Bij Jolly Jumpers in Tubbergen hangt een gevoel van verbondenheid dat generaties met elkaar verbindt. Kinderen kijken vanaf de tribune naar hun voorbeelden, spelen al jaren in de jeugd van de club en supporters kennen elkaar bij naam. Anke Rikhof bevindt zich inmiddels zelf in die positie, als een speelster die haar waarde iedere wedstrijd opnieuw bewijst. Haar verhaal gaat over trouw blijven aan je eigen omgeving, samen bouwen aan iets dat groter is dan jezelf en ontdekken dat juist geduld uiteindelijk de mooiste beloningen met zich meebrengt.

Een keuze die het begin werd van een basketballeven

Een keuze binnen het gezin zorgde ervoor dat Anke een heel ander pad insloeg, zonder te kunnen vermoeden hoeveel dat uiteindelijk zou betekenen. "Sinds mijn elfde ben ik begonnen met basketballen daar. Ik heb een tweelingzus die ging volleyballen, dus ben ik gaan basketballen. Niemand in de familie heeft ooit gebasketbald, dus dat is eigenlijk wel heel leuk. Zomaar kom je dan ineens in aanraking met het spelletje."

Dat eerste contact met basketbal voelde direct vertrouwd. Bij de mini's, met een kleiner balletje en een grote glimlach, ontstond iets wat nooit meer zou verdwijnen. Het spel bracht haar uitdagingen en vriendschappen die haar jeugd kleur gaven. "Dat is inmiddels al heel lang geleden, maar ik weet nog wel dat het ontzettend leuk was. Je voelde je meteen welkom. Bij de mini's begon alles met zo'n klein balletje. Langzaam werden je teamgenootjes ook je vriendinnetjes. Dat maakte het allemaal ontzettend gezellig en heel bijzonder."

Voordat Anke zelf onderdeel werd van Dames 1, keek ze jarenlang vanaf de tribune toe. In de oude Burgemeester Verdegaalhal waren de thuiswedstrijden vaste prik, om samen met haar vriendinnen te genieten van het spel waarvan ze zelf droomde ooit deel uit te maken. "Het was gewoon een droom om ooit zelf op dat veld te staan. Daarna gingen we met de teamgenootjes buiten basketballen en probeerden we alles na te doen wat we hadden gezien. Niet van één iemand specifiek, maar gewoon alles wat er op het veld gebeurde."

Een debuut dat ze nooit vergat

Die droom werd werkelijkheid toen ze pas vijftien jaar oud was. Tegen Den Helder mocht ze haar eerste minuten maken in het eerste team van Jolly Jumpers. Inmiddels zijn er vele wedstrijden gevolgd, maar dat eerste moment draagt nog altijd een bijzondere betekenis. "Dat was natuurlijk een grote eer. Ik weet niet precies meer hoe het voelde, maar ik denk dat ik vooral heel zenuwachtig was. Ik was altijd best bescheiden en verlegen. Dat ik ineens tussen al die dames op het veld stond, maakte ontzettend veel indruk. Dat was echt heel bijzonder."

Een seizoen later maakte ze definitief deel uit van de selectie. Al vroeg liet ze zien over het talent en het spelinzicht te beschikken om op het hoogste niveau mee te kunnen draaien. Wat destijds begon als een veelbelovende jonge speelster, groeide uit tot een vaste waarde die inmiddels al jarenlang het gezicht van Jolly Jumpers is.

Oranje als onverwachte beloning

Vrijwel gelijktijdig met haar definitieve doorbraak volgde een volgende bijzondere stap. Ze werd geselecteerd voor de Nederlandse jeugdselectie onder 16 jaar en mocht het Oranjeshirt aantrekken. "Dat liep inderdaad allemaal een beetje tegelijk. Ik speelde bij Dames 1 en toen werd ik gevraagd voor het Nederlands team onder 16. Dat was heel speciaal. Het was eigenlijk nooit een doel op zich geweest. Misschien klinkt dat gek, maar toen ik zo jong was dacht ik daar helemaal niet zo over na. Toen het eenmaal gebeurde, besefte ik pas hoe bijzonder het eigenlijk was. Het voelde als een enorme eer en ineens kom je in een hele andere wereld terecht. Dat was heel mooi om mee te maken."

