Achter SuperKrachtig staat Annemarie Holterbroek, een vrouw die kinderen en ouders wil helpen terug te vinden waar ze naar op zoek kunnen zijn. Haar liefde voor mensen, haar creativiteit en haar verlangen om anderen weer in hun eigen kracht te laten geloven vormen alles wat zij doet. Zij handelt vanuit haar hart, vanuit haar ervaringen en vanuit een diep begrip voor gezinnen die dagelijks zoeken naar duidelijkheid en vertrouwen. Daardoor voelen mensen zich bij haar vooral gezien.

Een missie die ontstond naarmate de jaren vorderden

SuperKrachtig ontstond vanuit alles wat Annemarie als moeder, ondernemer en mens heeft meegemaakt. De diagnose autisme van haar oudste zoon Gijs veranderde haar blik. Haar nieuwsgierigheid groeide uit tot een diepe passie om kinderen en ouders te begrijpen vanuit de overtuiging dat achter ieder gedrag een verhaal schuilt. Die zoektocht bracht haar steeds verder. Zij verdiepte zich in autisme, hooggevoeligheid, coaching, het zenuwstelsel en allerlei aanvullende manieren om mensen weer meer balans te laten ervaren. Zij beaamt dat zij het meeste heeft geleerd van haar eigen gezin. “Ik leer niet uit de boekjes, maar echt uit mijn eigen ervaring,” veronderstelt Annemarie. “Door mijn eigen zoon, die al heel vroeg de diagnose autisme kreeg, ging er bij mij een lampje branden. Vanaf dat moment kreeg ik ontzettend veel passie voor kinderen die een rugzakje hebben of het moeilijk hebben. Daardoor ben ik me steeds verder gaan verdiepen in coaching, autisme en hooggevoeligheid. Alles komt eigenlijk aan bod en alles komt ook weer terug in ons eigen gezin. Dat maakt dat ik de mensen echt begrijp. Ik snap waar ze mee zitten en daardoor ontstaat er vanzelf veel empathie.”

Geen enkel kind is hetzelfde

Annemarie ziet allereerst een mens; een kind met een eigen karakter, een eigen gevoeligheid en een eigen manier van communiceren. Daarom gelooft zij niet in standaardoplossingen. De dagelijkse ervaringen met haar zoons Gijs en Teun leerden haar dat ieder kind een andere benadering nodig heeft. Duidelijkheid, rust en werkelijk kijken naar wie een kind is, maken volgens haar vaak het verschil. “Mijn kinderen hebben mij geleerd wat geen enkele opleiding mij had kunnen leren. Je kunt heel veel uit boeken halen, maar ieder kind is anders. Ieder kind is uniek en ieder kind heeft zijn eigen gebruiksaanwijzing. Dat geldt trouwens ook voor volwassenen. Je moet daar doorheen leren kijken. In de praktijk ontdek je pas wat iemand echt nodig heeft. Gijs en Teun hebben mij vooral geleerd hoe belangrijk duidelijk communiceren en rust zijn.”

Voor Annemarie startte haar missie tijdens de coronaperiode, toen haar gezin net de diagnose van Gijs had ontvangen en zij deelnam aan een traject rondom de methode Geef me de Vijf. Anderen zagen al iets in haar wat zij zelf nog nauwelijks onder woorden kon brengen, al zat zij zelf nog midden in haar eigen proces. “Wij waren bezig met Geef me de Vijf en eigenlijk wist ik nog helemaal niet zoveel. We hadden net de diagnose gekregen en waren pas begonnen. Toch kreeg ik na twee weken al de vraag of ik ambassadeur wilde worden van Geef me de Vijf. Op dat moment voelde ik: hier zit meer. Hier word ik enthousiast van. Dit is mijn passie.”

Opnieuw leren leven

En wat voor een passie, een geweldige passie. Annemarie werd niet alleen als moeder op de proef gesteld. Na twee schouderoperaties kreeg zij te maken met FNS, een functionele neurologische stoornis. Van de ene op de andere dag veranderde haar wereld volledig. Zij moest opnieuw leren omgaan met haar lichaam, haar grenzen en haar energie. Die periode maakte haar kwetsbaar, maar bleek uiteindelijk ook een keerpunt. Zij ontdekte stap voor stap hoeveel veerkracht een mens in zich kan hebben. “Wanneer je FNS hebt, ben je jezelf ineens helemaal kwijt,” blikt Annemarie terug. “Zo voelde dat voor mij. Ik moest echt vanaf nul opnieuw beginnen. Sommige dingen moest ik letterlijk weer opnieuw leren. Artsen omschreven het als een beroerte. Ik voelde me ontzettend slap, maar langzaam ben ik weer gegroeid. Door alle kennis die ik heb opgedaan over het zenuwstelsel en hoe je je lichaam weer in balans kunt brengen, heb ik een enorme transformatie doorgemaakt.

Ik kan eigenlijk niet uitleggen wat er dan in je hoofd gebeurt. Het is niet zomaar misselijk zijn of duizelig zijn. Alles was te veel. Ik ben van mezelf al gevoelig, maar dit was tien keer heftiger. Twee jaar geleden had ik dit gesprek niet eens kunnen voeren. Dan had ik nu waarschijnlijk trillend op de grond gelegen, alsof ik een epileptische aanval kreeg. Als ik zie waar ik nu sta vergeleken met een paar jaar geleden, dan ben ik daar enorm dankbaar voor.”

