Mano Leegstra speelde afgelopen seizoen bij Triple ThreaT in de onder 12 Eredivisie, reisde voor toernooien naar verschillende landen en ontdekte tijdens extra trainingen steeds meer mogelijkheden in zijn eigen spel. Na een bijzonder seizoen in onder 12 wacht bij de Haarlemse formatie een volgende stap. Zijn ontwikkeling is terug te zien in hetgeen hij individueel met de bal laat zien. Mano heeft daarbij van nature veel aandacht voor het gezamenlijke plezier binnen een ploeg en voelt zich zichtbaar thuis wanneer hij samen met anderen aan iets kan bouwen. Dat geeft zijn ontwikkeling bij Triple ThreaT een mooie extra kant. Foto: Monica Verduin

Extra trainen gaf hem steeds meer vertrouwen

Na zijn eerste periode bij The Monks volgde de overstap naar Landslake Lions. Daar werd het basketbal serieuzer en werd tijdens trainingen nadrukkelijker aan verschillende onderdelen van het spel gewerkt. Voor Mano betekende die verandering tegelijkertijd dat hij opnieuw zijn draai moest vinden. Dat vond hij in het begin heel spannend. “Toen ik daar kwam, durfde ik eerst niet echt alleen. Mijn vader moest de hele tijd aan de lijn staan. Uiteindelijk ging het steeds beter. Bij Landslake Lions gingen we ook serieuzer spelen. Daardoor ben ik beter geworden.”

Mano speelde op zijn 7^de een jaar bij The Monks. Toen was hij nog heel jong en het basketballen nog niet echt serieus. Na BMX, freerunnen, streetdance werd basketbal naast voetballen een sport om te proberen. Toen hij echt verder wilde met basketbal, stapte hij over na Landslake Lions. Daar was het serieuzer en meer trainingen en groeide zijn basketbal en plezier verder uit. Hij stopte met alle andere sporten en richtte zich op basketbal. Naast zijn clubtrainingen bracht Mano veel tijd door bij All Day Athletes. Onder begeleiding van Jard Schuit werkte hij daar aan zijn individuele ontwikkeling. Technische vaardigheden speelden daarin vanzelfsprekend een rol, maar ook een andere les bleef vooral bij hem hangen. Een gemist schot kon Mano vroeger dwarszitten. In plaats van meteen verder te gaan naar de volgende actie, baalde hij ervan wanneer iets niet lukte. Tijdens zijn trainingen leerde hij steeds beter om dat los te laten. “Als je bijvoorbeeld mist, moet je niet heel erg balen. Dat heb ik vroeger heel veel gedaan. Je moet gewoon doorgaan totdat je niet meer kunt. Door All Day Athletes voelde ik mij ook zekerder, want ik had daar echt veel meer skills geoefend.”

Dat vertrouwen kon hij goed gebruiken toen zijn volgende stap dichterbij kwam. Mano had ondertussen ook steeds beter ontdekt waar zijn eigen kwaliteiten lagen. “Ik ben best snel en ik kon goed vanuit de corners naar de basket dribbelen. Dat was eigenlijk wel mijn ding. Mijn schot gaat ook best prima, dus dat hoort ook bij mijn spel.”

Foto: Jeffry Visser

De eerste wedstrijden op het hoogste niveau waren nog spannend

Met die basis kwam Triple ThreaT Haarlem in beeld, na een seizoen bij Landslake Lions waarin zijn progressie steeds meer zichtbaar was. Bij Triple ThreaT wachtte meteen een grote uitdaging: spelen in de onder 12 Eredivisie. Voor het eerst uitkomen op het hoogste landelijke niveau van zijn leeftijd was iets waar Mano naar uitkeek en veel zin in had. Tegenstanders waren sterk en iedere fout voelde in het begin groter dan deze was. “Het was best wel cool. Alleen vond ik de eerste wedstrijden best spannend. Ik was bang dat ik iets fout zou doen en daardoor ging ik de bal redelijk vaak passen. Later ging het beter en kwam ik meer op mijn plek”.

Binnen Triple ThreaT kwam hij in een team terecht waar veel energie zat. Onder leiding van coach Jeffrey Brons werd van de spelers gevraagd dat ze na een fout direct verder gingen en niet bleven hangen in wat daarvoor was gebeurd. Die aanpak sloot opvallend goed aan bij hetgeen Mano tijdens zijn individuele trainingen al had geleerd. “Door coach Jeffrey hebben we heel veel energie gekregen. Het was meteen doorgaan en niet zeuren. Vanaf het begin zat die energie eigenlijk al in ons team.”

Die bevlogenheid was ook binnen de spelersgroep terug te zien. Er was een sterke wil aanwezig om volledig voor wedstrijden te gaan. Triple ThreaT ontwikkelde zich gedurende het seizoen tot een ploeg die op landelijk niveau bijzonder moeilijk te verslaan was, en Mano vond daar steeds nadrukkelijker zijn eigen plek in. Zijn sociale karakter viel gedurende het seizoen nadrukkelijk op bij de mensen om hem heen. Hij is een echte verbinder in het team. Iedereen wordt vrolijk van hem als hij in de zaal verschijnt en ook in zijn spel is te zien dat hij in dienst van het team speelt. Die eigenschap werd gedurende het seizoen ook door coach Jeffrey Brons herkend en regelmatig naar Mano uitgesproken. Voor hem betekende dat een mooi compliment. Zijn bijdrage werd daarmee gewaardeerd om iets wat tijdens een wedstrijd niet altijd direct zichtbaar hoeft te zijn, maar binnen een ploeg wel degelijk verschil kan maken.

