“Waar je vandaan komt, hoeft niet de bepalende factor te zijn voor waar je naartoe gaat”

Iemand met een aanstekelijke energie, een scherpe creatieve passie en een vermogen om te blijven groeien in alle mogelijkheden. In alles wat Rosalie Jansen doet, komt nieuwsgierigheid, lef en een hart voor verhalen die ertoe doen naar voren. Ze is creator op TikTok, actrice en presentatrice, en ze beweegt zich tussen humor en kwetsbaarheid; tussen snelle sketches en zorgvuldig opgebouwde storytelling.

Ze speelde onder meer in H3L, GTST en Draadstaal, en is in 2025 te zien geweest als Eva in de TikTok-serie Roomies; een online succes dat als collectief project groot werd. Zij is samen met Esmee de Groot de bedenker van deze serie. Samen met de crew van Roomies vormt zij een hecht geheel van makers dat elkaar zichtbaar versterkt. Van dit soort samenwerkingen groeit Rosalie, door de mensen die hun talent vrijwillig inbrengen, omdat het idee klopt en omdat de energie aanstekelijk werkt.

Een maker met een creatief vuur in zich

Na haar theateropleiding in 2018 ontstond er een moment van zoeken: de vraag waar haar creativiteit naartoe moest. “Na mijn theateropleiding was ik aan het zoeken naar hoe ik die creativiteit ergens kwijt kon,” vertelt Rosalie. TikTok werd daarbij een nieuw podium. “Ik dacht: ‘eigenlijk best wel leuk om gewoon hier en daar wat dingen te posten, wat sketches te doen.’ Dat ging eigenlijk zo snel viral.”

Wat begon als experiment, groeide uit tot een leven waarin ze haar theaterachtergrond vertaalde naar korte formats die precies wisten waar ze moesten raken. “Dat is ook allemaal best wel vanuit theaterachtergrond: sketches en proberen mensen gewoon te laten lachen met verhaaltjes.”

‘Dit mag ik nooit opgeven’

Dat Rosalie veelal online zichtbaar is, betekent niet dat haar hart alleen in de online wereld ligt. Ze praat met evenveel liefde over het spel, de set, de mensen achter de schermen. Over het moment waarop het kwartje viel, spreekt ze bijna als over een openbaring. “De eerste keer dat ik echt op set stond was tijdens H3L. Dat was mijn eerste rol waar ik voor gecast was. Ik had hem bijna zelfs niet gehad, omdat Brabant in de coronapandemie als eerste in lockdown ging. Toch kwam er een draaiweek, en daarmee een ervaring die mij opnieuw liet zien wat ik wilde doen. De eerste keer daar op set was een soort magisch. Toen dacht ik: dit is precies wat ik leuk vind. Je ziet dat al die departementen bij elkaar komen. Om daar dan ineens een groot onderdeel van te zijn, is supergaaf. Het is een soort puzzel die je met elkaar gaat leggen. Ik reed naar huis en dacht: dit is iets wat ik nooit van mezelf mag opgeven.”

Rosalie weet wat het betekent als een verhaal iemand werkelijk kan helpen. Over H3L vertelt ze met een soort respect dat je vaak hoort bij mensen die begrijpen wat representatie kan doen. “Ik vind dat sowieso heel erg leuk aan H3L. Het is heel erg rauw. Het heeft echt heel veel verschillende onderwerpen. Mijn karakter had in het begin een bipolaire stoornis, maar dat ging uiteindelijk over naar depressie en zelfbeschadiging. Ik heb naderhand zoveel berichten gekregen van jongeren. Jongeren die zich gehoord of gezien voelden. Dat vond ik zo bijzonder. Dat het voor een jonge doelgroep toch goed bespreekbaar wordt gemaakt, vind ik zo gaaf.”

Doorzettingsvermogen met een eigen route

Wie Rosalie hoort praten, hoort een levendige levenshouding en levensles. Ze heeft jaren meegemaakt waarin gezondheid en school totaal niet vanzelfsprekend waren. “Ik ben niet echt vreemd met het ziekenhuis. Er waren lange trajecten, onderzoeken en operaties. Ze zijn er pas op mijn vijftiende achter gekomen.”

