Aysline McGrath schrijft eigenlijk al sinds ze een pen kon vasthouden. Dat is dus al heel vroeg begonnen.” Op haar website klinkt dezelfde speelse toon, in het Engels:

 “Aysline has been scribbling stories since she could grip a crayon without eating it. Not eating the crayon was a skill that took longer to master than she'd care to admit. Based in Belgium (where the chocolate is excellent and the weather provides ample indoor writing time), she's a genre-hopping author who refuses to be put in a literary box.”

Die licht ironische zelfspot, gecombineerd met warmte en ambitie, typeert wie zij is en wat zij schrijft.

Schrijven als adempauze voor een druk brein

Voor Aysline is schrijven nooit zomaar een hobby geweest. Het is haar manier om rust te vinden in een hoofd dat altijd vol ideeën en beelden zit. “Vroeger verzon ik voortdurend verhaaltjes. Zo is het begonnen: met leuke verhalen die ik aanvankelijk probeerde uit te tekenen. Ik kan niet goed tekenen, maar ik deed een poging. Zodra ik echt kon schrijven, begon ik die verhalen op papier te zetten en startte ik met kortverhalen. Schrijven maakte mij heel rustig. Ik heb een druk brein en had dat als kind al. Ik heb veel fantasie. Ik schrijf vooral om tot rust te komen en even te verdwalen in een andere wereld. Daarna stap ik weer terug in de realiteit.”

Zij gebruikt schrijven als een vorm van mentale stilte. In elk verhaal creëert zij een andere wereld, waarin niet alleen de plot, maar vooral de emoties en de personages centraal staan.

De trots van een genrehopper

Aysline noemt zichzelf met plezier een genrehopper. Ze weigert zich te laten vastzetten in één literair vakje. “Sinds ik gepubliceerd ben, ben ik vooral bekend van de romantiek en de feelgood: luchtige verhalen over liefde en happy endings. Dat is prachtig om te schrijven. Tegelijk lees ik zelf ook heel graag thrillers en af en toe stevige horror. Ik lees bovendien graag historische fictie. Ik schrijf al langer thrillers en ook weleens een horrorverhaal. Op een bepaald moment vroeg ik mij af waarom ik alleen maar feelgood zou moeten schrijven, terwijl er in mijn hoofd ook personages leven die in totaal andere werelden thuishoren. Zo ben ik een genrehopper geworden. Er bestaan heel veel verschillende werelden en die passen nu eenmaal niet allemaal binnen het feelgoodgenre. Soms mag er ook iets spannenders gebeuren.”

Voor haar betekent genrehoppen ook voortdurende zelfontwikkeling. “Je daagt jezelf voortdurend uit als auteur. Het is een totaal andere manier van schrijven wanneer je historische fictie maakt. Daarvoor moet je veel research doen en diep in de geschiedenis duiken. Voor een feelgoodroman of een New Adultroman is dat anders. Dat zijn ook heerlijke genres om in te schrijven, maar het vraagt een andere aanpak en een andere voorbereiding. Precies dat maakt het zo leuk.”

Zij schrijft met hetzelfde enthousiasme thrillers, feelgood, romance en zelfs cosmic horror. De lezer weet nooit welk genre haar volgende boek zal hebben, maar wel dat het verhaal gedragen wordt door geloofwaardige, levensechte personages.

Het debuut: Stil schot

Haar uitgeefdebuut verscheen als e-book. “Mijn allereerste boek was het e-book Stil schot. Dat is een actiethriller die is uitgegeven bij Loft Books, onderdeel van uitgeverij Ambo Anthos. Dat was het eerste boek dat officieel is gepubliceerd.”

Stil schot was ook het eerste manuscript dat zij naar een uitgever durfde te sturen. “Het heeft lang geduurd voordat ik de stap durfde te zetten om een uitgever aan te spreken. De boekenwereld kan behoorlijk moeilijk zijn. Ik schreef in eerste instantie puur als hobby en voor mijn eigen plezier. Toen Stil schot af was, voelde ik dat ik vertrouwen had in het verhaal. Pas op dat moment besloot ik een uitgeverij te benaderen. Vanaf dan is het balletje echt gaan rollen.”

Die stap ging gepaard met de nodige spanning. “Het insturen van een manuscript is zenuwslopend. Je stuurt je verhaal weg en moet vervolgens maanden wachten. Het kan goed nieuws worden, maar ook slecht nieuws. Je weet het niet. Je wacht gewoon op dat ene moment waarop de reactie in je mailbox verschijnt.”

Toen het boek uiteindelijk werd uitgegeven, volgde een intense periode van redactie en verbetering. Dat was een bijzonder moment voor haar. “De eerste keer dat ik de cover van de uitgever ontving, de eerste keer dat ik het boek online zag staan en de eerste keer dat ik het volledige redactietraject en alle correctierondes doorliep. Na de vijfde keer dat je je manuscript terugkrijgt om opnieuw door te nemen, heb je het verhaal wel gezien. Maar zodra ik het eindresultaat op mijn e-reader zag, was ik oprecht trots op mezelf.”