Van overleven naar leven

Na tien jaar zie je bij Annemarie een heel andere vrouw. Destijds draaide alles om steeds doorgaan. Zij runde haar eigen kapsalon, wilde voor iedereen klaarstaan en vergat daarbij vooral zichzelf. Pas toen het leven haar dwong stil te staan, ontdekte zij hoe belangrijk het is om ook voor zichzelf te kiezen. “Tien jaar geleden zat ik echt in een ratrace. Ik had mijn eigen kapsalon en wilde het voor iedereen goed doen, behalve voor mezelf. Daarna kwam de diagnose van Gijs erbij en moest ik nóg meer ballen in de lucht houden. Ik vond alles ontzettend interessant en nam steeds meer op mijn bordje. Tegenwoordig maak ik keuzes voor mezelf. Ik weet waar mijn grenzen liggen, ik weet wat ik leuk vind en daardoor voel ik me veel dichter bij mezelf. Misschien ben ik juist daarom zo gepassioneerd om mijn ervaringen door te geven. Ik wil mensen laten zien dat het echt anders kan.”

Annemarie ontmoet veel ouders die uitgeput zijn geraakt; ouders die steeds vooruitdenken, bang zijn voor de volgende overprikkeling of zich schuldig voelen wanneer hun kind een moeilijke dag heeft. Zij weet hoe zwaar dat kan zijn, juist omdat zij zelf aan die kant heeft gestaan. “Ik snap de mensen gewoon heel erg. Vooral die onrust in huis herken ik. Dat onbegrip voor de kinderen, maar ook voor de ouders zelf die steeds tien stappen vooruit moeten denken. Ze zijn bang voor een meltdown in de winkel of vragen zich af wat anderen ervan zullen vinden. Ik begrijp dat gevoel volledig.

Je krijgt soms opmerkingen van andere ouders die denken dat ze precies weten hoe het zit. Iedereen lijkt ineens dokter of psycholoog te zijn. Dat kan ontzettend frustrerend zijn. Soms denk ik ook: gelukkig hoef jij hier niet mee om te gaan. Dan is dat ook goed.”

De kracht van creativiteit

Eén van haar grootste kwaliteiten is iets wat zij zelf pas veel later echt is gaan waarderen. Haar creativiteit werd jarenlang vooral benoemd door anderen. Inmiddels ziet zij hoe waardevol die eigenschap is geworden in haar werk en in haar manier van denken. “Mijn creativiteit is echt iets wat ik later ben gaan waarderen. Mijn hoofd staat altijd aan. Ik heb voortdurend ideeën. Vroeger hoorde ik mensen dat wel zeggen, maar deed ik er niet zoveel mee. Tegenwoordig zie ik dat ik vaak creatieve oplossingen bedenk en ook graag met mijn handen werk. Ik vertrouw daar nu veel meer op. De manier waarop ik informatie kan overbrengen voelt heel waardevol.”

SuperKrachtig is nog maar het begin

Na 16 jaar als kapster een eigen salon te hebben gerund, begon Annemarie aan een geheel nieuw hoofdstuk. Dat voelde spannend aan het begin, want zoiets is ook niet niks. Tegelijkertijd wist zij dat haar hart inmiddels ergens anders lag. SuperKrachtig groeide uit tot een plek waar coaching, ervaringsdeskundigheid, creativiteit en aanvullende methoden samenkomen. Het is ontstaan om mensen te laten ervaren dat er altijd weer beweging mogelijk is. “Het ondernemen kende ik al, maar dit was natuurlijk totaal iets anders. Toch voelde ik dat hier mijn passie lag. Tijdens de periode met mijn schouder kon ik niet stilzitten en dacht ik: dit is het moment. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik aan het groeien ben. Er blijft steeds nieuwe informatie op mijn pad komen. Dat vind ik juist mooi. Het voelt alsof deze missie nooit af is.”

Die missie van haar gaat over heel veel meer. Ze hoopt dat ook het onderwijs zich steeds meer openstelt voor kinderen die anders leren, voelen of reageren. “Ik merk op school hoeveel kinderen vastlopen in het reguliere onderwijs. Dat raakt me enorm. Autisme en hooggevoeligheid verdwijnen niet. Er komt juist een nieuwe generatie aan. Er moet iets veranderen. Ik denk dat wij als mensen daar veel meer voor open mogen staan.”

SuperKrachtig is haar grootste overtuiging; een gedachte om voorbij diagnoses, onzekerheden en verwachtingen te kijken en contact te maken met wat iemand van binnen al bezit. Hiermee schittert Annemarie in al haar zijn. Zij probeert niemand een ander mens te laten worden en helpt mensen te herinneren aan wie zij diep van binnen altijd al zijn geweest. Zij ziet wat iemand doormaakt, maar vooral wat er nog altijd mogelijk is wanneer liefde, begrip en oprechte aandacht weer de ruimte krijgen. Annemarie Holterbroek; een kracht die haar in al haar zijn SuperKrachtig heeft gemaakt.