Samen bouwen aan iets dat blijft bestaan

Waar veel speelsters gedurende hun carrière meerdere clubs vertegenwoordigen, koos Anke al die jaren voor dezelfde vereniging. Dat familiegevoel is volgens haar de kracht van de club. "Ik denk dat het komt doordat we uit zo'n klein dorp komen. Die verbondenheid en dat familiegevoel maken dat je je ontzettend betrokken voelt. Daardoor voelt het ook goed om te blijven. Ik woon mijn hele leven al in Tubbergen. Anders had ik het natuurlijk ook nooit zo lang volgehouden."

Die trouw kreeg extra betekenis toen Jolly Jumpers na een periode buiten het hoogste niveau terugkeerde in de Women's Basketball League. In 2018 werd promotie afgedwongen, waarna de club koos voor een stabiele toekomst. "Toen we kampioen werden in de Promotiedivisie konden we weer op het hoogste niveau spelen. Vanaf dat moment zijn we echt gaan bouwen aan iets stabiels. Niet alleen als team, maar ook als vereniging. Het bestuur, de financiën en het sportieve gedeelte kwamen steeds beter op orde. Dat zie je nu terug. Van die ontwikkeling plukken we inmiddels echt de vruchten."

Wie alleen naar de huidige resultaten kijkt, ziet een ploeg die structureel meedoet in de Nederlandse top. Achter dat succes schuilt echter een lange weg waarin geduld misschien wel de belangrijkste eigenschap was. Anke maakte iedere fase van dichtbij mee. Van wedstrijden waarin verlies tegen de topclubs bijna onvermijdelijk leek tot duels waarin Jolly Jumpers inmiddels iedere tegenstander aan het wankelen kan brengen. "Ik weet nog dat het ene overbruggingsjaar na het andere kwam. Op een gegeven moment dacht je zelfs: gaan we die brug ooit nog over? Vroeger reden we naar Den Helder en wist je eigenlijk vooraf al dat je met dertig punten verschil kon verliezen. Toch moet je ergens beginnen. Dat maakt het nu juist zo mooi. Tegenwoordig bieden we echt weerstand en hebben we heel andere doelstellingen. Elke club moet ergens starten. Je kunt niet meteen aan de top staan. Zo werkt het nu eenmaal niet. The only way is up. Dat we nu staan waar we staan, vind ik al ontzettend mooi. We zijn afgelopen seizoen derde geworden. We hebben heel lang tweede gestaan. Door alle blessures was het op een gegeven moment al mooi dat we iedere wedstrijd een compleet team op het veld konden zetten. Dat zegt ook wel iets over hoe lastig het seizoen soms is geweest."

Een ploeg die nooit opgeeft

Binnen het Nederlandse basketbal staat Tubbergen bekend als een plek waar geen enkele tegenstander met een gerust hart naartoe reist. Dat heeft volgens Anke alles te maken met de mentaliteit van haar ploeg. "Door de jaren heen hebben we laten zien dat we zelfs van Grasshoppers kunnen winnen. Als wij allemaal ons beste spel spelen, kunnen we het iedere tegenstander ontzettend moeilijk maken. Dat is denk ik ook onze kracht. We blijven altijd doorgaan en geven altijd honderd procent. Ik denk niet dat het voor tegenstanders altijd leuk is om naar Tubbergen te komen."

Die mentaliteit weerspiegelt ook haar eigen spel. Anke groeide uit tot een van de beste verdedigsters van Nederland en werd meerdere keren onderscheiden als Defensive Player of the Year. Toch spreekt zij liever over het collectief dan over individuele prijzen. Dat is precies waarom ze zoveel betekent voor Jolly Jumpers. Ze is niet alleen een uitstekende basketbalster, maar vooral iemand die anderen beter laat spelen en die al jarenlang de identiteit van de club helpt vormgeven. Na bijna twintig jaar bij dezelfde vereniging is de honger nog altijd niet verdwenen. Integendeel. De basis van de selectie blijft grotendeels intact en de ambities zijn onveranderd groot. "Dat geeft vertrouwen richting het nieuwe seizoen. Uiteindelijk is de doelstelling altijd plek één. Voor minder doe je het eigenlijk niet. Het zou prachtig zijn als dat een keer lukt."

Iedere training, iedere wedstrijd en ieder seizoen vormen opnieuw een kans om samen verder te bouwen aan iets wat ooit begon met een klein basketballetje, een groep vriendinnen en een meisje dat simpelweg verliefd werd op het spel. Inmiddels is zij zelf uitgegroeid tot het voorbeeld waar jonge speelsters vanaf diezelfde tribune naar kijken, omdat ze laat zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid, geduld, bescheidenheid en liefde voor de club waarvoor je iedere keer opnieuw alles wilt geven.