelopen jaren zijn er heel veel auteurs bijgekomen. Het is heel mooi om te zien dat steeds meer mensen die kant op durven te gaan.”

Daarmee schrijft Kyra vanuit een gedachte waarin ook tussen littekens, scherpe randjes en een beetje duisternis ruimte is om gezien en gevoeld te worden. Ze heeft haar eigen verhalen jarenlang verborgen gehouden voordat ze ontdekte hoeveel mensen erop zaten te wachten. Nu geeft ze haar personages, en met haar talent ook andere schrijvers, iets wat ze zichzelf vroeger eerder had gegund, namelijk de vrijheid om tevoorschijn te komen zoals ze zijn.