Isabeau Bosscher: een vakvrouw die al jarenlang bekendstaat om haar castingfoto’s voor acteurs, zangers en performers. Bij haar zie je een ondernemer, een musicalzangeres en een creatieve kracht die al meer dan tien jaar haar eigen pad bewandelt. Haar talent is haar werk achter de camera, waarmee zij mensen zowel mooi weet vast te leggen als zichtbaar maakt wat er al die tijd al aanwezig is in mensen. Foto: Blinck Photography

De schoonheid die altijd al aanwezig was

Al vroeg in haar leven keek Isabeau anders naar de wereld. Waar anderen vooral zagen wat ontbrak, zag zij wat aanwezig was. Waar anderen onzekerheden zagen, zag zij schoonheid. Die manier van kijken werd al zichtbaar toen zij als tiener met een camera door de tuin liep om bloemen te fotograferen. Dat was toch niet het echte moment waarop fotografie in haar leven kwam, maar tussen twee vriendinnen. “Ik denk dat ik een jaar of veertien was toen mijn beste vriendin anorexia kreeg,” herinnert Isabeau zich. “Ik kon gewoon niet begrijpen dat zij zichzelf niet mooi vond. Ik vond haar zo mooi. Ik hield zoveel van haar en ik snapte niet hoe zij dat zelf niet kon zien. Toen dacht ik: als ik nou foto's van jou maak, dan kun jij misschien zien wat ik zie. Die foto's waren zo bijzonder dat ik denk dat daar mijn liefde voor portretfotografie is begonnen, omdat ik dacht: dit is een medium waarmee iemand even door mijn ogen naar zichzelf kan kijken.”

Dat ligt misschien wel het dichtst bij wat Isabeau tegenwoordig doet. Fotografie werd een vorm van verbinding; een manier om mensen stil te laten staan bij wie ze werkelijk zijn, los van verwachtingen, onzekerheden of de verhalen die ze zichzelf soms jarenlang hebben verteld.

Meer dan een fotograaf

Dat zij uiteindelijk fotograaf zou worden, was niet vanzelfsprekend. Van oorsprong is Isabeau musicalzangeres. Ze volgde een conservatoriumopleiding, speelde in verschillende producties en kent de wereld van audities, castingdirectors en eindeloze concurrentie van binnenuit. Juist die ervaring zorgt ervoor dat zij haar klanten begrijpt als fotograaf, maar ook als iemand die zelf jarenlang in dezelfde wereld heeft gestaan. “Voor musical moest ik altijd ontzettend hard werken. Het vak is enorm competitief. Ik ben heel lang en daardoor liep ik vaak tegen dingen aan. Dan stond ik weer in finals en werd er uiteindelijk gekozen voor iemand die beter in een ensemble paste. Fotograferen daarentegen kwam altijd heel natuurlijk op mijn pad. Dat rolde als vanzelf. Zingen is mijn passie, maar fotografie gaf mij ook de mogelijkheid om iets anders te doen waar ik diep van binnen veel betekenis in vond.”

Tijdens haar studie maakte ze de eerste headshots voor medestudenten. Vervolgens kwamen de auditieshots. Daarna kwamen docenten. Langzaam begon iets wat als een spontane bijverdienste voelde uit te groeien tot een vak. Een vak waarin zij inmiddels al bijna vijftien jaar een vertrouwde naam is binnen de theater- en musicalwereld. Toch staat, wat de camera betreft, de mens altijd centraal. “Ik ben echt een mensenmens. Ik vind de shoot eigenlijk vaak belangrijker dan de foto's zelf. Natuurlijk zijn die foto’s ook belangrijk, maar ik wil vooral dat iemand zich oké voelt tijdens die shoot. Dat iemand zich ontspannen voelt. Dat iemand weggaat met het gevoel dat het fijn was om hier te zijn.”

Foto's: Blinck Photography

Een missie die steeds groter werd

Isabeau heeft het naast fotografie ook over vrouwen: over ruimte innemen, zelfvertrouwen en zichtbaar durven zijn in een wereld die vrouwen nog altijd vaak leert om zichzelf kleiner te maken dan ze werkelijk zijn. “Ik wil heel graag vrouwen zelfverzekerder maken. Ik ben ervan overtuigd dat de wereld een betere plek wordt als vrouwen zelfverzekerder zijn. Daar wil ik gewoon echt een steentje aan bijdragen.”

Die overtuiging komt voort uit ervaring. Als jong meisje voelde Isabeau zich niet vanzelfsprekend zeker. Er ontstond al vroeg een bewustzijn van hoe hard vrouwen soms voor zichzelf kunnen zijn. “Ik was niet een heel zelfverzekerde puber. Mijn moeder was heel kritisch op zichzelf en daardoor groeide ik op met veel opmerkingen over hoe je eruitziet, of je wel op je eten let, of je dun genoeg bent. Dat herken je bij ontzettend veel vrouwen. Op een gegeven moment dacht ik: ik wil dit niet doorgeven. Ik wil juist bijdragen aan een wereld waarin vrouwen vriendelijker naar zichzelf kijken.”

Die gedachte groeide uit tot iets wat inmiddels diep verweven is met haar werk. Niet alleen acteurs vinden hun weg naar haar studio, ook moeders of vrouwen die ziek zijn geweest. Ook vrouwen die een grote verandering doormaken en vrouwen die na jaren weer eens willen voelen dat ze goed genoeg zijn zoals ze zijn. “Je hebt maar één lijf. Dat is jouw voertuig in de wereld. Heel veel mensen zitten vast in alles wat er fout is met hun lichaam. Ik probeer mensen juist weer even te laten voelen dat ze goed zijn zoals ze zijn. Dat ze ruimte mogen innemen.”

