De 23-jarige Kiki Pulles staat aan het begin van een bijzonder hoofdstuk in haar leven. Na haar afstuderen aan Fontys en haar professionele debuut als Margot Frank in Je Anne verhuist ze naar Keulen, waar ze deel gaat uitmaken van Das Phantom der Oper. Bovendien krijgt ze als cover de kans om Christine Daaé te vertolken, een rol waarvan ze jarenlang heeft gedroomd. Haar ontwikkeling vertelt ook het verhaal van een jonge vrouw die steeds meer vertrouwen in zichzelf heeft gekregen. Theater heeft haar geholpen om haar eigen stem te ontdekken, haar gevoelens uit te drukken en te ervaren hoeveel ze voor anderen kan betekenen. Foto: Peggy de Haan

Van een stil meisje tot een leven vol theater

Als klein meisje vond Kiki Pulles het lastig om op de voorgrond te treden. Ze was rustig, hield zich regelmatig wat meer op de achtergrond en had tijd nodig om zich open te stellen. Haar ouders zagen mogelijkheden om haar daarbij te helpen en lieten haar kennismaken met ballet. Ondertussen ontdekten ze dat hun dochter thuis bijzonder graag zong. Vooral de muziek van K3 kwam regelmatig voorbij. Een bezoek aan de musical Mary Poppins maakte vervolgens grote indruk. Kiki zag hoe muziek, dans en spel samen een verhaal konden vertellen en wilde dat zelf ook ervaren. Op vijfjarige leeftijd begon ze bij een amateurmusicalgroep in Nijmegen. De repetities werden een vast onderdeel van haar jeugd en haar enthousiasme was ook thuis merkbaar, waar ze veel tijd besteedde aan oefenen. Gedurende ongeveer tien jaar bleef Kiki actief bij de groep. Naarmate ze ouder werd, groeide haar belangstelling voor de mogelijkheden die musical haar kon bieden. Een vriendin bracht haar uiteindelijk op het idee om auditie te doen voor MusicAllFactory in Tilburg. “Een vriendin van mij vertelde dat ze auditie ging doen voor MusicAllFactory. Ik kende het eigenlijk helemaal niet en vroeg me af of ik dat ook wilde. Het betekende dat ik mijn zaterdagen anders moest gaan indelen, terwijl ik dan bijvoorbeeld ook ging boulderen. Uiteindelijk dacht ik dat ik het gewoon heel graag wilde proberen. Bij MusicAllFactory ontdekte ik dat ik van musical echt mijn werk wilde maken.”

Die ontdekking gaf haar toekomstplannen steeds meer richting. De lessen brachten haar in contact met docenten die eveneens betrokken waren bij Fontys Academy of the Arts. Kiki voelde zich op haar gemak in die omgeving en merkte tijdens haar latere audities dat Fontys goed bij haar paste. Voordat ze aan haar bacheloropleiding Muziektheater begon, volgde ze nog een bijzonder opleidingstraject in Antwerpen. Bij 7MUSICAL kreeg ze de mogelijkheid om vijf dagen per week intensief met musical bezig te zijn. Daarnaast volgde ze op zaterdag de vooropleiding van Fontys in Tilburg. “Dat jaar in Antwerpen was echt heel bijzonder. Je was daar bijna de hele week met musical bezig en kon ervaren hoe het zou zijn om daar dagelijks je werk van te maken. Het was behoorlijk intensief, zeker omdat ik ook nog de vooropleiding bij Fontys volgde. Toch vond ik het ontzettend leuk. Ik merkte dat ik dit heel graag wilde blijven doen.”

De overstap naar Fontys voelde daardoor als een logisch vervolg op de weg die ze inmiddels had afgelegd. Tijdens haar opleiding kreeg Kiki de gelegenheid om zich verder te verdiepen in zang, spel en de manier waarop beide disciplines elkaar kunnen versterken. Ze speelde onder andere Anne Egerman in A Little Night Music en Rapunzel in Into the Woods. Daarnaast maakte ze deel uit van het ensemble van Een gebed zonder eind en Clara. De verschillende producties boden haar de gelegenheid om uiteenlopende personages te onderzoeken en ervaring op te doen met het vertellen van verhalen vanuit verschillende perspectieven.

Op het podium ontdekte Kiki een andere kant van zichzelf

De jaren waarin Kiki zich met muziektheater bezighield, brachten haar ook op persoonlijk vlak veel. Ze groeide uit tot iemand die gemakkelijker haar gedachten deelt en steeds beter weet wat ze belangrijk vindt. Toch herkent ze nog altijd eigenschappen van het rustige meisje dat ze vroeger was. “Ik ben inmiddels veel meer uit mijn schulp gekropen, maar ik kan nog steeds best stil zijn. Ik ben volgens mij ook goed in luisteren en tegelijkertijd behoorlijk direct. Als iemand mij iets vraagt, geef ik gewoon mijn antwoord. Op het toneel kan ik mezelf veel gemakkelijker openen. Dan weet ik beter wat ik wil vertellen en gaat dat eigenlijk vanzelf.”

