Mindfulness, compassie, muziek en ceremonies vormen verschillende uitingen van dezelfde bron bij Josje van Bogaert. Alles wat zij doet, begint bij de overtuiging dat echte ontmoeting ontstaat wanneer mensen hun verhalen even durven los te laten en werkelijk aanwezig zijn. “Voor nu zou ik zeggen dat ik een mens ben die op zijn eigen manier probeert de wereld en de mensen om zich heen een stukje meer met elkaar te verbinden”, vertelt Josje. “Ik probeer zoveel mogelijk vanuit mijn eigen open en liefdevolle hart te leven, authentiek te zijn en in contact te blijven met wat voor mij voelt als mijn zielsmissie. Vanuit die kern wil ik andere mensen ontmoeten.”

Groei is voor haar een voortdurend proces waarin ruimte blijft bestaan voor verandering, verwondering en verdieping. Foto: Loraine Baas

Een fundament van warmte

Josje groeide op in een gezin waar ruimte was voor muziek, openheid en leven vanuit gevoel. Juist dat fundament heeft haar gevormd tot de vrouw die zij nu is. Later volgden opleidingen in mindfulness en compassietraining. Die brachten verdieping en gaven woorden aan iets wat zij van huis uit al had meegekregen. Vooral compassie kreeg een blijvende plek in haar leven. “Als ik bij de basis begin, dan zijn dat echt mijn ouders en mijn opvoeding. Ik kom uit een heel warm, liefdevol en open-minded nest waarin altijd veel ruimte is geweest voor muziek en leven vanuit het hart en de ziel. Dat zit daardoor heel erg in mijn DNA. Mijn opleidingen hebben dat verder verdiept. Vooral de compassietrainingen hebben mijn hartbewustzijn enorm verruimd.”

Die combinatie van een liefdevolle basis en jarenlange persoonlijke ontwikkeling is voelbaar in alles wat zij organiseert. Haar begeleiding voelt als een natuurlijke manier van aanwezig zijn.

Muziek als taal van het hart

Voor Josje is muziek veel meer dan kunst of ontspanning. Muziek vormt de taal waarmee zij uitdrukking geeft aan wat moeilijk in woorden te vatten is. Haar stem is het instrument waarmee zij mensen uitnodigt om stil te worden en opnieuw contact te maken met zichzelf. “Muziek is een van de belangrijkste gaven die ik heb om mijn essentie te vertalen en mensen daarin mee te nemen. Ik zie het ook echt als een medicijn. Voor mij is muziek een manier om de brug te zijn tussen het universum en de mens. Het helpt mij om iets voelbaar te maken wat met woorden vaak niet lukt.”

Daarom spelen muziek en stilte tijdens haar bijeenkomsten een even belangrijke rol. Waar woorden soms blijven hangen aan het oppervlak, kan muziek volgens haar rechtstreeks het hart raken.

De donkerste periode bracht de diepste verdieping

Hoewel haar leven altijd in het teken heeft gestaan van bewustwording en verbinding, veranderde anderhalf jaar geleden alles. Het onverwachte overlijden van haar broer tijdens een vakantie op Bali sloeg een diepe wond in haar leven en dat van haar ouders. Daar spreekt zij open over, zonder de pijn te willen verzachten of weg te poetsen. Rouw is voor haar geen hoofdstuk dat afgesloten moet worden, maar een werkelijkheid die blijvend verweven is met het leven. “Mijn allerdiepste transformatieve periode is nog steeds gaande. Dat is het overlijden van mijn broertje. Hij is heel onverwacht overleden op Bali. Mijn ouders en ik waren daar niet bij. Dat is echt een bom geweest op ons leven. Alles waarvan je dacht dat het een soort waarheid was, werd volledig onderuitgehaald. Mijn grootste reis is om contact te blijven maken met de pijn, zodat ik steeds weer terug kan bewegen naar de liefde. Ik heb in mijn leven vaker geleerd hoe je donker naar licht kunt transformeren, maar dit is de allergrootste uitnodiging om die beoefening echt te belichamen. Het gaat met golven en ik weet dat dit de rest van mijn leven zal doorwerken.”

Foto: Loraine Baas

De kracht van volledige aanwezigheid

Bij deelname aan een ceremonie van Josje zie je dat de essentie volgens haar in iets veel eenvoudigers en veel moeilijkers ligt: werkelijk aanwezig durven zijn. Tijdens een ceremonie gaat haar aandacht volledig uit naar het creëren van een veilige bedding waarin mensen zichzelf opnieuw kunnen ontmoeten. “Wat er met mij gebeurt tijdens een ceremonie is dat mijn eigen verhaal als Josje eigenlijk voor een tijdje verdwijnt. Ik stel mezelf volledig beschikbaar voor wat er in dat moment mag ontstaan. Ik probeer onvoorwaardelijk aanwezig te zijn, zonder mijn eigen verhaal ertussen te plaatsen. Juist die aanwezigheid creëert een bedding waarin anderen ook dieper in zichzelf kunnen zakken.”

Volgens haar ontbreekt die ruimte in het dagelijkse leven vaak. Agenda's, verwachtingen en voortdurende prikkels maken het lastig om werkelijk stil te staan bij wat er van binnen leeft. Haar ceremonies vormen daarom een uitnodiging om even niets te hoeven oplossen en alleen aanwezig te zijn.

De kracht van cacao

Bij Josje heeft cacao een grote betekenis. Het is veel meer dan een drankje of ceremonieel gebruik. Zij ervaart cacao als een liefdevolle gids die mensen helpt om opnieuw contact te maken met hun eigen hart. “Cacao is voor mij een heel belangrijk medicijn. Eigenlijk de hele plantenwereld. Planten zijn mijn grootste teachers. Met cacao voelt het alsof ik samenwerk. Het is voor mij veel meer dan een product. Ik ervaar het als een spirit, een energie die mij heeft uitgenodigd om met haar te werken. Wat cacao volgens mij doet, is mensen herinneren aan de onvoorwaardelijke liefde en ruimte die al in henzelf aanwezig zijn.”

Veel van haar ceremonies verlopen grotendeels in stilte, omdat stilte soms dichter bij de essentie brengt dan een gesprek ooit kan doen. “Wat ik het mooiste vind, is dat je niet in de verhalen met elkaar gaat. Je leert iemand niet kennen door te vragen wat hij doet of wat zijn verhaal is. Ik heb het gevoel dat ik iemand veel dieper kan ontmoeten door iemand te voelen, met mijn hart. Voorbij alle verhalen, voorbij alles waar je een oordeel over kunt hebben. Dan ontstaat er een hartverbinding die heel bijzonder is.”

Daarmee raakt zij misschien wel de kern van haar werk. Niet het veranderen van mensen staat centraal, maar het scheppen van omstandigheden waarin mensen zichzelf zonder oordeel mogen ontmoeten.

Dat verlangen is ontstaan vanuit haar eigen levensweg, waarin vreugde, verlies, verwondering en kwetsbaarheid elkaar voortdurend afwisselen. Daardoor krijgen haar woorden nog meer betekenis, omdat zij de moed heeft om de vragen open te laten. Daarin schuilt de grootste kracht van Josje van Bogaert. Zij nodigt mensen uit om thuis te komen bij zichzelf.