Een buurtcoach met een passie voor sport: dat is in alle opzichten te zien. Dat zie je gelijk terug bij Julie Klaasse: een buurtsportcoach, moeder en boven alles iemand die met sport als taal de wereld een beetje zachter en sterker tegelijk maakt. Waar Julie verschijnt, ontstaat beweging. Soms is dat met basketbal, soms met een stel bokshandschoenen, soms kinderen die giechelend achter haar aanrennen over de playground, maar achter al die energie schuilt een verhaal van vallen en opstaan, van gezien worden en zelf leren zien, van liefde, familie en kleine momenten die uiteindelijk alles betekenen.

Sport met de paplepel ingegoten

Sport was er bij Julie niet zomaar ineens. Het zat al in haar leven toen ze nog niet eens kon lopen. “Mijn vader had vroeger een sportschool,” vertelt ze. “Sport is echt de rode draad in mijn leven. Het is mij onbewust met de paplepel ingegoten.”

Als kind start ze met judo, maar de echte omslag komt als ze negen is en gepest wordt. Haar ouders sturen haar naar taekwondo. In het begin heeft ze er geen zin in, maar dat verandert sneller dan ze had verwacht. “Toen ik eenmaal begon, merkte ik dat ik ergens echt goed in was. Ik werd weerbaarder, ik werd zelfverzekerder. Voor het eerst had ik iets gevonden waar ik me aan vast kon houden. Ik vond het echt leuk om te doen en langzaam nam het pesten af, omdat ik sterker in mijn schoenen stond.”

Wat begint als zelfbescherming, groeit uit tot een levenslijn. Er volgen wedstrijden in taekwondo, een korte periode kickboksen, en later de wens om te gaan boksen. Haar moeder is bang voor een platte neus, maar het zaadje is geplant: sport is niet alleen een hobby, het is haar taal.

Van playground tot buurtsportcoach

Als Julie ouder wordt, lijkt haar pad een andere kant op te gaan. Ze gaat werken in België, doet minder met sport, maar diep vanbinnen blijft het knagen. Rond haar 17^e/18^e voelt ze de drang om het sporten weer op te pakken. Op dat moment komt er iemand van de gemeente langs, samen met buurtsportcoach Rico Hulleman. Zij vertellen over een cursus sportcoach: vrijwilliger worden in ruil voor een opleiding. “Ik dacht meteen: dit wil ik. Ik wilde echt iets doen wat ik leuk vond. Dat was die sportcoach-cursus. Ik deed leider sportieve recreatie en stond op de playground. Daar haalden we kinderen en jongeren het plein op om te sporten.”

Dan wordt ze op haar achttiende zwanger en bevalt op haar negentiende van haar zoon Jarod. Waar veel deuren dan dicht lijken te gaan, gebeurt bij Julie juist het tegenovergestelde. “Ik liep nog vrijwilligersuren op de pleintjes en dacht: straks moet ik nog weg. Echter, in plaats daarvan kreeg ik een scholarship aangeboden bij de Krajicek Foundation. Dat had ik echt niet verwacht. Zij zagen iets in mij, terwijl ik dat zelf nog niet zo zag.”

Ze blijft zes à zeven jaar scholarshipper. Julie liep stages in de basketbalwereld en proeft van verschillende kanten van de sport. Uiteindelijk ziet ze een vacature voor sportcoördinator basketbal bij Werken aan Sportstad Den Haag (WSDH) voorbijkomen. “Ik zag die functie en dacht: ‘ik ga gewoon solliciteren,’ al vroeg ik me af of ik wel genoeg van basketbal wist. Uiteindelijk werd ik aangenomen en daarnaast wilden ze mij heel graag bij Streetsport hebben als buurtsportcoach. Toen ik weer op de playground stond en de kinderen naar me toe kwamen, voelde ik: ‘dit is thuiskomen.’ Dit is waar ik altijd plezier uit heb gehaald.”

