Ze speelde in musicals als Titanic en Soldaat van Oranje. Als ze erover praat, dan beginnen haar ogen te twinkelen. In diezelfde twinkeling zie je gelijk waarom Eva van Kalsbeek dit doet en wat haar talent inhoudt. Als het gaat om performen, staan op het podium en inspireren, dan weet je dat Eva garant staat voor bijdragen aan een prachtige voorstelling. Foto: Ema Catharina van Bolhuis

Waar het voor Eva allemaal begon

Eva heeft vroeger altijd gedanst. Dat begon bij haar op haar vierde. Ze groeide op in Amersfoort, waar ze via dans en musical steeds dichter bij haar artistieke vorm kwam. Scholen in de Kunst was het beginpunt, waarna ze doorging naar Theaterschool De Springplank. Bij De Springplank is dat nog meer gegroeid. Dans was het startpunt voor haar. Een leven zonder dans was bijna niet voor te stellen. Als ze nog eens terugdenkt aan vroeger, komt ook haar leven thuis als jong meisje naar voren; de plek waar het speelse en de eerste serieuze stappen elkaar troffen. “We hadden thuis tussen de woonkamer en de eetkamer schuifduren. Ik zat altijd tussen de schuifduren te dansen en te zingen in balletpakjes, nummers van K3. Ook in de auto kon ik mijzelf niet stilhouden. Als we in de auto zaten met mijn ouders en mijn broertje, dan was ik altijd aan het meezingen met muziek. Ik vond het vanzelfsprekend dat iedereen dan mee zou doen. Ik snapte dan niet zo goed dat dan mijn broertje of mijn ouders niet meezongen. Je moet gewoon toch meezingen, dat is toch lekker,” vertelt Eva met een lach. Diezelfde lach zegt iets over haar verhouding tot muziek.

Daarbij blijft Amersfoort een plek die niet uit haar gedachte verdwijnt. Zij woont inmiddels in Amsterdam, maar kijkt met mooie herinneringen terug op haar geboortestad. “Ik vind het gewoon een superleuke en gezellige stad. Er worden ook heel veel culturele dingen georganiseerd.”

Diverse audities gedaan

Eva heeft het aangedurfd om op het moment dat ze nerveus wordt toch op te gaan. Op de middelbare school durfde ze eerst niet voluit mee te doen aan de schoolmusical. “Toen was de schoolmusical een heel groot ding bij ons. Ik durfde daar echter niet aan mee te doen. Toch, dat is het moment dat veel mensen herkennen: een verlangen of drang om mee te willen doen, maar tegelijkertijd de angst om gezien te worden. In het derde jaar dacht ik waarom niet, en ik ging vervolgens auditie doen. Dat was echt doodeng!”

Een succesvolle auditie bracht haar in Les Misérables. “Ik mocht meedoen en Eponine Thénardier spelen, dus ik helemaal blij. Sindsdien heb ik elk jaar meegedaan. Vanaf dat moment ben ik me steeds meer gaan verdiepen in die musicalwereld.” Dit toont haar moed, een moed waarmee zij inmiddels in prachtige producties met succes heeft gespeeld.

Frank Sanders Akademie

Eva studeerde af aan de Frank Sanders Akademie, waar ze ook de vooropleiding volgde die op zondag plaatsvond. Op deze Academie kreeg ze les van onder anderen Doris Baaten, Karin Bloemen, Frank Sanders en Margot Giselle; en werkte ze ook met creatives zoals Marjolijn Touw, Paul Eenens en Peter van Dosselaer. Voor haar afstuderen speelde ze in Studio 13, geschreven en geregisseerd door Daniël Cohen. Wat haar vooral bijblijft is hoe ze beschrijft dat ze zich daar thuis voelde. “Ik was nog erg jong toen ik auditeerde, ongeveer 16 jaar. Ik vond dat zo fantastisch, en ik was zo blij dat ik daar voor die vooropleiding elke zondag heen ging. Ik voelde me daar zo op mijn plek. Ik wilde mijn komende vier jaar op Frank Sanders Akademie optimaal ontwikkelen.”

Eva kreeg het gevoel dat ze mocht worden wie ze al is, maar dan nog moediger. De keuze voor de opleiding voelde voor haar als fantastisch. Op de Frank Sanders Akademie wilde ze groeien als artiest en als mens. Die manier van groeien zie je in alles terug wat ze vertelt. Tijdens haar opleiding werkte Eva met uiteenlopende makers, stemmen, stijlen en disciplines. Zij leerde close harmony in het zanggroepje Meijden, waarin ze met klasgenoten a capella repertoire zong. Zij dook ook de popkant in via het project Ladies of the Canyon, waarvan het coveralbum op Spotify te beluisteren is.

Je eigen soep maken

Een van haar mooiste gedachten over vakontwikkeling gaat over lessen en docenten. “Dat je lessen moet zien alsof je naar de markt gaat. Je gaat een soep maken, en die soep ben jij zelf. Niet alles is lekker voor in jouw soep. Misschien heeft een docent net niet de perfecte ingrediënten voor jouw soep, maar vind je die bij een ander wel.”