Het spelen van een personage geeft haar een vrijheid die ze buiten het theater minder vanzelfsprekend ervaart. Zodra ze op het podium staat, durft ze zichzelf nadrukkelijker te laten zien. Ze hoeft zich dan minder af te vragen hoeveel ruimte ze mag innemen en kan zich volledig richten op wat ze wil overbrengen. “Door in een personage te transformeren, voel ik veel meer openheid en zelfvertrouwen. Ik voel me dan op de een of andere manier groter. In het dagelijks leven vind ik het soms echt moeilijk om ruimte in te nemen, terwijl dat op het toneel heel natuurlijk gaat. Dat vind ik ontzettend fijn.”

Foto: Emma Buisman

Haar eigen mening durven uitspreken

Ook buiten het podium heeft haar ontwikkeling invloed gehad op de manier waarop Kiki naar zichzelf kijkt. De verschillende opleidingen leerden haar kritisch na te denken over verhalen, personages en maatschappelijke onderwerpen. Ze ontdekte hoe belangrijk ze het vindt om een eigen standpunt te hebben en dat ook te durven delen. “Ik durf mijn mening steeds meer te uiten en die ook in een voorstelling te verwerken. Ik wil graag een verhaal vertellen en een boodschap duidelijk maken. Dat vind ik een belangrijke eigenschap. Theater heeft mij daar heel erg bij geholpen. Door mijn opleidingen ben ik me veel bewuster geworden van wat ik vind en waar ik voor sta.”

Voor Kiki gaat het vertellen van verhalen daarmee verder dan het uitvoeren van een rol. Ze wil begrijpen waarom iets verteld wordt en welke betekenis het kan hebben. Die betrokkenheid zou tijdens haar eerste professionele productie een belangrijke plaats krijgen.

Margot Frank

In 2026 maakte Kiki haar professionele debuut in Je Anne, waarin ze de rol van Margot Frank vertolkte. De productie, onder regie van Frank Van Laecke en met muziek van Michael Cohen, bracht het verhaal van de onderduikers in het Achterhuis naar het theater. Kiki speelde samen met onder anderen Marcela Rocha als Anne Frank, Hugo Haenen als Otto Frank en Ann van den Broeck als Edith Frank. De relatief kleine cast bestond uit artiesten met uiteenlopende achtergronden en ervaringsniveaus. Voor Kiki was het haar eerste kennismaking met het professionele werkveld na haar opleiding. De historische achtergrond van de voorstelling vroeg om een zorgvuldige benadering. Kiki verdiepte zich uitgebreid in Margot en ontdekte tijdens haar voorbereiding overeenkomsten tussen haar eigen karakter en dat van de oudste dochter van de familie Frank. “Ik kon me best goed in Margot herkennen. Zij was ook behoorlijk stil en zette zich veel in voor anderen. Daarbij schoof ze zichzelf soms naar de achtergrond, zodat andere mensen meer ruimte konden innemen. Ik vond het heel bijzonder om iedere avond opnieuw haar ontwikkeling door te maken. Je voelt je iedere dag weer anders, waardoor je ook steeds kleine nuances kunt aanbrengen in de manier waarop je haar speelt.”

De rol bood haar de gelegenheid om op een andere manier naar haar eigen eigenschappen te kijken. Haar vermogen om te luisteren en aandacht te hebben voor anderen kwam goed van pas bij het zich verdiepen in Margot. Tegelijkertijd kreeg ze binnen de voorstelling momenten waarop ze zelf de aandacht van het publiek mocht dragen.

De bijzondere verbinding met het publiek

Tijdens Je Anne ontdekte Kiki hoe direct de wisselwerking tussen acteurs en bezoekers kan zijn. De spelers waren vrijwel voortdurend op het podium aanwezig en konden daardoor goed aanvoelen wat er in de zaal gebeurde. Vooral de veranderingen in de reacties van het publiek bleven haar bij. De voorstelling bevatte aanvankelijk momenten van humor, terwijl de historische werkelijkheid steeds nadrukkelijker voelbaar werd. “In het begin merkte je dat mensen een beetje aftastten of ze eigenlijk wel mochten lachen. Daarna kwamen ze wat meer los. Op een bepaald moment in de voorstelling voelde je dat iedereen wist wat er ging gebeuren. De hele sfeer in de zaal veranderde dan. Het is ontzettend bijzonder om te ervaren wat een verhaal met mensen kan doen.”