Verbinding is het woord dat bij haar vaak terugkomt. Verbinding met jezelf, verbinding met anderen en verbinding met wat echt is. Dat verklaart ook waarom zij zo gefascineerd blijft door mensen, door echtheid en door dat moment waarop iemand zichzelf durft te laten zien. “Bij mij gaat het altijd om connectie. Als ik naar een musical ga en ik zie dat iemand echt voelt wat hij zingt, dat iemand volledig aanwezig is in het moment, dan komt dat binnen. Hetzelfde gebeurt hier in de studio. Als iemand zichzelf durft te zijn en niet een masker opzet. Als iemand echt contact maakt met wie hij is. Dat vind ik het allermooiste.”

Wie haar werk bekijkt, ziet dat terug. In de blik van een acteur. In de ontspannen glimlach van een moeder. In de kracht van een vrouw die misschien jarenlang moeite heeft gehad om zichzelf te zien zoals ze werkelijk is. Isabeau zoekt naar waarheid. “Ik ben heel erg gefocust op het mooie in de wereld. Ik ben altijd bezig met mijn kinderen van: kijk eens naar de lucht, kijk eens naar die wolk, kijk eens naar dat bloemetje. Hetzelfde gebeurt bij mensen. Ik kijk automatisch naar wat mooi is. Naar wat licht is. Naar wat aantrekkelijk is. Ik vind iedereen mooi. Dat klinkt soms bijna als een sprookje voor mensen, maar zo kijk ik echt. Dat probeer ik vervolgens met mijn camera vast te leggen.”

Mensen zouden zich daarom zo snel op hun gemak voelen bij haar, omdat zij mogen stoppen met zichzelf te beoordelen.

De zoektocht naar ruimte

Ondanks haar ervaring, haar reputatie en haar indrukwekkende staat van dienst, is Isabeau opvallend bescheiden over haar eigen expertise. Sterker nog: juist daar ligt nog altijd een uitdaging. Waar zij anderen dagelijks helpt om zichtbaar te worden, blijft zij zelf soms liever een stap op de achtergrond. “Ik weet dat ik ontzettend veel ervaring heb in het coachen van micro-expressies en het begeleiden van mensen voor de camera. Ik zou daar met gemak masterclasses over kunnen geven. Toch vind ik het soms nog lastig om echt in die expertrol te stappen. Dan zie ik mensen workshops geven waarvan ik denk: ik heb veel meer ervaring dan dit. Tegelijkertijd vind ik het spannend om mezelf op die manier neer te zetten.”

Gezien worden door haar is iets wat je wilt, en een bijzonder mooi talent van haar. Foto: Blinck Photography

Echtheid boven alles

Ruimte geven aan anderen is soms gemakkelijker dan ruimte innemen voor jezelf, net als tijd voor jezelf nemen. Toch: echtheid boven alles. Isabeau kiest bewust voor iets anders, namelijk voor echtheid, menselijkheid en voor oprechte connectie. Dat geldt voor haar werk en ook voor haar aanwezigheid op sociale media. “Ik heb echt een haat-liefdeverhouding met social media. Alles wat ik deel, wil ik delen vanuit echtheid. Dat is misschien niet altijd de slimste strategie als ondernemer. Toch kan ik niet anders. Ik ben nog steeds op zoek naar die balans tussen authentiek blijven en tegelijkertijd mijn bedrijf gezond houden.”

Die zoektocht maakt haar misschien zo geloofwaardig als iemand die voortdurend probeert trouw te blijven aan zichzelf. Iemand die weigert om verbinding op te offeren voor zichtbaarheid en die liever kiest voor oprechtheid dan voor een zorgvuldig geconstrueerd beeld.

Het leven door haar ogen

Aan het einde van het gesprek komt een vraag voorbij die haar zichtbaar raakt, iets wat haar best stil krijgt. Wat zou zij vandaag tegen de jonge Isabeau zeggen? Het antwoord volgt na die stilte waarin jaren ervaring, groei, twijfel, verdriet en kracht samen lijken te komen. “Eigenlijk alles wat ik nu tegen mijn klanten zeg: durf het gewoon. Je hebt maar één leven en je hebt maar één lijf. Wees lief voor jezelf. Maak je niet zoveel zorgen over wat andere mensen denken. Iedereen is uiteindelijk vooral bezig met zichzelf. Ik was veel te veel bezig met een braaf meisje zijn. Ik had gewild dat ik eerder had geleerd om gewoon mezelf te zijn.”

Dat is uiteindelijk wat Isabeau iedere dag doet, voor iedereen die voor haar camera verschijnt. Ze laat mensen zien wat zij zelf soms zijn vergeten te zien. Dat ze mooi zijn. Dat ze mogen bestaan, ruimte mogen innemen en dat ze gezien mogen worden. Dat is de grootste kracht van Isabeau, dat zij mensen helpt zichzelf terug te vinden in het beeld dat ontstaat wanneer iemand eindelijk met zachtheid naar zichzelf durft te kijken. Zij kiest iedere dag opnieuw voor aandacht, verbinding en menselijkheid. Daarin schuilt de schoonheid van haar werk, de vrouw achter de camera, en de schoonheid in Isabeau en al haar facetten.