Tegelijk blijft het spannend als het boek eenmaal de wereld in gaat. “Ik word er nerveus van als ik eraan denk dat mensen mijn boeken lezen. Dat gevoel heb ik nog steeds. Ik wil graag dat mensen mijn verhalen lezen, maar het is ook ontzettend spannend. Dan wacht ik op een recensie of op iemands mening en denk ik: zullen ze het goed vinden? Misschien vinden ze het helemaal niets. Dat kan, en daar is niets mis mee. Toch maakt het mij zenuwachtig, omdat je iets heel eigens vormgeeft en dat vervolgens de wereld instuurt. Het is een beetje alsof je je eigen baby loslaat en vraagt: wat vinden jullie ervan?”

De onverwachte redder in Stil schot

Schrijven is voor Aysline niet alleen plannen, maar ook ruimte laten voor verrassing. In Stil schot speelde een ogenschijnlijk klein personage een cruciale rol. “In Stil schot heb ik lange tijd geworsteld met een plothole. Het verhaal eindigt op een cliffhanger en er zat een gat in het plot dat ik maar niet opgelost kreeg. Tijdens het schrijven van het laatste hoofdstuk liet ik een bijfiguur – geen hoofdpersonage, maar een zijdelings personage – iets zeggen en doen. Daardoor viel alles op zijn plaats en was de plothole ineens opgelost. Ik had die oplossing helemaal niet vooraf bedacht. Zij ontstond op het moment dat ik achter mijn toetsenbord zat en begon te typen. Door een kleine actie van een bijfiguur was daar plots de oplossing. Sindsdien is dat een van mijn lievelingspersonages geworden. Ik ben dat personage nog altijd dankbaar. Het is echt een kleine reddende engel geweest voor het verhaal.”

Dit soort onverwachte oplossingen toont hoe levend de werelden in haar hoofd zijn. Soms lijkt het alsof de personages zélf het verhaal verder duwen.

Van digitale thriller naar tastbare feelgood: Hou me verborgen

Na Stil schot volgde een onverwachte wending in haar oeuvre: een zomerse feelgoodroman. “Na Stil schot kwam Hou me verborgen. Dat is een echt zomers feelgoodverhaal. Deze uitgever bracht het zowel in e-book als in paperback uit. Het was de eerste keer dat ik mijn eigen boek als paperback in handen had. Ik herinner mij nog goed dat de doos met auteurexemplaren thuis werd geleverd. Toen ik de doos opendeed en mijn verhaal als echt boek vast kon houden, voelde dat heel bijzonder. Een boek openslaan en eraan ruiken heeft iets magisch. Dit keer was het mijn eigen boek. Op dat moment heb ik zeker een traantje weggepinkt.”

De overgang van een explosieve actiethriller naar een zacht, romantisch verhaal was een leerproces. “Ik begon Hou me verborgen te schrijven toen Stil schot al af was en ik op nieuws van de uitgever wachtte. Ik heb het moeilijk gehad om Hou me verborgen af te werken. Ik had voortdurend het gevoel dat er weinig gebeurde, omdat ik van een verhaal kwam met heel veel actie, een hoog tempo, intriges en een cliffhanger aan het einde. Daarna stapte ik over naar een rustiger liefdesverhaal. Op bepaalde momenten dacht ik dat ik er misschien een bom in moest laten afgaan om het spannend te houden. Uiteindelijk besefte ik dat het om een andere soort spanning ging. In feelgood bouw je vooral spanning op tussen twee personages, niet zozeer in de wereld om hen heen.”

Toen het verhaal eindelijk af was, volgde een bijna nachtelijke opluchting. “Toen ik het manuscript afrondde, heb ik het rond twee uur of half drie ’s nachts naar de uitgever gestuurd. Ik dacht: het is klaar, kijk er maar naar en laat mij iets weten. Ik was vooral enorm opgelucht dat het verhaal er stond. Achteraf kijk ik met veel waardering op dat proces terug. Ik heb er veel van geleerd en ik merkte dat ik het uiteindelijk heel fijn vond om een feelgood te schrijven. De reacties van lezers waren bovendien fantastisch.”

Complexe harten in Zilte zoen: Xander en Lizzie

In haar romance Zilte zoen komt haar liefde voor genuanceerde personages sterk naar voren. Zowel Xander als Lizzie dragen een verleden met zich mee dat hen vormgeeft. “Meestal heb ik eerst mijn personages, daarna volgt de verhaallijn. In Zilte zoen wilde ik van Xander meer maken dan de klassieke knappe barman in een restaurant. Ik wilde een mannelijk personage met echte diepgang. Ik ben gaan brainstormen over zijn verleden. Uiteindelijk besloot ik hem alleenstaande vader te maken, met duidelijke redenen om zijn privacy te beschermen. Dat gaf hem een stevig fundament. Tegelijk mocht hij niet zó gesloten zijn dat Lizzie nooit achter zijn muur kon kijken, want dan stopt het verhaal. Ik heb hem zo complex mogelijk proberen neer te zetten, met gegronde redenen om te zijn wie hij is.”