Na afloop ontmoetten de spelers regelmatig bezoekers in de foyer. Daar ontstonden gesprekken die Kiki lieten zien hoe persoonlijk de voorstelling voor mensen kon zijn. De emoties en ervaringen die bezoekers met haar deelden, maakten diepe indruk. “Mensen waren soms heel aangedaan en dankbaar. Ze vertelden ook hun eigen verhalen en dan werd je zelf weer helemaal in het moment gebracht. Het raakte mij echt om te zien wat de voorstelling bij anderen losmaakte. Dat vond ik zo verbindend en bijzonder.”

De reacties gaven haar een waardevolle bevestiging van wat ze met haar werk hoopt te bereiken. Ze zag dat een voorstelling ruimte kan bieden aan herinneringen, emoties en gesprekken die ook na het laatste applaus blijven bestaan.

Een eerste professionele ervaring om op terug te kijken

De samenwerking met haar collega's was eveneens van grote betekenis. Binnen de kleine groep kon Kiki van dichtbij meemaken hoe ervaren acteurs hun werk benaderden. Ze kreeg de ruimte om te observeren, vragen te stellen en haar eigen keuzes verder te ontwikkelen. “Ik stond met ontzettend getalenteerde en ervaren mensen op het podium. Omdat we met een kleine groep waren, kon ik heel goed naar hen kijken en veel van hen leren. Ik had zelf eigenlijk nog nauwelijks iets professioneel gedaan. Tegelijkertijd kreeg ik bijzondere momenten in de voorstelling, zoals een eigen nummer waarin alle aandacht even naar mij ging. Daar durfde ik steeds meer ruimte in te nemen. Het was echt een heel mooi opstapje vanuit mijn opleiding.”

Met Je Anne sloot Kiki een belangrijke periode af en maakte ze kennis met de verantwoordelijkheid die bij een professionele productie hoort. De voorstelling gaf haar waardevolle ervaringen mee voor het volgende hoofdstuk van haar loopbaan, dat zich inmiddels buiten Nederland aandient. Na haar afstuderen en haar eerste professionele productie maakt Kiki zich klaar voor een verhuizing naar Keulen. Daar gaat ze spelen in Das Phantom der Oper, de beroemde musical van Andrew Lloyd Webber. De voorstelling is vanaf november 2026 te zien in de Musical Dome. Kiki maakt deel uit van het ensemble, vertolkt de rol van Prinzessin en wordt cover van Christine Daaé. Vooral die laatste mogelijkheid heeft voor haar een grote persoonlijke betekenis. Ze kent de muziek van de voorstelling al jarenlang en zag de productie zelf drie keer in Wenen. “Ik zing die muziek eigenlijk al sinds mijn vijftiende, toen ik met zanglessen begon. Het is zo bijzonder dat ik dat nu echt professioneel mag gaan doen. Ik heb de voorstelling drie keer in Wenen gezien en kan nog steeds nauwelijks beseffen dat ik er straks zelf in sta. Het is ook heel bijzonder dat bijna iedereen The Phantom of the Opera kent, zelfs mensen die verder weinig met musicals hebben.”

Voor haar nieuwe werk komt Kiki terecht in een stad met een levendig theateraanbod. De Musical Dome was oorspronkelijk bedoeld als tijdelijke locatie, maar is inmiddels al jarenlang een vaste waarde in Keulen. Ook de andere theaters in de stad trekken veel bezoekers. De nieuwe productie verschilt op meerdere vlakken van haar ervaringen in Nederland. Kiki gaat voor langere tijd op dezelfde locatie spelen en wordt onderdeel van een aanzienlijk grotere cast. Ze kijkt uit naar de samenwerking met haar nieuwe collega's en de mogelijkheden die deze internationale omgeving haar biedt. “Het voelt alsof ik in één jaar heel veel verschillende kanten van het vak mag ervaren. Eerst stond ik in een tourende productie in Nederland, met een kleine cast en een relatief korte speelperiode. Nu ga ik in Duitsland in een vast theater spelen, met een grote cast en voor een veel langere periode. Ik vind het fijn dat ik opnieuw kan leren van mensen die al langer in de productie staan. Daarnaast mag ik zelf ook een aantal keer de hoofdrol spelen. Dat is echt heel bijzonder.”

Nog geen jaar geleden kreeg Kiki tijdens een auditie de vraag welke rollen ze in de toekomst graag zou willen vertolken. Ze hoefde daar niet lang over na te denken. Christine Daaé, Evita en Elisabeth stonden hoog op haar verlanglijst. De reactie van iemand uit de auditiecommissie deed haar beseffen dat ze meteen enkele van de meest iconische rollen uit het musicalrepertoire had genoemd. Destijds kon ze onmogelijk voorzien hoe snel een van die wensen werkelijkheid zou worden. “Toen ik die rollen noemde, reageerde iemand van de commissie dat het wel heel iconische rollen waren. Ik dacht toen ook even dat ik misschien wel erg grote dromen had. Nu mag ik een jaar later gewoon Christine spelen. Dat vind ik echt ongelooflijk. Er is in één jaar zoveel gebeurd.”

