Vanuit de Maxi-Cosi ging ze mee naar wedstrijden van haar ouders en groeide ze op binnen een familie waarin de liefde voor basketbal wordt doorgegeven. Inmiddels is Liz Reijersen 13 jaar, speelt ze bij De Dunckers in Hilversum en heeft ze haar eigen plaats op het veld gevonden. Haar gedrevenheid komt naar voren in de vele uren die ze traint, de sterke tegenstanders die ze juist graag treft en haar nieuwsgierigheid naar een steeds hoger niveau. Een ongeslagen seizoen, extra trainingen bij oudere speelsters en zelfs een kennismaking met de Eredivisie hebben haar ontwikkeling verder aangewakkerd. Hier is ze in een MBCA tenue te zien, aangezien ze dubbele licentie speelt met het onder 14 team van MBCA en het onder 16 team van Dunckers.

Een basketballeven dat van kleins af aan begon

Haar vader was een fanatieke basketballer en is nog altijd actief binnen de sport. Ook haar moeder heeft zelf gespeeld en vervult als coach een belangrijke rol binnen De Dunckers. Wedstrijden, trainingen en sporthallen maakten daardoor al deel uit van Liz haar wereld voordat ze oud genoeg was om zelf mee te doen. De Dunckers werd daarmee een omgeving waarin Liz haar eigen basketbalverhaal zou gaan schrijven. “Ik ben op mijn zesde begonnen bij De Dunckers,” vertelt Liz. “Volgens mij trainden we eerst bij de Aloysius, in een gymzaal hier in Hilversum. Daar deden we vooral spelletjes en waren we een beetje aan het dribbelen. Het was toen allemaal nog niet zo serieus. Op een gegeven moment mocht ik een keer meetrainen met een hoger team bij onder 10.”

Die stap omhoog paste achteraf gezien goed bij de speelster die Liz zou worden. Ze vindt het prettig wanneer er iets van haar wordt gevraagd. Een training hoeft voor haar niet gemakkelijk te zijn en een tegenstander hoeft al helemaal niet zwakker te zijn. Wanneer het tempo omhooggaat en ze harder moet werken om mee te komen, ontstaat voor haar de mogelijkheid om iets nieuws te leren.

Tussen de jongens haar eerste wedstrijden spelen

Tijdens haar eerste wedstrijdjaren speelde Liz voornamelijk tussen jongens, samen met één ander meisje. Uiteindelijk kwam ze drie seizoenen uit bij onder 12. Het leverde haar al vroeg ervaringen op met verschillende speelstijlen en met de fysieke kant van basketbal. “Uiteindelijk heb ik drie jaar bij onder 12 gespeeld. Als ik nu met onder 14-3 meespeel, merk ik wel dat die jongens fysieker zijn. Het zijn kinderen die nog niet zo lang op basketbal zitten, dus ik kan ze vanuit mijn ervaring ook wel het een en ander meegeven.”

Haar veelzijdigheid heeft zich in de jaren daarna steeds verder ontwikkeld. Liz omschrijft zichzelf als een schutter, terwijl ze in haar vorige team ook veel verantwoordelijkheid kreeg als guard. Ze leert het spel vanuit verschillende plekken op het veld kennen en moet zich telkens aanpassen aan wat een ploeg van haar nodig heeft.

De uitdaging steeds verder zoeken

Een eenvoudige wedstrijd waarin alles vanzelf gaat, is niet het duel waar Liz vanzelf het meeste plezier aan beleeft. Sterke tegenstanders spreken haar juist aan. De weerstand dwingt haar om sneller te handelen, harder te werken en oplossingen te vinden wanneer iets niet direct lukt. Dat werd onder andere zichtbaar in de onder 14-wedstrijd tegen The Valley Bucketeers uit Nijverdal. Het waren ontmoetingen waarin De Dunckers stevig werd uitgedaagd en waarin Liz juist veel plezier vond. Voor haar zit ontwikkeling niet uitsluitend in trainen. Ze wil ervaren hoe haar spel overeind blijft wanneer de tegenstander haar weinig cadeau doet. “Sommige teams zijn natuurlijk heel sterk. Ik vind het juist heel leuk om tegen sterkere tegenstanders te spelen, want dan heb je veel meer uitdaging. Je moet dan echt beter spelen en daar word je zelf uiteindelijk ook beter van.”

