Kim Tanghe denkt in oprechte gedachten die meteen duidelijk maken waarom haar bedrijf Kusje op je Hart een plek is waar troost aanwezig mag zijn, naast prachtige creaties. Een kus op je hart: een gebaar dat past wanneer woorden tekortschieten.

Een leven vol verhalen, mensen en werelden

Kim is iemand die houdt van gesprekken, het liefst één op één. Ze wilde al vroeg verhalen maken. Hierdoor groeide ze uit tot een vrouw die haar talent verdiepte in de journalistiek en daarmee nieuwe ervaringen meemaakte. “Ik hield altijd al van creatieve dingen, vanaf dat ik klein was,” herinnert Kim zich. “Ik ben gek op verhalen, lees nog steeds ontzettend graag en ik schreef als kind al verhalen in mijn dagboek. Ze heeft het onder meer over een documentaire over het slavernijverleden, het kinderprogramma TopDoks en een interview met koningin Maxima voor Blauw Bloed. "Drie totaal verschillende onderwerpen en allemaal interessant!”

Ze heeft het onder meer over documentaires over Keti Koti en het slavernijverleden, kinderprogramma’s, en zelfs een interview met Koningin Máxima herinnert ze zich. “Ik heb topdocs gemaakt. Je gaat dan de medische wereld in. Ik heb Blauw Bloed gedaan, dus ik heb ook Koningin Maxima ooit mogen interviewen. Dat is ook natuurlijk fantastisch.”

Moeder worden

Kim werd op haar 26^e moeder van Noa, die inmiddels 16 jaar is. Later kwam Levi, die nu 12 jaar is. Hierover voel je uiteraard haar trots en liefde, maar ook iets anders; namelijk de erkenning dat ouderschap niet alleen bestaat uit zachte momenten, maar ook uit zorgen die je niet vooraf kunt zien aankomen. Haar zwangerschappen waren spannend, en de herinnering aan die ene 20-wekenecho werd de kern waaruit haar bedrijf Kusje op je Hart is ontstaan. De 20-wekenecho is voor veel ouders een spannend moment, maar bij Kim en haar gezin veranderde het in iets dat je nooit meer loslaat. Zij beschrijft het zo precies alsof je er zelf bent: de koude gel, de aanvankelijke vrolijkheid, de geruststellende woorden en dan die verschuiving die je lichaam eerder voelt dan jezelf kunt bevatten. “Ik weet nog wel dat we heel erg lacherig waren,” vertelt Kim, “lachen als in heel positief en vrolijk. De verloskundige ging over mijn buik heen en zei: ‘Oh hij is lekker aan het bewegen, dit ziet er goed uit en dat ziet er goed uit.’”

De sfeer kantelt op het moment dat het hartje in beeld komt. Kim ziet iets dat ze niet herkent. De verloskundige valt ook even stil. Het zijn die momenten waarin je leven al verandert, nog voordat iemand hardop zegt wat er precies aan de hand is. “Nou, het hartje is nog niet zo goed te zien, maar daar gaan we zo verder naar kijken.” Dat was wat de verloskundige zei, en van de lacherigheid, van hoe goed het ging en in een soort van euforie waarin je dan zit, ging de sfeer op een gegeven moment over naar de andere kant. Toen ging de verloskundige verder kijken naar het hartje en ik weet nog wel dat ik ergens in mijn hoofd al dacht: ‘Dit is niet wat ik bij mijn dochter heb gezien, dit is echt anders.’ Ik merkte dat ze een beetje zenuwachtig werd, dus daar werden wij natuurlijk ook zenuwachtig van.”

De verloskundige kan geen vierkamerbeeld krijgen. Er klopt iets niet en er volgt gelijk een verwijzing naar het ziekenhuis. Daar starten allerlei onderzoeken door specialisten in een kamer vol mensen die meekijken naar de toekomst van een kindje dat nog niet eens geboren is.

De medische wereld binnenstappen met geen idee hoe of wat

Na Levi’s geboorte gaat het heel intens. Hij wordt aan allerlei apparatuur gelegd. “De medische wereld is mooi, maar ook heel ingrijpend aangezien ik als moeder mijn baby moest achterlaten in handen van artsen. Hij is meteen aan allerlei toeters en bellen gelegd en na 4 maanden kreeg hij zijn eerste openhartoperatie. Ik weet ook nog wel dat de chirurg vertelde dat hij best heeft staan zweten boven dat hartje, want het was natuurlijk zo klein allemaal.”

Er komt nog een tweede operatie, wanneer Levi twee jaar is. Zijn hart wordt een éénkamerhart. “Wij hebben allemaal een vierkamerhart. Levi's éénkamerhart werkt heel anders dan dat van jou of dat van mij. Op het moment dat je kindje in verwachting raakt, ga je daar helemaal niet over nadenken. Daar ben je helemaal niet zo mee bezig. Op het moment dat dat wel zo is, dan kom je ineens in een hele nieuwe wereld terecht van cardiologen, van operaties waarvan ik inderdaad geen idee had dat dat allemaal kon.”