Foto: Monica Verduin

De landelijke finale in Almere

De prestaties gedurende het seizoen brachten Triple ThreaT uiteindelijk naar de landelijke finale in Almere. Leiden was daarin de tegenstander. Mano kende de ploeg al uit eerdere wedstrijden en wist dat Triple ThreaT voldoende kwaliteit had om te winnen. “We hadden één keer van Leiden verloren, maar ik had er wel vertrouwen in dat we het konden halen. Het bleef natuurlijk spannend omdat het de finale was. Uiteindelijk hebben we het gewoon gedaan.”

Triple ThreaT wist in Almere opnieuw het niveau te halen dat de ploeg gedurende het seizoen zo vaak had laten zien. De overwinning betekende voor Mano meteen een enorme prijs in zijn nog jonge basketbalcarrière. Zijn eerste seizoen in de onder 12 Eredivisie eindigde als Nederlands kampioen. “Het was een hele leuke ervaring. Het was mijn eerste jaar in de Eredivisie en dan word je meteen Nederlands kampioen. Dat was echt heel leuk. We hadden er het hele seizoen voor gespeeld en uiteindelijk lukte het ook.”

Foto: Monica Verduin

Andere landen brachten weer nieuwe basketbalervaringen

Basketbal bracht hem inmiddels ook buiten Nederland. Hij speelde internationale toernooien en maakte daardoor kennis met tegenstanders die hij tijdens een regulier Nederlands seizoen nooit zou treffen. Vooral zijn eerste buitenlandse toernooi in Lund, Zweden maakte veel indruk. Naar Zweden reizen om daar te basketballen was iets compleet nieuws. “In Lund was het echt heel leuk. Het was mijn eerste toernooi in het buitenland. Best spannend maar gelukkig ging het echt goed. Ik vond het ook leuk om andere mensen te leren kennen en te zien hoe spelers uit andere landen basketballen. Lund is mij het meeste bijgebleven. Het was heel leuk in de sneeuw met m’n team en iedere avond was het gewoon gezellig. We waren met heel veel teams van Triple ThreaT en gingen met een grote groep in de bus. Dat maakte het extra bijzonder. Ik was trots dat ik bij Triple ThreaT hoor”

Inmiddels heeft Mano tijdens zijn basketbalreizen veel meer gezien. Toernooien brachten hem onder andere ook naar Duitsland, Frankrijk, Polen en Tsjechië. Iedere keer stond daar weer een ander soort tegenstander en iedere reis leverde nieuwe ervaringen op. Aan een van die buitenlandse toernooien bewaart Mano een bijzonder grappige herinnering. Polen is een toernooi voor U13 en Mano mocht met het Triple ThreaT team mee, als jongste van U12-1. De tegenstanders waren behoorlijk groot en Mano werd fysiek behoorlijk uitgedaagd. Maar hij hield zich goed staande en knokte door.

In Polen wilde het team graag zien dat ook hij tot scoren zou komen. “Ik schoot een driepunter erin en kreeg na afloop een schietpoppetje. En bij de prijsuitreiking van het toernooi kreeg ik nog een prijs voor een soort favoriete/geliefde speler. Maar waarvoor dit precies was, hebben we niet verstaan. Het was in het Pools”

Het past bij de manier waarop Mano zijn eerste internationale ervaringen beleeft. Natuurlijk wil hij goed basketballen, alleen zijn het net zo goed de mensen, de reizen en alle gebeurtenissen rondom de wedstrijden die hem bijblijven.

Met veel ervaringen op zak naar onder 14

Komend seizoen wacht Triple ThreaT onder 14. De stap naar een oudere leeftijdscategorie biedt nieuwe uitdagingen en ook de buitenlandse toernooien worden opnieuw onderdeel van zijn seizoen. Naar de toernooien kijkt hij met een heel ander gevoel dan voordat hij voor het eerst internationaal speelde. “Ik heb er echt zin in en met veel minder spanning kijk ik ernaar. Waarschijnlijk ga ik onder andere weer nar Lund, Zweden en Polen. Ik weet al hoe dat is dus kan, en ga gewoon lekker spelen”.

De stap naar een oudere leeftijdscategorie geeft Mano opnieuw de ruimte om zijn eigen plaats binnen een andere samenstelling te vinden. De ervaringen van het afgelopen seizoen geven hem daarvoor een mooie basis, zowel in zijn spel als in de manier waarop hij zich binnen een groep beweegt. Zijn snelheid blijft een kwaliteit waarmee hij verder kan. Zijn schot ontwikkelt zich, de extra trainingsuren hebben hem technisch sterker gemaakt en de stap naar onder 14 zal ongetwijfeld weer iets nieuws van hem vragen. Voorlopig is er vooral veel om naar uit te kijken. Met nieuwe ploeggenoten, sterkere tegenstanders en mooie toernooien liggen er voor Mano enorm leuke vooruitzichten. Hij heeft er veel zin in.

Foto: Jermaine Heesbeen