Ze is behendig en sterk, kan krachtig naar de basket gaan en heeft in de afgelopen jaren geleerd om zich ook fysiek uitstekend staande te houden. Een belangrijk deel van haar talent zit juist in wat er rondom haar eigen acties gebeurt. Renske Gremmen kan vooruitkijken, begrijpt steeds beter wat een team nodig heeft en heeft kwaliteiten waarmee ze niet alleen zelf iets kan creëren, maar ook het geheel sterker kan maken. Op 12-jarige leeftijd heeft ze al een ontwikkeling doorgemaakt die haar komend seizoen naar Basketball Academy Utrecht onder 14 brengt, waar ze voor het eerst een volledige competitie in de Eredivisie gaat spelen. Die stap komt voort uit ambitie, maar ook uit alles wat Renske inmiddels heeft opgebouwd. Haar basketbalverhaal begon nog helemaal niet met het vooruitzicht op finales, academies of de Eredivisie. Turnen en dansen waren lange tijd haar sporten. Een bezoek aan een wedstrijd van haar neefje bracht daar verandering in en zorgde ervoor dat ze zelf wilde ontdekken wat basketbal haar kon brengen. “Op een gegeven moment kwam ik bij mijn neefje kijken. Mijn neefje basketbalde bij OBC en had een uitwedstrijd tegen Black Eagles. Toen ben ik dat gaan kijken en daarna wilde ik het zelf ook gaan doen.” Foto: Siem Herstel

Vanuit turnen en dansen nam ze iets waardevols mee naar het basketbalveld

Haar achtergrond in turnen blijkt mooi aan te sluiten bij de speelster die ze later is geworden. De beweeglijkheid die ze daar ontwikkelde, nam ze mee naar het basketbal. Het past bij de manier waarop ze zich tegenwoordig kan verplaatsen, haar lichaam gebruikt en met behendigheid een weg richting de basket zoekt. Bij Black Eagles begon vervolgens het echte ontdekken van het spel. Renske stroomde gedurende het seizoen in en kreeg daardoor rustig de gelegenheid om de fundamenten onder de knie te krijgen. Wedstrijden waren er al, maar plezier maken, oefenen en begrijpen wat er allemaal bij basketbal komt kijken, vormden aanvankelijk de belangrijkste basis. “Het was leuk en het was vooral ook voor de gezelligheid. We waren heel veel de basis aan het leren en we hadden ook wedstrijden, maar ik kwam ongeveer in de tweede helft van het seizoen erbij. We waren vooral skills aan het oefenen en wedstrijden aan het spelen. Het was toen nog meer voor de leuk.”

Dat plezier werd al snel gecombineerd met een steeds serieuzere ontwikkeling. Renske ging door naar onder 12 en kreeg daar twee jaar training van Julian Vissers. Die periode heeft veel betekend voor de basis waarop ze tegenwoordig verder kan bouwen. Haar spel werd breder en ze leerde steeds meer kijken naar alles wat nodig is om als complete basketbalspeelster van waarde te kunnen zijn. “Eigenlijk heeft Julian mij bijna alles geleerd wat ik tot nu toe kan: skills, spacing, defense, eigenlijk alles.”

Tussen de jongens ontdekte Renske hoeveel kracht er in haar spel kon komen

Een volgende belangrijke stap kwam toen Renske in een jongensteam terechtkwam en daar als enige meisje speelde. Het basketbal werd fysieker en vroeg steeds meer van haar. Daarin kreeg ze de gelegenheid om een kwaliteit te ontwikkelen die nu duidelijk onderdeel van haar spel is: de combinatie van behendigheid en kracht. Ze leerde omgaan met contact, moest zich fysiek laten gelden en zag om zich heen jongens die veelvuldig met de bal naar binnen trokken. Renske keek, leerde en nam onderdelen daarvan mee in haar eigen spel. Haar drives werden daarmee steeds nadrukkelijker een wapen waarmee ze verdedigingen onder druk kon zetten. “Het was leuk. Ik zat in een jongensteam en was het enige meisje, dus het was vooral heel fysiek. Je leert heel veel als je met jongens in een team zit en je leert ook heel veel van de jongens zelf. Ik zat altijd in een team met jongens die heel veel drives maakten en dat soort dingen deden. Op een gegeven moment ga je dat gewoon overnemen.”

