Waar Mandy Sleijpen het verschil mee maakt, is wat zij anderen laat voelen. Haar aanwezigheid zorgt ervoor dat wat verzwegen werd langzaam in woorden wordt gevat en hoop weer ruimte krijgt. Als theatermaker, spreker, zangeres en oprichter van Stichting Wij zijn M zet Mandy zich in om seksueel misbruik bespreekbaar te maken, vanuit de diepe overtuiging dat niemand zich ooit alleen hoeft te voelen. Vol warmte, energie en betrokkenheid weet ze haar wens te realiseren. Haar liefde voor mensen is te zien in alles wat ze doet: in theaters, in klaslokalen, in campagnes en tijdens persoonlijke gesprekken. Mandy kiest ervoor om ruimte te creëren waarin anderen zich gezien voelen. Foto: Mariël Kolmschot

Hoe het theater in haar leven kwam

Voordat Stichting Wij zijn M ontstond, was theater al jarenlang haar thuis. Al op jonge leeftijd raakte zij gefascineerd door het podium. Haar ouders namen haar regelmatig mee naar voorstellingen en tijdens de musical in groep acht kwam ze erachter dat ze prachtig kon zingen. “Ik speelde tijdens de musical in groep acht een solo en toen ontdekte ik het zingen”, vertelt Mandy. “Niemand wist dat eigenlijk, en daarna ben ik op musicallessen en danslessen gegaan. Ik was voortdurend aan het zingen en dansen. Op een gegeven moment dacht ik: ‘Zal ik auditie doen voor een opleiding? Laten we het gewoon proberen.’ Vervolgens werd ik aangenomen op de Willem Nijholt Academie.”

Daar ondervond zij dat de combinatie van zang, dans en spel haar alle ruimte gaf om verhalen te vertellen die mensen diep konden raken. “Ik was nooit de zangeres die alleen maar indrukwekkend wilde zingen. Ik was een vertellende zangeres. Vooral kleinkunst lag mij heel erg. Ik merkte dat ik mensen kon raken met mijn stem. Soms zag ik mensen huilen tijdens een lied. Dat is nog steeds wat ik het allerliefste doe: mensen raken in de kern van waar een verhaal werkelijk over gaat.”

Een ontmoeting die alles in beweging zette

Tijdens haar afstudeerjaar maakte Mandy een voorstelling over seksueel misbruik. Het was een persoonlijke keuze, ontstaan vanuit haar eigen verleden, maar nog zonder te weten hoeveel impact die voorstelling werkelijk zou hebben. “Na afloop kwam er een vrouw naar mij toe. Zij zei: ‘Ik heb hetzelfde meegemaakt. Ik neem het mee mijn graf in, maar dank je wel dat jij dit doet.’ Dat raakte mij enorm. Op dat moment dacht ik: dit is de weg die ik moet volgen.”

Vanaf dat moment kreeg theater er een nieuwe dimensie bij. Naast een passie werd het ook een missie. Nog altijd combineert Mandy haar liefde voor kunst met haar maatschappelijke werk. Muziek, voorstellingen en verhalen blijven een belangrijk onderdeel van haar leven. “Ik schrijf nummers over het onderwerp en ik sta nog altijd in het theater. Vanuit kunst kun je moeilijke onderwerpen bespreekbaar maken op een manier die mensen echt raakt. Daardoor kan ik mijn oude vak blijven combineren met mijn nieuwe.”

Durven laten zien wat vaak verborgen blijft

Seksueel misbruik is een onderwerp waar veel mensen liever van wegkijken. Mandy wil het onderwerp zichtbaar en bespreekbaar maken door mensen uit te nodigen werkelijk te kijken naar wat er speelt. Haar eerste voorstelling maakte dat direct duidelijk. “Ik had een voorstelling gemaakt waarin een vrouw in een kelder zat. Na afloop zeiden mensen tegen mij: ‘We hadden wel door waar het over ging, maar we hoopten dat het niet daarover zou gaan.’ Toen dacht ik alleen maar: missie geslaagd. Dat is precies wat er bij dit onderwerp gebeurt. Mensen hopen dat het niet in hun eigen omgeving voorkomt, terwijl twee kinderen per klas hiermee te maken krijgen.

Ik heb het zelf meegemaakt tussen mijn achtste en veertiende jaar, door mijn opa. Ik was een kind aan wie je niets zag. Als je mij tussen andere kinderen had gezet, had niemand kunnen aanwijzen dat ik degene was die dit meemaakte. Daarom wil ik zo graag laten zien dat het veel dichterbij gebeurt dan mensen denken. Pas wanneer we dat als samenleving durven zien, kunnen we kinderen eerder helpen.”

Openheid zal volgens haar in eerste instantie leiden tot hogere cijfers, omdat meer kinderen eindelijk durven te vertellen wat zij jarenlang hebben meegedragen.

Het ontstaan van een beweging naar hoop

In 2020 richtte Mandy Stichting Wij zijn M op, een organisatie die inmiddels is uitgegroeid tot een landelijke beweging waarin preventie, educatie, bewustwording en herstel samenkomen. De vier M’s – Misbruikt, Machteloos, Moedig en Mooi – vertellen de reis die zoveel mensen afleggen en vormen tegelijkertijd de kern van alles wat de stichting wil uitdragen. Scholen krijgen interactieve lessen en theaterprogramma’s, professionals worden ondersteund, kinderen kunnen anoniem hulp vragen via speciale brievenbussen en er wordt intensief samengewerkt met onder meer de zedenpolitie en het Centrum Seksueel Geweld. Alles met één doel: voorkomen dat kinderen er alleen voor blijven staan. “Het was in het begin heel spannend. Je gaat niet alleen voor een stichting staan, maar ook voor jezelf. Eigenlijk ging ik voor het eerst echt staan voor het kleine meisje in mij dat vroeger misschien vergeten is. Ik ging echt in mijn kracht staan. Dat was nieuw voor mij. Nu kan ik zeggen dat ik helemaal op het pad zit waarop ik wil zijn.