De impact op haar schooltijd was daarom groot. “Ik merkte dat ik door het ziek zijn veel stof miste. Ik heb inmiddels mijn hbo afgerond, dus het is allemaal goed gekomen. Wel via een hele andere weg dan het normaal anders was gelopen. Niks is onmogelijk zolang je ervoor werkt. Of je nou route A of Z pakt, als je er hard genoeg voor werkt dan kom je er wel. Natuurlijk heeft je omgeving effect op je kansen en kan dat enorm helpen, maar ik denk altijd: waar een wil is, is een weg. Ik kom uit de armoede en heb daardoor geleerd creatief en vindingrijk te zijn.”

Rosalie koppelt die instelling direct aan haar makerschap. Wachten tot iemand belt, is voor haar geen optie. “Ik kan wel thuis gaan wachten tot een castingbureau me een keer gaat bellen. Ik kan ook gewoon iets gaan maken. Dan is het misschien niet het beste of het mooiste, maar je bent jezelf wel aan het ontwikkelen.”

Roomies

Soms begint iets groots met een simpel besluit. Roomies is zo ontstaan. “Esmee en ik zaten gewoon op het terrasje van Koningsdag. We wilden eigenlijk al heel lang wat samen doen. Gaan we iets doen? Nou, die dag nog zijn we gaan schrijven en binnen no time hadden we een serie.”

Dat is echt Rosalie: niet eindeloos praten over mogelijkheden, maar meteen stappen ondernemen. “We dachten in het begin: we gaan gewoon iets filmen, misschien nog wel met de iPhone. Uiteindelijk kwamen er steeds meer mensen die aanhaakten en het een tof idee vonden. Mensen zetten vrijwillig hun tijd en expertise in. Het zijn allemaal mensen die heel goed weten wat ze doen.” Het collectief voelt als een groep die elkaar draagt, als makers die samen iets nieuws proberen neer te zetten.

Eva

In Roomies speelt Rosalie het personage Eva. Er zit een achtergrond onder dat personage die is geïnspireerd door een wereld die Rosalie van dichtbij kent. “Ik heb Eva bedacht met de achtergrond van de jeugdzorg. Ik ben ambassadeur van Stichting Het Vergeten Kind.”

Ze wilde een basis voor een personage dat je niet vaak op deze manier ziet. “Ik vind dat een mooie basis voor iemand met een onstabiele achtergrond, die daardoor misschien anders reageert op dingen. Ik denk dat ik wel iets beter om kan gaan met die gevoelens dan Eva.”

Tegelijkertijd begrijpt ze Eva’s verlangen volledig. “Ik snap heel erg haar ‘sense of belonging’. Zij wil gewoon heel graag mensen om haar heen die van haar houden. Je wil gewoon geborgen zijn. Je wil mensen om je heen die je lief hebben.”

Het moment van erbij horen

Rosalie heeft het gevoel gekend van het buiten de groep vallen. “Ik ben op school nooit populair geweest. Ik ben altijd een beetje de outsider geweest.”

Tegelijkertijd ervaart ze nu, juist door haar werk, een andere vorm van verbinding. Ze vertelt over herkenning door jongeren en kinderen, en over hoe reacties haar raken. “Ik hoor reacties van kinderen die zeggen dat H3L ze heeft geholpen. Een meisje zei: jouw video’s kijk ik altijd als ik een zware dag heb, dan maak je me weer vrolijk.”

Dat zijn de momenten waarop haar makerschap betekenis krijgt buiten views en cijfers. “Dan denk ik: dit is waar ik alles voor doe. Ik heb nu echt de beste vrienden en mensen om me heen. Een tijdje is dat niet zo geweest, en nu heb ik ineens mensen waar ik super close mee ben.”

Een serie maken op eigen kracht is intens, zeker wanneer je ook achter de schermen meewerkt aan de motor die alles draaiende houdt. Rosalie deed veel meer dan alleen spelen. “Ik doe naast het spelen ook de socials. Ik plan alle afleveringen in. Ik doe de captions.”

Na aflevering 37 kwam er een moment van stilte, heel even. “Twee seconden opluchting, want ik dacht: wauw, we hebben dit gewoon gedaan. Het was echt wel veel en intens, omdat we dat natuurlijk allemaal zelf doen. We hebben zoveel geleerd. Het is zo tof geworden. Ik ben zo dankbaar dat iedereen zo is aangehaakt.”

Ze erkent dat het niet altijd licht is geweest, maar weigert haar toekomst te laten bepalen door haar verleden. “Waar je vandaan komt, hoeft niet de bepalende factor te zijn voor waar je naartoe gaat.”