Het is daar, tussen de basketbalpalen en de spelende kinderen, dat ze voelt hoe diep sport in haar verankerd zit. “Dat komt niet alleen omdat ze lekker in beweging zijn, maar omdat ik ze mag helpen beter te worden, omdat ik een voorbeeldfunctie mag zijn, omdat ik soms hun uitlaatklep ben. Ik heb stagiairs en scholarshippers mogen begeleiden en gezien hoe ook zij kunnen groeien en bloeien door middel van sport. Toen begon ik echt te beseffen: sport is mijn taal en daarmee raak ik mensen.

De kracht om telkens weer op te staan

Julie kent dalen, twijfels, momenten waarop het donker voelt. Precies in die momenten blijkt haar innerlijke kracht naar boven te komen. “Ik ben niet iemand die bij de pakken neer gaat zitten. Dat heb ik eigenlijk nooit gedaan. Ook als ik in een diep dal zit of geen uitweg meer zie, voel ik ergens: ik moet door. Ik wil laten zien dat ik dingen kan bereiken waarvan ik eerder dacht dat ik ze niet kon. Aan anderen, maar ook aan mezelf. Op een gegeven moment voelde ik: ik moet iets doen. Iedereen vond wel wat goed voor mij, maar diep vanbinnen wist ik: ik moet weer gaan sporten. Weer gaan boksen. De sportschool in, de handschoenen oppakken. Sport geeft mij elke keer de kracht om door te gaan. Zelf sporten geeft mij een voldaan gevoel, en voor anderen iets kunnen betekenen met sport geeft me net zo veel kracht.”

Die combinatie, de kracht voor zichzelf en kracht voor anderen, loopt als een rode draad door haar verhaal. “Er zijn momenten geweest dat ik niet in mijzelf geloofde. Toen ik jonger was en zwanger werd, wist ik niet wat ik moest doen. Mijn begeleider vroeg mij: wie wil jij zijn in het leven? Op dat moment kreeg ik kracht van iemand die in mij geloofde, terwijl ik dat zelf niet deed. Later ben ik die kracht steeds meer uit mezelf gaan halen. Maar soms heb je net iemand nodig die je een duwtje geeft. ‘You fall seven times, but stand up eight.’ Je valt, je staat op en je gaat verder. Soms heb je wat langer de tijd nodig, maar als je het herpakt en doorgaat, dan kom je er wel.”

Sport als taal van verbinding

Voor Julie is sport veel meer dan bewegen. Het is een manier om contact te maken, hoop te geven en talent naar boven te halen. “Ik haal energie uit sporten met kinderen en jongeren. Een lach op hun gezicht zien is al zoveel waard. Door sport krijgen ze een plek waar ze zichzelf kunnen zijn, waar ze iets vinden waarin ze goed zijn, net zoals ik dat vond met taekwondo.”

Ze herkent in hen de jongeren die misschien nog niet zien wat zij zelf wel ziet. “Ik wil anderen meegeven: doe iets waar je goed in bent en wat je leuk vindt. Probeer in je kracht te staan en iets van je leven te maken. Is in de problemen komen of met de politie in aanraking komen echt wat je wilt? Denk het niet. Soms zien anderen, net als bij mij vroeger, de potentie die jij nog niet ziet. Dan is het zo mooi als ze daar hun kracht uit halen.”

Een van haar boodschappen aan jongeren is eenvoudig en krachtig. “Durf te dromen en durf te doen. Michael Jordan heeft ook heel veel schoten gemist en wedstrijden verloren voordat hij kwam waar hij nu staat. De meeste mensen die succesvol zijn, hebben eerst vaker gefaald en zijn toch doorgegaan. We hebben al genoeg kopieën in de wereld. Wees gewoon lekker jezelf, wees authentiek.”

Authentiek zijn is voor jongeren niet altijd een makkelijke opdracht, zeker niet als je opvalt of gepest wordt. Julie weet hoe dat voelt. Juist daarom benadrukt ze wat echte kracht is. “Het is pas echt stoer om jezelf te durven zijn, in plaats van populair te proberen te zijn en ergens bij te horen.”

