De 25-jarige Amber van Kesteren is actrice, influencer en in haar dagelijks leven werkt ze als wenkbrauwspecialiste. Ze is veelzijdig, nieuwsgierig en onmiskenbaar gedreven. Wat haar drijft is niet alleen het spelen zelf, maar vooral het tot leven brengen van verhalen. “Ik was vroeger al bezig met verhalen schrijven. In mijn hoofd zag ik dan precies hoe zo’n verhaal zou lopen.”

Amber is iemand die zich met open vizier stort op het vak, die leert op de set, die studeert op karakter, licht en kleur, en die tegelijk nooit vergeet waarvoor ze het doet: om mensen te raken.

Het spel en de verbeelding

De oorsprong van haar fantasie werd vroeg gelegd, vertelt ze glimlachend. “Ik was met mijn zusje vroeger best wel competitief met beroepen bedenken. Als zij iets wilde worden, dan wilde ik iets anders. Op een dag zei ik: ´dan word ik actrice.´ Zij zei: ´dat durf je niet.´”

Die uitdaging werd een belofte aan zichzelf. Verlegenheid hield haar nog even tegen. “Rond mijn 15^e kreeg ik meer interesse. Ik had twee kleine acteerklusjes, en daarna deed ik audities voor opleidingen. Helaas werd ik afgewezen.” Het duurde tot haar twintigste voordat het vuur definitief oplaadde. “Ik dacht: ´ik moet het gewoon echt gaan doen.´”

Corona en de herstart

De coronaperiode bleek voor Amber paradoxaal genoeg een beginpunt. “In COVID-tijd ben ik meer gaan schrijven, maar ik miste het tot leven brengen.” Wanneer studentenprojecten en shortfilms weer opstarten, gaat ze opnieuw auditeren. Ze wordt gehouden voor een korte film: Pleur; een Rotterdamse woordspeling die tegelijk naar koffie verwijst. “Het was een basic storyline, maar voor mij een perfect leermoment: hoe breng ik mijn karakter tot leven, hoe werk ik op de set en hoe word je behandeld op de set.”

De kracht van verhalen: van fantasie tot feit

Ambers fascinatie voor verhalen is grenzeloos. “De creativiteit van mensen blijft mij verbazen. Hoe mensen in hun eigen wereld iets creatiefs naar boven kunnen halen.” Ze waardeert de pure fantasie van fictie, maar minstens zo sterk voelt ze de verantwoordelijkheid van ware gebeurtenissen verfilmen. “Ik vind het mooi hoe je waargebeurde verhalen kan neerzetten met film.”

Een project dat veel indruk maakte, was een campagne voor Sterk Huis, tegen huiselijk geweld. Amber speelde de pleger. “In het echte leven doe ik dat natuurlijk niet. Dan vraag je je af: hoe komt iemand in het hoofd erbij om dat te doen. Ik heb interviews geluisterd van iemand die het had meegemaakt, om te leren en zo’n persoon te worden op de set.” Het is typerend voor haar werkwijze: empathisch, onderzoekend, respectvol. Het verhaal staat centraal, het publiek staat op de eerste rij.

Naast shorts en campagnes duikt Amber ook op in serieverband. “Ik heb in De Fckulteit gespeeld. Het was een kleine bijrol, maar wel met een auditieproces.” De weg ernaartoe was niet vanzelfsprekend. “Ik deed in 2023 auditie voor student 1, en ik kreeg een belletje met de mededeling: we hebben interesse in jou.” De serie kwam pas dit jaar uit. Het gaf Amber de kans om door te groeien, vast te houden en te blijven bouwen aan techniek en zelfvertrouwen.

Amber spreekt open over haar autisme en de rol die het speelt in haar vak. Ze merkt dat representatie ertoe doet. “Een meisje met autisme vertelde dat ze mede door mij durft te acteren. Dat raakte mij, omdat zij zich gezien voelde.” Amber laat zien dat het geen beperking hoeft te zijn en dat het in de kunsten juist tot verfijning, concentratie en authenticiteit kan leiden. “Ik probeer mijn autisme positief te ervaren en het geeft mij richting in mijn spel.”

Door dit perspectief te delen, nodigt ze makers en kijkers uit om anders te kijken: naar talent, naar proces en naar de verschillende manieren waarop een verhaal kan worden begrepen.

Een maker in wording

Amber is niet alleen actrice. Ze denkt als maker, schrijft, schetst en droomt over eigen microverhalen voor TikTok en miniscripts die in dertig tot zestig seconden een emotionele boog laten zien. “Het lijkt me tof om shortfilms te maken waarin elke video een ander concept heeft.” Tegelijk kent ze haar lat. “Ik wil alles precies gepland hebben. De juiste camera, weten hoe ik licht en kleur gebruik.”

Die precisie is haar kompas. Jaarlijks maakt ze voor haar verjaardag een kleine filmische ode. “Vorig jaar heb ik een scène uit Easy A nagespeeld. Dit jaar maakte ik een short waarin ik een videotape krijg, die vol staat met herinneringen van baby tot nu. Het concept klopte, maar ik was niet 100% tevreden over licht en beeld.”

Zo leerzaam is groei: telkens een stap, telkens een laag dieper. Een belangrijk hoofdstuk in Ambers ontwikkeling is haar mentale veerkracht. “Manifesteren heeft mij geholpen om uit mijn depressie te komen en positiever in het leven te staan. Alles wat op mijn pad komt, is bedoeld voor mij. En als het niet zo is, dan laat ik het.”

Wat zou ze haar jongere zelf zeggen, die met haar zusje streed om het hoogste beroep? “Dat het allemaal goed komt. Onzekerheid en zenuwen mogen er zijn, maar ze zijn niet nodig.”

Die kalme vastberadenheid voor en achter de camera geeft haar werk een merkbare diepte. Ze wil verhalen volledig begrijpen, zodat ze deze eerlijk kan brengen. “Ik wil niet één kant horen en die dan zomaar neerzetten. Ik wil het volledige verhaal weten.”

Vertrouwen op haar eigen talent

In haar agenda staan audities en opnames, in haar hoofd concrete contouren van nieuwe personages. “Dit jaar is al zoveel uitgekomen. Het kan alleen maar beter worden.” Ze spreekt het uit zonder bravoure en zonder haast, met dezelfde zorgvuldigheid waarmee ze lichtplannen zou tekenen. Elk project is een uitnodiging, elk personage een ontdekking. Men ziet de nieuwsgierigheid van het kind dat verhalen zag bewegen, de discipline van de jonge professional die elke set benut als leerschool, en de mens die de realiteit in de ogen durft te kijken om haar vervolgens waarachtig te verbeelden.

Amber kiest voor kwaliteit boven haast, voor empathie boven effect, voor waarheid boven trucage. Ze brengt fantasie en feit bij elkaar en laat zien dat het filmische midden dáár precies het meest menselijk is. “Ik heb geleerd dat ik het moet proberen.” In die ene zin is haar hele belofte terug te vinden. Proberen wordt oefenen, oefenen wordt kunnen en kunnen wordt delen. Het is precies wat ze doet: verhalen tot leven brengen, zodat ze van ons allemaal worden.