De snelheid waarmee haar carrière zich ontwikkelt, verrast haar nog altijd. Ze kijkt met enthousiasme naar de komende periode, waarin ze zich verder mag verdiepen in een rol die haar al lange tijd aanspreekt. Voor Kiki vormt deze kans een bijzonder moment in een ontwikkeling waaraan ze jarenlang met veel toewijding heeft gewerkt. Alle repetities, lessen en audities hebben haar uiteindelijk naar een plek gebracht die ooit nog ver buiten haar bereik leek te liggen.

Met trots terugkijken naar de jonge Kiki

Wanneer Kiki terugdenkt aan de periode waarin ze besloot haar toekomst in het muziektheater te zoeken, voelt ze vooral waardering voor de moed die ze destijds heeft getoond. De beslissing om een artistieke opleiding te volgen bracht vanzelfsprekend onzekerheden met zich mee. Ze wist dat het een intensieve weg zou worden, die veel inzet en doorzettingsvermogen zou vragen. Toch wilde ze zichzelf de mogelijkheid geven om te ontdekken hoe ver haar liefde voor het vak haar kon brengen. “Ik zou tegen de jonge Kiki willen zeggen dat ik ontzettend trots op haar ben. Toen ik moest beslissen of ik dit wilde gaan studeren, dacht ik vooral: niet geschoten is altijd mis. Ik wilde voorkomen dat ik het nooit zou proberen en me later altijd zou afvragen wat er gebeurd zou zijn als ik het wel had gedaan. Ik ben heel blij dat ik die stap heb gezet.”

De afgelopen jaren hebben haar geleerd dat ontwikkeling gepaard kan gaan met spanning en onzekerheid. Ze herinnert zich hoeveel energie ze in haar opleiding stak en hoe graag ze zichzelf wilde verbeteren. Inmiddels kijkt ze met meer begrip naar die gedrevenheid. “Ik zou haar vooral willen zeggen dat ze moet genieten. Natuurlijk zou ik ook willen meegeven dat ze zich niet te veel zorgen moet maken. Tegelijkertijd denk ik dat die spanning er soms gewoon bij hoorde en ervoor heeft gezorgd dat ik extra ging studeren en er nog harder voor wilde werken. Daarom zou ik vooral zeggen: geniet van iedere stap die je zet.”

De komende tijd wacht Kiki een omgeving waarin ze opnieuw veel ervaringen kan opdoen. Haar verhuizing naar Keulen brengt nieuwe mensen, een andere stad en een internationale productie met zich mee. Ze mag zich verder ontwikkelen als musicalactrice en krijgt de kans om een personage te vertolken dat al jarenlang tot haar grote wensen behoort. Wat haar verhaal bijzonder maakt, is ook de manier waarop haar persoonlijke groei met haar werk verbonden is geraakt. Het meisje dat vroeger wat terughoudend was, heeft ontdekt dat ze zich via theater op een natuurlijke manier kan uiten. Haar vermogen om te luisteren en zich in anderen te verdiepen, heeft ze leren gebruiken bij het spelen van personages. Daarnaast heeft ze steeds meer vertrouwen gekregen in haar eigen ideeën en de betekenis die ze daarmee aan een voorstelling kan geven. Haar ervaringen met Je Anne hebben laten zien hoeveel waarde ze hecht aan het contact met mensen. De gesprekken na afloop van de voorstellingen maakten haar bewust van de gevoelens die theater kan oproepen en de herinneringen die een verhaal naar boven kan brengen. Dat zijn ervaringen die ze meeneemt naar de volgende fase van haar carrière.

Kiki heeft in korte tijd al verschillende kanten van het musicalvak leren kennen, terwijl haar professionele loopbaan nog maar net begonnen is. De komende jaren zullen nieuwe uitdagingen met zich meebrengen en haar ongetwijfeld opnieuw laten ontdekken wat ze allemaal in huis heeft. Voorlopig overheerst de verwondering over alles wat er op haar pad is gekomen. Met haar enthousiasme, nieuwsgierigheid en liefde voor muziek en theater kijkt ze uit naar wat er in Keulen gaat gebeuren. Het is een bijzonder vooruitzicht voor de jonge vrouw die ooit als vijfjarig meisje begon met musical en nu de kans krijgt om een van haar grootste dromen te verwezenlijken. Haar eigen verhaal krijgt daarmee een prachtig vervolg, terwijl Kiki steeds meer de ruimte vindt om te laten zien wie ze is en wat ze met haar talent wil betekenen.

Foto: Geert Postma