“Verbinden begint bij jezelf”

Bij Simone Pelt lijken zorg, kunst, gevoeligheid en menselijkheid niet los van elkaar te bestaan. Deze elementen komen bij haar geleidelijk samen, allemaal uitkomend op hetzelfde: echte verbinding. Bij haar voel je dat luisteren een manier van aanwezig zijn is. Daarin ligt haar kracht als arts en als kunstenaar. “Ik denk dat de verbinding, zowel als arts als met kunst, begint bij verbonden zijn met mezelf”, veronderstelt Simone. “Dat ik bij mezelf durf te blijven, dat ik dingen spannend mag vinden en mag voelen wat ik voel. Pas als je oké bent met jezelf en weet waar je staat, kun je echt de connectie maken met een ander. In mijn werk probeer ik echt naar mensen te luisteren. Zonder oordeel eigenlijk.”

Die openheid vormt de rode draad door haar leven. Simone is actief binnen de verslavingszorg en werkt als zzp . Tegelijkertijd is ze kunstenares, schildert ze, schrijft ze sinds kort haar eigen liedjes, zingt ze, speelt ze piano en onderzoekt ze voortdurend hoe creativiteit mensen dichter bij zichzelf en bij elkaar kan brengen.

Luisteren als een vorm van zorg

Voor Simone begint goede zorg bij gehoord worden. Als kind was ze al iemand die observeerde, luisterde en de wereld aandachtig in zich opnam. Iemand die voelde wat er om haar heen gebeurde. “Ik was een heel introvert kind dat het fijn vond om te observeren en te luisteren. Ik denk dat het daar al begon. Tegelijkertijd was gehoord willen worden ook een heel diep verlangen van mezelf. Ik denk eigenlijk dat iedereen dat heeft. Echt gehoord worden, echt voelen dat iemand naar je luistert, dat is zo belangrijk. Luisteren is een heel krachtig middel. Mensen zijn vaak veel dankbaarder voor oprechte aandacht dan voor (ongevraagd) advies. Soms willen mensen helemaal niet dat je iets oplost. Ze willen alleen maar even gehoord worden. Dat is ongelooflijk krachtig. Vooral zonder oordeel luisteren.”

Die manier van kijken heeft haar gevormd als arts. De mens achter het verhaal staat in dat opzicht centraal. Tijdens haar jarenlange ervaring in de verslavingszorg, waar verslaving vaak samengaat met psychiatrische problematiek, leerde Simone hoe belangrijk nuance en maatwerk zijn. Geen mens is hetzelfde en geen verhaal laat zich volledig vatten in protocollen of standaarden. Zelf wil ze graag “breed kijken”. “Voor mij is het steeds duidelijker geworden dat lichaam en geest honderd procent verbonden zijn. Als iemand lichamelijke klachten ervaart, denk ik altijd: wat zit hier nog onder? Ik ben gewoon iemand die graag breed kijkt en mensen niet in hokjes wil plaatsen.”

Die holistische visie ontstond vanuit haar werk, maar ook vanuit haar eigen ervaringen. Tijdens haar studententijd worstelde ze met sociale druk en het gevoel zichzelf kwijt te raken. Naar buiten toe leek alles goed te gaan. Ze behaalde haar studiepunten, bleef functioneren en voldeed aan verwachtingen. Vanbinnen speelde echter iets anders. “Ik was mezelf ergens kwijtgeraakt. Ik dronk veel alcohol, wat in de studententijd als ‘’normaal’’ wordt beschouwd. Ik ging maar door, terwijl ik eigenlijk overprikkeld was of over mijn grenzen ging. Juist door zulke ervaringen ga je uiteindelijk wel beseffen wat echt belangrijk is. Ik wil mezelf nooit meer zo kwijt raken. Ik denk dat eigen ervaringen waardevol kunnen zijn om te kunnen invoelen wat iemand doormaakt. Mijn eigen worstelingen hebben mij geholpen om als arts beter te begrijpen hoe het voelt als iemand vastloopt. Je kunt nog zoveel empathie hebben, maar als je nooit iets soortgelijks hebt meegemaakt, blijft het lastig om volledig te bevatten hoe zwaar iets kan zijn.