Toen ik begon, had ik nooit bedacht dat de stichting zo groot zou worden, dat we zoveel mensen zouden bereiken en dat er zoveel kinderen zouden gaan praten. Tijdens onze lessen stoppen kinderen briefjes in de box waarop staat: ‘Ik heb het meegemaakt’ of ‘Ik maak het nog steeds mee.’ Vervolgens kunnen wij samen met de juiste organisaties helpen. Dat is toch fantastisch?”

Mandy ontdekte de afgelopen jaren zelf dat haar eigen kwetsbaarheid minstens zoveel betekenis heeft als haar kracht. “Ik had nooit bedacht dat ik voor zoveel mensen een inspiratie zou zijn. Vroeger wilde ik vooral laten zien hoe goed het met mij ging. Tegenwoordig merk ik dat mensen er juist heel veel aan hebben wanneer ik ook mijn kwetsbare kant laat zien. Dat ik laat zien dat ik er ook nog niet helemaal ben. Volgens mij zijn we als mens nooit helemaal klaar. Beide kanten mogen er zijn.”

Liefde als dagelijkse keuze

In alles wat Mandy doet, speelt liefde een hoofdrol. Het is voor haar de dagelijkse keuze om aandacht te geven aan de ander. “De wereld kan volgens mij wel wat meer liefde gebruiken. We leven soms allemaal op onze eigen eilandjes. Als ik die liefde kan geven aan kinderen, aan onze volgers of aan mensen die steun zoeken, dan doe ik dat heel graag. Het mooie is dat je ook ontzettend veel liefde terugkrijgt. Soms stoppen vrienden letterlijk mijn laptop weg in het weekend. Het voelt helemaal niet als werk. Als ik iemand via Instagram kan helpen die het moeilijk heeft, kost mij dat nauwelijks energie. Ik geef iets en ik krijg daar zoveel liefde voor terug.”

Tijdens het gesprek ontstaat even een glimlach wanneer blijkt hoeveel overeenkomsten Mandy en de mensen tegenover haar daarin herkennen. Zij reageert lachend: “Ik heb exact hetzelfde.” Dat is een lach die nooit vergeten wordt. Exact hetzelfde: het omvat heel veel. De strijd die je met je meedraagt, de herinneringen en tegelijkertijd de kracht en herkenning dat alles wat je doet vanuit intense liefde tot stand komt. Dat is waarom Mandy zelf zoveel liefde uitstraalt: omdat zij naast iemand durft te gaan staan en het meest precaire deel durft te uiten in het belang van iedereen die met hetzelfde te maken heeft.

Hoop groeit wanneer iemand zich gezien voelt

Ondanks de zwaarte van haar onderwerp blijft Mandy positief. Ze is ervan overtuigd dat mensen meer durven te uiten zodra zij zich gehoord voelen. “Ik blijf in gesprek met de mensen om mij heen. Als er iets heftigs is gebeurd op een school, bespreek ik dat ook met vriendinnen. Daarnaast blijf ik bewust leuke dingen doen. Ik geniet echt van de kleine dingen. Zodra je dat kwijtraakt, wordt het heel ingewikkeld. Veel mensen hebben altijd gedacht dat zij de enige waren, of dat zij vreemd waren. Nu ontdekken ze dat ze niet alleen zijn. Dat helpt enorm. Mensen beseffen dat het niet hun schuld is. Het is nooit de schuld van een kind.”

Een bijzonder keerpunt beleefde Mandy na haar deelname aan Het Mooiste Meisje van de Klas. Haar verhaal bereikte duizenden mensen, onder wie vrouwen die tientallen jaren hadden gezwegen. “Na de uitzending kwamen er ontzettend veel mails binnen. Vooral van vrouwen van zeventig of tachtig jaar die nog nooit met iemand hadden gesproken over wat zij hadden meegemaakt. Dat raakte mij enorm. Toen besefte ik pas echt wat mijn verhaal voor anderen kon betekenen. Dat ontroert mij nog steeds.”

Voor Mandy voelt dat misschien nog altijd bijzonder. Voor de mensen die dankzij haar eindelijk durfden te spreken, betekent het vaak veel meer dan dat.

Woorden die enorm veel impact hebben

Mandy hoeft niet lang na te denken over wat zij haar jongere zelf zou willen meegeven. “Ik zou tegen haar zeggen dat het niet haar schuld is. Dat heb ik heel lang gedacht. Ik zou haar vertellen dat het goed gaat komen. Als je mij vroeger had gevraagd waar ik later zou staan, had ik dit nooit kunnen bedenken.”

Die woorden zijn net zo waardevol voor het meisje dat Mandy ooit was als voor iedereen die zichzelf vandaag in haar verhaal herkent. Ze bewijst dat echte verandering begint met de moed om aanwezig te zijn. Door haar talent als theatermaker te verbinden met haar liefde voor mensen heeft zij iets opgebouwd dat veel groter is geworden dan een stichting alleen. Zij creëert plekken waar kinderen zich veilig voelen, waar volwassenen eindelijk durven spreken en waar hoop iedere dag opnieuw een gezicht krijgt. Dat is een vorm van liefde die groter wordt met alles wat zij de ruimte geeft om gezien en geuit te worden.