Daarmee ontstond steeds meer de Renske die nu op het veld zichtbaar is. Haar beweeglijkheid vanuit haar eerdere sportachtergrond kreeg gezelschap van fysieke weerbaarheid. Haar technische ontwikkeling gaf haar steeds meer mogelijkheden om die eigenschappen daadwerkelijk te gebruiken. Ze durft een actie te maken en bezit de kracht om die door te zetten, terwijl haar ontwikkeling tegelijkertijd veel verder reikt dan alleen haar eigen weg naar de basket.

Twee verschillende coaches brachten ieder hun eigen kracht mee

In het seizoen waarin een bijzonder avontuur met het onder 12-team wachtte, kreeg Renske begeleiding van Nanneke Vissers en Randy Nieraeth. Ze kende Nanneke al doordat zij de zus van Julian is. De verschillen tussen beide coaches ervoer Renske juist als waardevol. Waar de ene coach veel energie vanaf de zijlijn bracht, zorgde de ander op belangrijke momenten voor rust en aandacht voor het spel. “Nanneke moedigt heel luid aan en Randy is wat rustiger. Bij hem weet je dat hij de rust kan bewaren. Hij zegt dan echt dat we rustig moeten blijven en wat we rustig moeten doen. Hij kijkt ook veel naar het spel en de verdediging en bespreekt dat in de rust.”

Die combinatie sloot aan bij iets wat gedurende het seizoen steeds belangrijker zou worden. Basketbal vraagt op hoog tempo om handelen, maar ook om overzicht. Renske kan krachtig spelen zonder dat alles alleen om snelheid hoeft te draaien. De rust bewaren, zien waar hulp nodig is en begrijpen wat er defensief gebeurt, werden onderdelen die tijdens de belangrijkste wedstrijden van het seizoen steeds duidelijker naar voren kwamen. Met een samengesteld onder 12-team volgde de weg naar het onder 12-kampioenschap. BV Squirrels was in Berkel en Rodenrijs een van de eerste tegenstanders. Renske hoefde daar achteraf geen ingewikkelde verklaring voor te geven. Het team had mogelijkheden om snelheid in de wedstrijd te brengen en gebruikte die. “Het was een leuke wedstrijd. We moesten eigenlijk gewoon tempo maken en als dat lukte, kwam het goed.”

Juist in dat tempo kon Renske veel van haar kwaliteiten kwijt. Met haar drives kon ze terrein winnen en druk op de verdediging zetten. Haar fysieke ontwikkeling hielp haar daarbij, terwijl haar behendigheid ervoor zorgde dat kracht niet haar enige antwoord hoefde te zijn. Het maakte haar tot een speelster met meerdere mogelijkheden en gaf het team iets extra's wanneer de wedstrijd daarom vroeg. Na onder meer de wedstrijd tegen Jolly Jumpers ging het avontuur verder. Het onder 12-team plaatste zich overtuigend voor de volgende fase en uiteindelijk wachtte in Katwijk een duel met Rotterdam. Daar ontstond een wedstrijd die veel meer liet zien dan alleen basketbalkwaliteit.