Kunst als plek zonder regels

Waar de zorg structuur, protocollen en vaste kaders kent, ervaart Simone kunst als een plek van volledige vrijheid, waarin niets hoeft en alles mag ontstaan. “Vrijheid betekent voor mij vooral mezelf kunnen zijn. Eigenlijk niets hoeven. De meeste vrijheid ervaar ik in het creatieve proces. In muziek zijn er voor mij geen regels. In schilderen ook niet. Dan vergeet ik de tijd en ga ik helemaal op in het moment en het gevoel.”

Creativiteit speelde al van jongs af aan een belangrijke rol in haar leven. Als kind tekende ze veel en voelde ze een sterke aantrekkingskracht tot muziek en creativiteit. Toch koos ze uiteindelijk voor de zorg. Een keuze waar ze later nog vaak op terugkeek. “Ik wilde altijd al muziek maken en tekenen.

Soms vraag ik me af waarom ik toen niet voor een kunstzinnige richting heb gekozen. Misschien was de keuze voor geneeskunde ook deels rationeel. Je bent zo jong wanneer je zulke keuzes moet maken. De meeste jongeren weten denk ik nog helemaal niet wie ze echt zijn. Althans ik wist dat niet.

Misschien lijken kunst en geneeskunde uiteindelijk veel meer op elkaar dan ik vroeger dacht. Kunst kan zonder woorden verbinden. Alleen al door ergens naar te kijken kun je geraakt worden. Tegelijkertijd besef ik steeds meer dat je in de geneeskunde ook zonder woorden kunt verbinden. Een blik, een hand op iemands schouder, echte aandacht.”

Woorden die vanzelf ontstaan

Sinds dit jaar schrijft Simone ook liedjes. Voor haar is dat een proces dat voelt als iets magisch, ontstaan vanuit gevoel. “Als er ineens zinnen ontstaan en ik die begin op te schrijven, denk ik: ‘Wauw, dit wordt een liedje.’ Dat vind ik zo’n mooie vorm van expressie. Dan ben ik helemaal in mijn element. Ik vind het fijn om alleen in mijn eigen kamer te zijn en daar helemaal op te gaan in het creatieve proces. Dat is echt mijn happy place.” Wat begon met losse ideeën en teksten, groeit inmiddels uit tot haar eerste EP, een kort album met eigen nummers, dat dit jaar verschijnt. Daarmee krijgt haar liefde voor muziek steeds meer een eigen plek naast haar werk als arts en schilderes.

“De vrijheid om jezelf te zijn”

Wanneer Simone nadenkt over haar jongere zelf, spreekt ze vooral vanuit mildheid. “Ik zou tegen de jonge Simone zeggen dat ze meer op zichzelf mocht vertrouwen. Dat ze goed was gewoon zoals ze was. Dat ze niet hoefde te presteren en zichzelf niet hoefde te vergelijken met anderen.”

Dat inzicht wil ze ook doorgeven aan haar dochter. “Ik hoop mijn dochter echt mee te geven dat ze helemaal goed is zoals ze is. Dat ze de vrijheid mag ervaren om helemaal zichzelf te zijn. Als ze zichzelf met anderen vergelijkt, zeg ik vaak dat iedereen zijn eigen tempo heeft. Dat zij misschien ergens goed in is waar een ander meer moeite mee heeft, en andersom. En dat dat allemaal oké is. De lessen die ik zelf heb geleerd, kan ik nu weer doorgeven aan mijn dochter. Dat vind ik heel mooi.”

Dat is waar voor Simone alles samenkomt: in het verlangen om mensen het gevoel te geven dat ze gezien mogen worden. Haar gevoeligheid en creativiteit hebben haar geholpen dichter bij zichzelf te komen en haar eigen pad te volgen. Door trouw te blijven aan zichzelf, hoopt ze anderen te inspireren hetzelfde te doen. “Ik geloof dat iedereen het beste tot zijn recht komt als er ruimte is om volledig zichzelf te zijn. Dat kan alleen wanneer je bereid bent om te luisteren naar je eigen verlangens, zonder je te conformeren aan anderen of aan hoe het zogenaamd hoort.”