Een boodschap aan haar jongere zelf

Als Julie terugdenkt aan haar jongere zelf, aan het meisje dat gepest werd, zoekend was en vaak meer aan anderen dacht dan aan zichzelf, weet ze precies wat ze haar nu zou willen zeggen. “Ik zou tegen haar zeggen: focus je lekker op sport. Focus je op jezelf. Ik heb altijd heel veel aan anderen gedacht in plaats van aan mezelf. Als je dat doet, loop je jezelf voorbij. Zelfliefde is zo belangrijk. Hou van jezelf en blijf je focussen op sport, want dat is mijn uitlaatklep en mijn manier om door te gaan.”

Zelfliefde is voor haar niet alleen een gevoel, maar ook een proces van accepteren wie je bent. “Ik ben lekker chaotisch en ik heb soms twee linkerhanden. Dat ben ik. Je moet jezelf leren kennen en daarmee om leren gaan. Op een gegeven moment ben ik gaan accepteren: ik ben. Hoe eerder je dat leert, hoe makkelijker je met jezelf kunt leven.”

Die twee woorden (ik ben) dragen voor haar een enorme kracht. Ze staan voor aanwezigheid, voor bestaansrecht, voor de keuze om niet langer te leven naar de verwachtingen van anderen.

De rijkdom van kleine dingen en de liefde van haar familie

Wie naar Julie luistert, hoort steeds weer één kernwoord terugkomen: liefde. Liefde voor sport, liefde voor haar kinderen, maar vooral ook liefde voor haar familie. Hun aanwezigheid is nog voelbaar in haar woorden, hun invloed hoorbaar in elk detail dat ze zich herinnert. “Er is voor mij niks belangrijkers in het leven dan liefde. Ik hou van jou. Die drie woorden zijn het belangrijkste wat er is.”

Met een zachte glimlach vertelt ze over haar opa en oma. “Mijn opa ging vroeger elke maandag met mij schaken. We deden ook schaakwedstrijden samen. Er zat altijd iets competitiefs in mij, maar vooral waren het die momenten met hem. Zulke kleine dingen besef je pas later. Nu zie ik hoe waardevol ze zijn. Kleine dingen zijn heel groot.”

Ze ziet haar opa voor zich, die elke week bloemetjes kocht voor haar oma, die trouw zijn tuintje bijhield. Het emotioneert haar. Het doet haar denken aan zoveel prachtige herinneringen. “Je zou zeggen dat het simpele dingen zijn, maar ze zijn zó waardevol. Hij begreep hoe het leven werkt. Gewoon de kleine dingen doen en trouw zijn aan de mensen van wie je houdt. Dat is voor mij echte rijkdom. Sommige mensen willen veel geld of bekendheid. Maar als je de mensen om wie je geeft niet meer hebt, ben je leeg. Ik word gelukkig van kleine momenten met mijn opa, mijn oma, mijn moeder, mijn kinderen. Ik ben liever arm met veel mensen om mij heen die waardevol zijn, dan rijk en alleen. Dan ben je alsnog intens rijk, juist door die mensen.”

De wens om nog één keer met haar opa te schaken of met haar oma naar de bakker te gaan, raakt aan iets wat haar drijft. “Als ik die momentjes over zou kunnen doen, zou ik dat meteen doen. Het zijn die kleine dingen die het leven echt betekenis geven.”