Tegen Rotterdam groeide een grote achterstand uit tot een onvergetelijke comeback

Rotterdam vormde een stevige uitdaging. Renske en haar teamgenoten kwamen ongeveer twintig punten achter en moesten een manier vinden om de wedstrijd opnieuw naar zich toe te trekken. Juist op zo'n moment wordt zichtbaar hoeveel een team aan speelsters heeft. Het geloof bleef aanwezig. De verdediging werd scherper, aanvallend werd meer druk gezet en iedere speelster moest bereid zijn om iets extra's te geven. Renske voelde zelf hoe de wedstrijd veranderde naarmate het verschil kleiner werd. Een achterstand die aanvankelijk aanzienlijk was, werd uiteindelijk volledig weggewerkt. “Het was echt een leuke wedstrijd. We stonden ongeveer twintig punten achter en dan blijf je de hele tijd denken: rustig, rustig, het komt wel goed. Aan het einde scheelde het nog maar drie punten en dan wil je gewoon heel graag winnen. Iedereen gaat dan nog meer zijn best doen, nog meer drijven en nog meer aanvallen. De defense wordt beter. Het is gewoon heel leuk om op die manier te spelen.”

Haar blik op de comeback gaat over wat ze binnen het team heeft zien veranderen. Daar ligt een belangrijk deel van haar waarde. Haar talent kan zichtbaar worden in een sterke drive, maar haar gevoel voor het collectief maakt haar spel interessanter dan één individuele kwaliteit ooit zou kunnen doen. “We wisten dat Rotterdam een stuk fysieker was, dus daar zijn we ook op gaan trainen. We probeerden tijdens de trainingen echt fysiek te verdedigen en goed op ons voetenwerk te letten. In de wedstrijd probeer je vervolgens overal op te letten, veel contact te maken en elkaar goed op te vangen. Je moet ook veel rust houden, want als je gaat stressen, staat iedereen ineens bij de bal. Vooral de helpside was belangrijk. Je moet rustig blijven en goed blijven opletten.”

Een finaleplaats

De overwinning op Rotterdam bracht het team naar de Nederlandse finale. BS Leiden won van Den Helder en daarmee stond vast wie de laatste tegenstander zou worden. Voor Renske betekende het vooral dat een avontuur dat ooit zonder grote verwachtingen was begonnen, ineens naar een wedstrijd om de titel leidde. “Toen we steeds verder kwamen en uiteindelijk de finale bereikten, was het echt fantastisch om dat überhaupt mee te mogen maken.”

Dat enthousiasme past bij de ontwikkeling die ze in relatief korte tijd heeft doorgemaakt. De speelster die ooit halverwege een seizoen bij Black Eagles binnenkwam om vooral skills te oefenen en plezier te maken, stond enkele jaren later in een landelijke finale. Alles wat ze onderweg had meegenomen, kwam daar samen: techniek, fysieke kracht, verdediging, durven aanvallen en leren omgaan met wedstrijden waarin de druk steeds groter wordt. In Barendrecht wachtte BS Leiden. De finale bleef spannend en beide ploegen kregen gedurende de wedstrijd momenten waarop ze het initiatief konden pakken. Voor Renske voelde de wedstrijd anders dan de duels ervoor. De spanning deed iets met het team en zorgde ervoor dat het vertrouwde spel minder vanzelfsprekend naar boven kwam. “Iedereen was gespannen en voelde toch een beetje stress. Het verschil bleef iedere keer maar een paar punten en daardoor bleef het heel spannend. We speelden daardoor niet helemaal zoals we normaal gesproken deden.”

Ook persoonlijk moest Renske in die finale rekening houden met de omstandigheden. Ze kwam relatief snel op vier persoonlijke fouten te staan en moest daardoor voorzichtig omgaan met haar verdedigende acties. Toch bleef het verschil klein en bleef de wedstrijd tot diep in de slotfase volledig open. Leiden liep op momenten uit, het team van Renske vocht zich terug en zelfs een voorsprong behoorde nog tot de mogelijkheden. Uiteindelijk zat het verschil in de kleinste details van de laatste seconden. Voor Renske werd deze finale een ervaring op een podium waarvan ze vooraf niet eens vanzelfsprekend was uitgegaan. Ze weet inmiddels hoe een landelijke finale voelt, hoe spanning het spel kan beïnvloeden en hoe belangrijk het is om juist onder druk dicht bij het eigen basketbal te blijven. Die ervaring neemt niemand haar meer af.