Dat zegt veel over haar fanatisme. Liz wil winnen. Een wedstrijd waarin ze daadwerkelijk wordt getest, kan haar iets geven wat een eenvoudige overwinning niet biedt. Het afgelopen seizoen kreeg ze zo'n test op een moment waarop er bovendien bijzonder veel op het spel stond.

Eén punt verschil in een seizoen zonder nederlaag

Het onder 14-team waarin Liz afgelopen seizoen speelde, groeide uit tot een hechte groep. Plezier en prestaties gingen daarbij opvallend goed samen. De ploeg bleef het volledige seizoen ongeslagen en werd kampioen. Toch hing die ongeslagen status tijdens een wedstrijd in Nijverdal aan een zijden draadje. De Dunckers keek tegen een achterstand aan en moest zich terugvechten in een duel dat uiteindelijk met slechts één punt verschil werd gewonnen. Een nederlaag had grote gevolgen kunnen hebben voor de titelstrijd. Juist daardoor werd het een wedstrijd die Liz niet snel zal vergeten. “We stonden eerst best ver achter, dus het werd echt heel spannend. Als we die wedstrijd hadden verloren, waren we waarschijnlijk geen kampioen geworden en kon de tegenstander wel kampioen worden. Uiteindelijk wonnen we met één punt verschil. Dat maakte het echt een hele spannende wedstrijd.”

De overwinning werd één van de treffende momenten binnen een seizoen waarin alles bij elkaar kwam. De resultaten waren bijzonder, al kijkt Liz minstens zo warm terug op de groep waarmee ze die prestaties neerzette. Binnen jeugdteams betekent een nieuw seizoen vrijwel altijd dat samenstellingen veranderen. Voor haar ploeg is die verandering behoorlijk groot. Een deel stroomt door naar onder 16, terwijl andere speelsters nog bij onder 14 blijven. “Wij hadden echt een heel leuk en gezellig team. Nu wordt het team gesplitst, omdat de helft naar onder 16 gaat en de andere helft bij onder 14 blijft. Dat vind ik echt heel jammer. Met sommige meiden speelde ik al eerder samen en met één meisje heb ik bijna altijd in hetzelfde team gezeten, op één seizoen na. Zij gaat nu ook naar onder 16.”

Ze blijft zelf bij onder 14 spelen en gaat daarnaast meetrainen met onder 16. Daardoor komt ze verschillende voormalige ploeggenoten opnieuw tegen en krijgt ze tegelijkertijd de kans zichzelf tussen oudere speelsters verder te ontwikkelen.

Extra trainen om sterker terug te komen

Liz laat vooral zien hoeveel waarde ze hecht aan daadwerkelijk oefenen. Het afgelopen seizoen beperkte ze zich niet tot de trainingen van haar eigen ploeg. Op vrijdag sloot ze ook aan bij een extra training met onder 16, waar nadrukkelijk aan vaardigheden werd gewerkt. De trainingen zorgden voor extra herhalingen en brachten haar in een omgeving waarin het niveau en de fysieke weerstand hoger lagen. Haar moeder zag van dichtbij dat Liz daar sterker van werd. Voor Liz zelf zit de verklaring voor haar vooruitgang vooral in het consequent blijven trainen. “Ik heb afgelopen seizoen gewoon heel veel getraind. Op vrijdag trainde ik ook mee met onder 16 en daar heb ik veel geleerd. Door veel te oefenen ben ik sterker geworden en heb ik mezelf verder kunnen ontwikkelen.”