Dit kenmerkt haar potentie. Eva doet op allerlei manieren kennis op, maar blijft altijd eigenaar van haar vermogen. Soms past een aanpak bij je; soms nog niet meteen, maar pas even later. Eva koppelt dat aan een andere les, uitgesproken door Hester Schrofer, die ze nog altijd bij zich draagt. “Ook als je soms dingen niet meteen begrijpt in een les, is het goed om open te staan voor alles, omdat het ook kan zijn dat je over tien jaar ineens denkt: ‘aha, dit bedoelde deze docent.’”

Zij merkt dat nu ook in de praktijk. “Ik zit nu bij Theaterschool De Toneelmeester. Daar krijg ik elke donderdag toneellessen, sinds vier jaar nadat ik ben afgestudeerd. Het is niet altijd nieuwe informatie die ik krijg, maar omdat ik zelf een beetje ouder ben en meer ervaring heb opgedaan, leveren sommige dingen mij ineens veel op.”

Studio 13: de wereld in het hoofd

Studio 13 was haar afstudeervoorstelling, geschreven en geregisseerd door Daniël Cohen. In die voorstelling speelde Eva een meisje dat niet meer leeft, maar wel aanwezig is als herinnering en als stem in het hoofd van het hoofdpersonage. Het concept speelde zich af in een wereld waar werkelijkheid en formats door elkaar lopen, waar een tv-producer na een val in een innerlijke televisiewereld belandt en via formats langs de brokstukken van zijn leven beweegt. “Ik speelde zijn beste vriendin, maar die was niet gelukkig. Die was overleden. Dus ik speelde een dode meid. Wat ik heel graag wilde, is dat het niet haar als een ‘zeikwijf´ neerzette, maar dat je kon zien dat ze heel veel heeft meegemaakt.” Het publiek moest kunnen voelen dat het gedrag ergens vandaan komt, dat er achter een harde rand vaak pijn schuilgaat.

Die drijfveer loopt als een draad door haar werk. Ook in Ladies of the Canyon speelde zij een pittig personage dat vrienden achterlaat voor haar carrière. “Je kan haar ook echt stom vinden, omdat je gewoon denkt: ‘wat een trut ben jij, je laat iedereen achter!’ Ik vind het toch leuk om dan te zorgen dat je haar niet als een stom wijf vindt, maar toch denkt: oh ja, dat is toch wel zo.”

Soldaat van Oranje en Titanic

Tijdens het driejarig bestaan van de voorstelling zag Eva Soldaat van Oranje voor het eerst. Ze was erbij toen de voorstelling een jubileum vierde en luisterde de muziek vooraf grijs. “Ik vond het niet normaal mooi. Ik heb daar echt weken over gedroomd.”

Jaren later werd die gedachte werkelijkheid. Eva speelde in Soldaat van Oranje. Je hoort gelijk hoeveel dat voor haar heeft betekend. “het was echt een droom die werkelijkheid werd, het was echt waanzinnig om te doen en ik ben heel trots dat ik daar een deel van uit heb mogen maken. Toen ik werd aangenomen was ik helemaal blij. Het was ook echt mijn eerste echte baan.”

Het moment waarop je als kijker denkt: als dit je baan is, dan is het leven wel heel bijzonder. Dat draagt ze als een soort levenszin met zich mee. “Eens soldaat, altijd soldaat!”

Foto: Roy Beusker

Titanic was ook een onvergetelijk moment voor Eva. Het was tevens haar stage en eerste grote productie-ervaring. “Die muziek is zo mooi. Iedereen weet hoe het afloopt. Ik speelde Kate Murphy, een derde klasse-personage, een meid met heel veel pit en heel veel zin in het leven. Dat personage overleefde het niet. Ik heb niet als één personage op die hele boot kunnen spelen, omdat ik steeds switchte van personages. Ook leuk dat je dus allemaal verschillende types kan spelen.”

Wat zichtbaar is in haar beleving, en in haar talent, is dat Eva's potentieel veel mogelijkheden in zich draagt. Ze heeft een dansbasis die op jonge leeftijd groter werd, maar ook een muzikaliteit die ze prachtig weergeeft. Ze heeft een prachtige combinatie van kracht, speelsheid en talent. Deze potentie van Eva blijft alsmaar groeien, en met elke groei ontstaat er bij haar meer en meer glans. Die glans zit in de optelsom van alles wat ze meeneemt: de dans die ooit begon in een balletpakje tussen de schuifdeuren, de moed van de eerste auditie, het thuisgevoel op de Frank Sanders Akademie, het zoeken naar menselijkheid in scherpe personages en het diepe besef van wat een eerste baan kan betekenen. Zij verzamelt ingrediënten, kiest wat past, en blijft roeren in haar eigen gemaakt soep. Deze potentie van Eva blijft alsmaar groeien, en met elke groei ontstaat er bij haar meer en meer glans. Met deze glans ontstaat de twinkeling waar het allemaal mee begon.