Ook Lizzie is voor haar een krachtig en gelaagd personage. “Als ik Lizzie op straat zou ontmoeten zonder haar te kennen, zou ik haar in het begin niet als de meest vrolijke persoon zien. Door wat zij heeft meegemaakt, vertrekt zij uit Londen en vlucht zij naar Belfast. Zij heeft daar haar redenen voor. Ze is niet uitbundig vrolijk en ook niet bijzonder open. Op dat vlak past zij perfect bij Xander. Toch hecht zij veel belang aan vriendschap, juist door wat zij heeft meegemaakt. Met haar kamergenoten bouwt zij heel snel een hechte band op en ook met het personeel in het restaurant ontstaat al snel een nauwe band. Lizzie is iemand die loyaal is en op wie je kunt bouwen. Dat is ook de reden waarom zij Xander niet gemakkelijk loslaat. Als het van Xander zou afhangen, had hij misschien al gezegd dat het voorbij was. Lizzie is een volhouder. Zij weet wat zij wil, maar het is moeilijk voor haar om de juiste keuzes te maken, omdat zij niemand wil kwetsen. Daardoor maakt zij het zichzelf soms onnodig ingewikkeld. Zij wil niemand pijn doen, maar door bepaalde keuzes gebeurt dat uiteindelijk toch. Op die manier maakt zij het zichzelf niet gemakkelijk.”

HR als inspiratiebron: mensen, verhalen en realisme

Haar werk in HR voedt haar schrijverschap rechtstreeks. “In mijn beroep in HR praat ik de hele dag met mensen. Ik voer veel interviews met kandidaten die in een bedrijf willen komen werken. Daardoor ben ik voortdurend bezig met verschillende persoonlijkheden, uiteenlopende achtergronden en diverse opleidingen. Dat is heel verrijkend. Die ervaring neem ik mee als auteur. Het helpt mij om mijn personages goed uit te bouwen, zodat ze menselijk en levendig overkomen. Realisme is voor mij belangrijk. In mijn verhalen moeten de personages geloofwaardig en herkenbaar zijn.”

Op haar website wordt haar missie als schrijfster kernachtig verwoord: “Her mission is simple: forge emotional connections between readers and characters that are stronger than Belgian waffles are delicious and that's saying something.”

Zij schrijft met maar één doel voor ogen: een emotionele verbinding smeden tussen lezer en personage. Net als veel auteurs heeft ook Aysline periodes gekend waarin het schrijven stilviel. “Er is een tijd geweest waarin ik lange tijd niet schreef. Je komt op een punt waarop je je afvraagt waarom je nog schrijft en waarom je ermee doorgaat. Op een bepaald moment begin je toch opnieuw, omdat je het mist. Ik voel dat mijn hoofd snel volloopt en dat moet er op een of andere manier uit. Schrijven is voor mij de manier om dat te doen.”

Als zij nu terugkijkt, weet zij precies wat zij haar jongere ik zou willen meegeven. “Ik zou tegen de jongere versie van mezelf willen zeggen: blijf gewoon schrijven. Blijf volhouden. Het komt wel. Je moet doorgaan. Uiteindelijk valt alles op zijn plaats. Ik zou vooral benadrukken dat zij vertrouwen mag hebben en dat de verhalen hun weg zullen vinden.”

Die boodschap van volharding is niet alleen voor haarzelf bedoeld, maar ook voor iedere lezer of beginnende schrijver die twijfelt.

Vandaag is Aysline McGrath een hybride auteur: zij publiceert zowel via uitgeverijen als in eigen beheer. Zij beweegt zich vrij tussen genres: van actiethriller tot feelgood, van New Adult romance tot verhalen met een vleugje horror of fantasy. Ze schrijft in het Nederlands en in het Engels en durft steeds opnieuw het onbekende op te zoeken.

Op haar website waarschuwt zij haar lezers speels: “Fair warning: she writes across multiple genres with the enthusiasm of someone who clearly never learned the phrase ‘pick a lane’. From cosmic horror that will make you question reality to romance that will make you believe in love again. Ready to join the adventure? Follow Aysline on her writing journey, where the only guarantee is that you'll never know what genre she'll tackle next!”

Misschien is dat wel haar mooiste belofte. Zij kiest geen ‘vaste rijstrook’. Zij tekent haar eigen route, waarin verschillende genres naast elkaar mogen bestaan en elkaar zelfs versterken. Haar verhalen bewijzen dat fictieve personages zó echt kunnen aanvoelen, dat je ze het liefst aan je eettafel zou uitnodigen of je juist onder je bed zou willen verstoppen, afhankelijk van het genre. Zij doet precies wat zij zichzelf ooit heeft beloofd: zij blijft schrijven.