Naast haar wedstrijden bij het onder 14 team van MBCA krijgt ze de mogelijkheid om bij de oudere meiden aan te sluiten bij het onder 16 team van De Dunckers. De stap voelt vertrouwd, mede doordat ze verschillende speelsters al lange tijd kent. Zelfs daar speelt de basketbalgeschiedenis van haar familie opnieuw een rol. “Ik heb er heel veel zin in om ook met onder 16 mee te trainen. Ik vind de meiden daar heel leuk en twee van hen ken ik al heel lang. Mijn vader speelde vroeger met hun ouders, dus onze families kennen elkaar vanuit het basketbal. Dat maakt het extra leuk om nu zelf met hen te kunnen spelen.”

Wanneer je moeder ook je coach is

Binnen die familie speelt haar moeder een bijzondere rol. Binnen de lijnen kan ze ook degene zijn die Liz aanspreekt, aanwijzingen geeft en iets van haar verlangt. Die combinatie is niet iedere training even eenvoudig. Liz draait daar niet omheen. Soms vindt ze het prettig om door haar moeder te worden gecoacht en soms zou ze waarschijnlijk liever even uitsluitend speelster zijn. Die eerlijkheid maakt hun basketbalband herkenbaar. “Ze kan soms best streng zijn, maar uiteindelijk vind ik het meestal gewoon heel leuk dat zij erbij betrokken is en mij kan helpen.”

Haar moeder draagt binnen De Dunckers haar kennis en enthousiasme over op jonge basketballers en ziet tegelijkertijd haar eigen dochter steeds zelfstandiger worden. De coach kan Liz corrigeren waar dat nodig is. Haar moeder ziet ondertussen ook hoeveel tijd, plezier en inzet haar dochter in de sport stopt. Het maakt haar ontwikkeling tot iets wat het gezin van heel dichtbij meebeleeft. Haar vader bracht zijn eigen ervaringen als speler mee, haar moeder kent het perspectief van speelster én coach en Liz bouwt met die basis verder aan haar eigen identiteit.

Diverse speelster als voorbeeld

Inspiratie vindt Liz ondertussen ook buiten haar directe gezin. Eén van de speelsters naar wie ze graag kijkt, is Maud Huijbens. Ook zij heeft een verleden bij De Dunckers, waardoor haar loopbaan voor een jonge speelster uit Hilversum extra tot de verbeelding kan spreken. “Ik vind Maud Huijbens heel leuk om naar te kijken. Zij heeft ook bij De Dunckers gespeeld en is heel lang. Ik vind vooral de manier waarop zij speelt heel leuk om te zien.”

Een andere speelster die indruk op haar maakt, is Laura Cornelius. Liz bezocht het afgelopen seizoen meerdere interlands en zag onder meer het Nederlands vrouwenteam in actie. In maart woonde ze twee wedstrijden van de vrouwen bij. Eerder was ze in februari ook aanwezig bij een interland van de Nederlandse mannen in Den Haag. Na een wedstrijd kwam ze bovendien in contact met Cornelius en vroeg ze om een handtekening. De fanatieke uitstraling van de international spreekt Liz aan. “Het was heel leuk om die wedstrijden van het Nederlands team te bezoeken. Zo'n wedstrijd in een grote zaal is natuurlijk heel anders dan wanneer je zelf met je eigen team speelt. Laura Cornelius vind ik ook echt een mooie speelster om naar te kijken. Als ik aan iemand denk op wie ik later qua spel zou willen lijken, dan is iemand zoals Laura wel een mooi voorbeeld.”

De Dunckers betekent meer dan alleen trainen en wedstrijden

De Dunckers organiseert clinics, toernooien en verschillende activiteiten waarbij leden elkaar buiten de reguliere competitie tegenkomen. Het Oliebollentoernooi hoort daarbij, net als het jaarlijkse kamp. Vooral het basketbalkamp heeft voor Liz een bijzondere aantrekkingskracht. “We gaan dan naar een kamphuis en hebben vaak twee of drie trainingen op een dag. Daarnaast doen we allerlei andere dingen, zoals een bonte avond, spelletjes en activiteiten in het bos. Het is altijd heel gezellig en ik kijk daar echt naar uit.”