Het ontdekken van trainingen op hoger niveau

Renskes nieuwsgierigheid naar een hoger niveau beperkte zich niet tot wedstrijden. Afgelopen seizoen ging ze ook meetrainen bij Basketball Academy Limburg. Daarmee kreeg ze opnieuw te maken met andere omstandigheden en nieuwe fysieke eisen. De afwisseling was groot: bij BAL trainde ze met een hogere basket en grotere bal, om vervolgens bij haar eigen team weer terug te schakelen. “Het was in het begin even wennen, want je gaat van een hoge basket en een grote bal weer terug naar je eigen training met een lage basket en een kleine bal. Bij BAL waren we heel veel fysiek bezig en oefenden we daar veel op. Bij Black Eagles waren we juist weer veel met skills bezig.”

Haar kracht zit daardoor steeds meer in de combinatie. Ze kan behendig zijn zonder aan fysieke overtuiging in te leveren. Ze kan sterk naar de basket gaan en tegelijkertijd oog houden voor wat er om haar heen gebeurt. Ze kan verdedigen vanuit intensiteit, maar begrijpt ook het belang van voetenwerk, helpside en rust. Dat complete pakket maakt de volgende stap bijzonder interessant.

Een nieuwe uitdaging in de onder 14 Eredivisie

Voor komend seizoen lag er vervolgens een belangrijke keuze. Renske wilde graag verder op het hoogste landelijke niveau binnen haar leeftijdscategorie. Bij Basketball Academy Limburg was er geen onder 14-team in de Eredivisie, terwijl Basketball Academy Utrecht haar die mogelijkheid wel kon bieden. Daarmee sloot Utrecht precies aan bij de richting waarin Renske zichzelf verder wilde uitdagen. “Bij BAL hebben ze geen onder 14 in de Eredivisie en daar wilde ik wel naartoe. Bij Utrecht is die mogelijkheid er. Ik heb er echt heel veel zin in. Het lijkt me een heel leuk team met heel veel leuke meiden. Ik heb nog nooit tegen de Eredivisieteams in een volledige competitie gespeeld, dus ik ben ook heel benieuwd hoe dat gaat zijn.”

Een goede speelster kan zelf een wedstrijd beïnvloeden. Een bijzondere teamspeler kan tegelijkertijd iets losmaken waardoor ook het geheel beter gaat functioneren. Renske laat nu al eigenschappen zien die in die richting wijzen. Ze praat over helpside wanneer ze verdediging uitlegt. Ze kijkt bij een comeback naar wat iedereen extra ging doen. Ze begrijpt dat rust bewaren net zo belangrijk kan zijn als tempo maken en heeft ervaren dat een team vanuit een achterstand van twintig punten alsnog samen een wedstrijd kan omdraaien.

In Utrecht wacht een nieuw podium voor een talent dat vooruit durft te kijken

Komend seizoen begint voor Renske een prachtig nieuw hoofdstuk. Basketball Academy Utrecht onder 14 krijgt er een speelster bij die al heeft geleerd hoe het is om fysiek te moeten strijden, die met haar behendigheid ruimte kan creëren en die met overtuiging richting de basket durft te gaan. Haar kracht zit tegelijkertijd in meer dan wat ze zelf met de bal kan doen. Renske ziet het belang van verdedigen als team, van helpside, van elkaar opvangen en van rust bewaren wanneer een wedstrijd daarom vraagt. Ze heeft ervaren hoe een ploeg gezamenlijk boven zichzelf kan uitstijgen en hoe klein het verschil op het hoogste moment uiteindelijk kan zijn. Juist dat bewustzijn kan haar binnen een nieuw team steeds waardevoller maken. De Eredivisie wordt een volgende uitdaging en ongetwijfeld zullen daar weer nieuwe lessen bij horen. Ze wil ontdekken hoe het is om een heel seizoen tegen die tegenstanders te spelen en kijkt met enthousiasme uit naar de meiden met wie ze dat avontuur gaat beleven. Daarin schuilt heel veel moois voor wat nog komen gaat.