Dromen met bokshandschoenen aan

Naast de liefde voor haar werk en haar dierbaren, brandt er een vurige droom in Julie. Een droom met leer, zweet en touwen om een ring. “Mijn droom is altijd iets in de sport doen, misschien ooit iets van mezelf beginnen. Alles in de sport is mijn droom. En stiekem is daar iets bijgekomen. Ik heb de bokshandschoenen weer opgepakt en het smaakte naar meer. Er kwam een vuurtje in mij. Ik zou echt weer een keer de ring in willen stappen. Het is echt pas sinds een paar weken dat ik dacht: het lijkt me mooi om de ring in te stappen. Ik ben 31 jaar en ik word bijna 32. Voor je 34^e moet je je bokslicentie halen voor bokswedstrijden. Het zou dus nog kunnen. Dan moet ik wel hard werken, maar ik geloof dat ik het in me heb. Wat ik nu moet doen, is zoveel mogelijk de sportschool in. Zoveel mogelijk sporten, boksen, oefeningen doen. Filmpjes kijken, leren van trainers. En dan gewoon doen. Kijken waar het balletje landt. Ik wil niet meer denken in onmogelijkheden. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. Ik kom van ver, ik begin in de bokswereld echt van nul. Maar wat is nul. De eerste stap is de belangrijkste. Als ik het niet doe, ga ik het nooit doen. Het is nu of nooit. Ik wil knallen. Letterlijk.”

Toch weet ze ook dat ze haar eigen tempo mag volgen. “Ik wil altijd van nul naar honderd, maar het gaat stap voor stap. Dat heb ik geleerd. Doe wat je nu kunt en verleg steeds je grens. Ik geloof dat het niet onmogelijk is. Als je het écht wilt, vind je een weg om het waar te maken.”

Een licht voor jonge meiden en jongeren

Julie beseft niet altijd hoe groot haar voorbeeldfunctie is, maar wie naar haar luistert, hoort het meteen. Haar verhaal, haar eerlijkheid en haar doorzettingsvermogen raken. “Voor mij voelde het altijd normaal om door te gaan. Ik zag mezelf niet echt als voorbeeld. Pas toen ik op podia mijn verhaal mocht vertellen en mensen na afloop naar me toe kwamen, merkte ik dat het hen raakte. Ze zeiden dat ze motivatie en energie kregen. Dat snapte ik in het begin niet. Ik vertelde gewoon mijn verhaal. Maar nu zie ik dat je impact kunt hebben.”

Ook al voelt ze zich niet elke dag de sterke rolmodellenversie van zichzelf, haar boodschap blijft hetzelfde. “Ik wil dat meiden en jongeren durven dromen en durven doen. Dat ze weten dat falen erbij hoort. Dat ze zichzelf mogen zijn. Als jij ballerina wilt worden, sta ik achter je. Als je timmerman wilt zijn, ben je net zo waardevol. We hebben mensen nodig die goed zijn met hun hoofd, maar zeker ook mensen die goed zijn met hun handen. Als jij dingen doet die goed voor je voelen, kun je de hele wereld aan. Als jij jezelf bent en doet waar je kracht ligt, is er altijd een plek waar je je brood mee kunt verdienen.”

Julie geeft elke drive van haar talent en kracht weer. Van het meisje dat gepest werd en haar kracht vond in taekwondo, tot de jonge moeder die met een zwangere buik op het playground stond. Van de scholarshipper die niet geloofde dat ze een scholarship verdiende, tot de buurtsportcoach die kinderen ziet opbloeien zodra ze een bal aanraken. De moeder die liever arm is met veel geliefden om zich heen dan rijk en alleen. De sportvrouw die met glinsterende ogen zegt dat ze voor haar 34^e de ring in wil stappen. De kleindochter die diep vanbinnen haar opa en oma bedankt voor de liefde, de bloemengebaren, de schaakpartijen en de rustige zekerheid dat kleine dingen enorm groot zijn.

Julie is buurtsportcoach, maar dat is niet alles. Ze is een vechter, een bouwer en een verbinder. Een vrouw die laat zien dat sport niet alleen gaat over winnen of verliezen, maar over jezelf terugvinden, jezelf omarmen en anderen meenemen in dat proces. Binnenkort mag ze shinen zoals ze is: met bokshandschoenen in haar handen, kinderen om zich heen, liefde in haar hart en een blik vooruit. Julie is prachtig in al haar zijn, en dat is meer dan genoeg om de wereld om haar heen een stukje mooier te maken.