Juist zulke momenten verklaren waarom een vereniging zoveel meer kan worden dan de plek waar iemand een sport beoefent. Liz heeft binnen De Dunckers leren dribbelen, haar eerste wedstrijden gespeeld, kampioenschappen meegemaakt en vrienden gemaakt. Haar ouders hebben er een groot deel van hun basketballeven doorgebracht en inmiddels groeit ook de volgende Reijersen binnen de club op.

Bibi volgt haar eigen weg naar het veld

Liz heeft namelijk een jonger zusje, Bibi. Tussen de zussen zit vijf jaar leeftijdsverschil, waardoor hun ontwikkeling nog moeilijk rechtstreeks te vergelijken is. Bibi staat pas aan het begin van haar eigen basketbalperiode en gaat haar derde seizoen tegemoet. Toch is één overeenkomst al behoorlijk duidelijk: ook zij kan fanatiek zijn. Daarmee blijft de sport zich binnen het gezin verder verspreiden. Waar Liz ooit als klein meisje naar haar ouders keek, heeft Bibi inmiddels een oudere zus die al jaren wedstrijden speelt en steeds nieuwe uitdagingen aangaat. “Zij speelt nu ongeveer twee jaar basketbal en gaat straks haar derde seizoen in. Ze is zelf ook heel fanatiek, dus ik ben benieuwd hoe zij zich verder gaat ontwikkelen.”

Voor Liz betekent het dat basketbal zich op vrijwel iedere plek in haar directe omgeving bevindt. Haar ouders kennen het spel, haar zusje speelt en veel contacten binnen De Dunckers bestaan al jarenlang. Toch blijft haar eigen motivatie daarin essentieel. Ze traint niet extra omdat basketbal toevallig in de familie zit. Ze zoekt die trainingen op omdat ze zelf beter wil worden.

Even ontdekken hoe het voelt op Eredivisieniveau

Die ambitie bracht haar inmiddels ook buiten Hilversum. Voor een 13-jarige speelster was het een interessante mogelijkheid om te ervaren hoe het basketbal er in een andere, prestatiegerichte omgeving uitziet. “Ik heb bij MBCA in Amstelveen meegetraind en dat vond ik heel leuk, want dat is een Eredivisieteam. Alleen is het voor mij nu gewoon te ver en wordt het te veel. Als ik voor drie teams zou spelen en daarnaast ook nog school heb, zit mijn week echt heel vol. Amstelveen is ongeveer een half uur rijden, dus je bent iedere keer ook een uur kwijt aan heen en terug reizen.”

Daarmee is de deur naar een hoger niveau geopend, aangezien ze nu bij MBCA onder 14 in actie komt in de Eredivisie. Liz is echter pas 13. Er hoeft nu nog geen definitieve keuze te worden gemaakt over hoe ver basketbal haar uiteindelijk zal brengen. De ervaring in Amstelveen heeft haar vooral laten voelen dat zo'n omgeving bestaat en dat ze zichzelf daarin kan testen. Voorlopig ligt er binnen De Dunckers genoeg om naar uit te kijken. De combinatie biedt haar de mogelijkheid om zich verder te ontwikkelen zonder het plezier en de vertrouwde omgeving uit het oog te verliezen. Voorlopig ligt de mooiste uitdaging dichter bij huis: blijven trainen, blijven leren en steeds opnieuw ontdekken hoeveel beter ze kan worden. Daar lijkt Liz zich voor nu het prettigst bij te voelen. Binnen de vereniging waar haar familie al zoveel basketbalherinneringen heeft liggen, voegt Liz daar steeds nadrukkelijker haar eigen kwaliteiten en mooie momenten aan toe.