Het ontstaan van Kusje op je Hart

In die periode van zorgen merkte Kim iets op dat veel mensen herkennen, maar zelden zo precies benoemen: woorden kunnen tekortschieten. Kaartjes zijn lief, cadeautjes goed bedoeld, maar soms zit je in een situatie waarin “beterschap” of “sterkte” net langs je heen gaat. Het is natuurlijk niet verkeerd, zeker niet, maar wel onvolledig. Kim zocht naar iets wat zachter over komt. “Het grappige is dat hier misschien wel mijn merk uit is ontstaan. Uiteindelijk draait het om een kus op je hart. Een kus is verzachting: wat je geeft als iemand pijn heeft. Een kus op je hart is er voor hartenpijn, voor verdriet dat je niet kunt wegredeneren. Die betekenis is zowel letterlijk als figuurlijk, en juist die dubbelheid maakt het sterk. Letterlijk wilde ik mijn zoontje Levi een kus op zijn hart geven: zijn hart werkt anders, en dat brengt ook pijn met zich mee. Maar er is ook het figuurlijke hartzeer – rouw, verdriet, gemis. En ook daarvoor kan een kus op je hart verzachting bieden.”

Een asymmetrisch hart als symbool

Kim gaf Kusje op je Hart een symbool dat net zo goed voelt als haar woorden: het asymmetrische hartje. “Het asymmetrische hartje is niet het perfecte hartje. Daarmee wilde ik laten zien dat een levend hart niet perfect is. We zijn allemaal niet perfect. Juist die imperfectie is iets moois.”

Daar zit haar visie in één zin: de erkenning dat iedereen iets meedraagt. Dat kan een beschadiging zijn, een ziekte, verdriet, een litteken, of gewoon een periode waarin het leven even zwaarder is. Kusje op je Hart zegt op zo’n moment: “Ik zie je.”

Het ondernemerschap

Een bedrijf starten vanuit zo’n persoonlijke kern is spannend. Het begon voor Kim klein, met een vriendin die als vormgever hielp om producten te ontwikkelen, met kaartjes en met kussens. Voor Kim is het enorm waardevol dat mensen een kaartje kopen en hun verhaal erbij kunnen vertellen. “Het is niet met winstoogmerk. Wat ik het mooie eraan vind, is dat het heel kleinschalig werkt. Ik word heel blij van die kleine DM’tjes of andere berichtjes van mensen in mijn mailbox, die dan een speciale bestelling vragen voor iemand anders omdat ze troost willen bieden. Ik ben heel blij dat mensen nog steeds kaartjes schrijven. Een handgeschreven kaartje met een persoonlijke boodschap; op de een of andere manier doet dat wat.”

Stichting Hartekind

Wat Kim maakt, blijft niet alleen bij woorden. Elk kwartaal schenkt ze 10% van de opbrengst aan een goed doel, en ze is blijven hangen bij Stichting Hartekind. De betekenis van die stichting is verweven met haar leven. Toen Levi werd geboren, leerde ze hun werk kennen. Onderzoek mogelijk maken, levenskwaliteit verbeteren, beweging stimuleren, kansen vergroten voor kinderen met een hartafwijking. “Over het algemeen zie je bij de meeste hartekinderen niks aan de buitenkant, maar hartekinderen hebben vaak wel een enorme ritssluiting op hun borst zitten. Daar zie je natuurlijk wel aan dat er een verhaal achter zit. Op het moment dat je ermee te maken krijgt, ben je heel dankbaar dat deze stichting onderzoek mogelijk maakt. Dat geldt voor mijn eigen zoon, maar ook voor al die andere kinderen.”

Wanneer had Kim zelf een kus op haar hart nodig?

Kim raakt geëmotioneerd door de vraag. “Moeder worden is overweldigend. Je wilt het goed doen, maar je maakt fouten en begrijpt je kinderen niet altijd. Juist wanneer je je zorgen maakt om je kind, kun je een kus op je hart gebruiken. Dan mag je mild zijn voor jezelf.” Zorgen hebben om je kind is misschien wel het moeilijkste wat er is als moeder. Zeker wanneer je je kind niet kunt beschermen tegen pijn of ziekte, kan een kus op je hart verzachting geven.

Een prentenboek

Terwijl Kusje op je Hart al veel troost brengt via woorden en geschenken, werkt Kim ook aan nieuwe vormen. Zij schreef een prentenboek dat draait om je eigen tempo vinden, over Lou aap en Lev leeuw die wedstrijdjes doen. Het verhaal is speels, maar de boodschap is serieus en liefdevol: iedereen ontwikkelt op zijn eigen manier. Snel zijn is niet altijd beter, want langzaam zijn betekent soms dat je meer ziet. “Die is in januari 2026 uitgekomen. Het boek gaat over je eigen tempo vinden. Ik geloof namelijk dat je in zo ongelooflijk veel verschillende dingen kunt uitblinken. School is vaak gericht op rekenen, taal en grammatica. Veel kinderen hebben daar moeite mee, maar hebben prachtige andere talenten.”

Alsof dat nog niet genoeg is, komt er ook een voorstelling bij, met handgemaakte poppen van Lou en Lev. Niet alleen in theaters, maar ook langs de bedden in het Wilhelmina Kinderziekenhuis. “Eigenlijk vind ik het mooist dat we een stukje vrolijkheid gaan brengen aan de bedden van de kinderen die ziek zijn.”

Foto: Nienke van Denderen