Meerdere driepunters achter elkaar, een groot aantal punten per wedstrijd en het maximaal benutten van mogelijkheden. Lynn Kuijk bezit precies dat talent. De pas 15-jarige guard van OBC speelde dit seizoen een indrukwekkend jaar in de Derde Divisie. In de onder 16-competitie noteerde ze gemiddeld 26 punten per wedstrijd, terwijl ze bij de onder 18 ook nog eens goed was voor 22 punten gemiddeld. “Ik speel altijd op de guard positie en dan probeer ik er altijd een beetje tempo in te gooien. Gewoon snelheid in het spel, veel tempo. Ik vind het zo saai als het allemaal zo langzaam gaat. Er moet wel een beetje beweging in zitten.” Foto: Koen Kuijk

Opgegroeid in het basketbal

Dat Lynn ooit voor basketbal zou kiezen, leek eigenlijk al vast te staan voordat ze überhaupt kon lopen. Haar ouders basketbalden allebei en daardoor was de sport al vanaf haar eerste levensdagen aanwezig in huis. Zelfs als baby ging ze al mee naar wedstrijden. “Als baby werd ik in de Maxi-Cosi al meegenomen naar de wedstrijden van mijn vader”, omschrijft ze. “Toen ik zelf begon was ik zes jaar oud. Meteen na mijn zwemdiploma ben ik begonnen met basketbal en ik speelde gelijk mee in de onder 10 competitie.”

Een andere sport heeft eigenlijk nooit echt een kans gekregen. Eén bezoek aan een hockeywedstrijd bleek voldoende om te weten waar haar hart lag. “Mijn ouders basketbalden allebei en ik werd altijd meegenomen naar wedstrijden om te kijken. Ik ben één keer bij een hockeywedstrijd geweest en dat was meteen de eerste en de laatste keer. Daarna wist ik eigenlijk wel genoeg.”

Sindsdien is ze onafgebroken verbonden aan OBC. Inmiddels speelt ze al bijna tien jaar voor de club uit Oss, waar ze stap voor stap uitgroeide tot een van de gezichten van de jeugdopleiding.

De eerste bevestiging van haar talent

Eén moment staat voor Lynn nog altijd symbool voor haar snelle ontwikkeling als speelster. Tijdens haar periode in de onder 14 kwam plotseling het nieuws dat ze niet alleen door zou schuiven naar de onder 16, maar ook meteen mee mocht doen met de onder 18. “Ik weet nog dat de teamindelingen voor het volgende seizoen bekend werden gemaakt. Toen kwamen ze naar me toe en zeiden ze dat ik het waarschijnlijk wel leuk zou vinden. Uiteindelijk bleek dat de onder 16 mijn hoofdteam werd, maar dat ik ook meteen mee mocht doen met de onder 18. Dat was wel even een momentje van: oké, ik ben dertien jaar oud en ik ga ineens met oudere meiden spelen. Ik vond het wel echt heel leuk. Toen ik tweedejaars onder 14 was, mocht ik aan het einde van het seizoen al een paar wedstrijden meedoen met de onder 18. Dat was echt heel leuk. Vanaf dat moment merkte ik wel dat ik mezelf graag wilde blijven uitdagen.”

Scoren alsof het vanzelf gaat

Het afgelopen seizoen liet Lynn zien hoeveel stappen ze opnieuw heeft gezet. Haar schot werd constanter, haar drives richting de basket gevaarlijker en haar impact op wedstrijden groter dan ooit tevoren. Regelmatig eindigde ze boven de dertig punten en trok ze wedstrijden persoonlijk over de streep. Zelf merkt ze ook duidelijk waarin haar grootste ontwikkeling zit. “Mijn schot is dit seizoen echt verbeterd. Het voelt veel constanter dan eerst. Daarnaast is ook mijn fysieke spel beter geworden. Mijn drive naar het bord is sterker geworden en ik durf daar nu veel meer op te vertrouwen.”

Sommige wedstrijden blijven vervolgens extra hangen. Zoals die ene uitwedstrijd in Sittard, waarin alles samenkwam. “Dat was echt een bijzondere wedstrijd. Er speelde daar een meisje tegen wie ik een beetje direct speelde. Een week eerder was ik gevraagd voor dat team, dus je voelde vooraf al dat het een beetje jij of ik zou worden. De hele wedstrijd bleef het spannend tot in het vierde kwart. Uiteindelijk wonnen we met twaalf punten verschil. Zij maakte volgens mij 39 punten en ik 38. Zij schoot drie driepunters raak en ik vier. Dat sloeg eigenlijk nergens meer op.”

Foto: Koen Kuijk

De avond waarop Rotterdam werd verslagen

Toch noemt Lynn uiteindelijk een andere wedstrijd als haar mooiste basketbalherinnering. Een duel tegen Rotterdam op een redelijk vroege ochtend, een ploeg met speelsters die inmiddels op eerste divisieniveau actief zijn. OBC had eerder dat seizoen nog verloren van dezelfde tegenstander. Juist daardoor leefde de return enorm binnen het team. “De hele periode voor die wedstrijd zeiden we steeds tegen elkaar dat we echt van ze konden winnen. We leefden daar met het hele team naartoe. Uiteindelijk wonnen we volgens mij met een punt of vijftien verschil. Ik had zelf iets van 33 punten en drie driepunters. Dat was echt zo’n wedstrijd waar je het hele seizoen naartoe werkt. Dat maakt het extra mooi.”

Ambitie genoeg

De prestaties van Lynn zijn inmiddels ook buiten Oss opgevallen. De guard werd al eerder benaderd door clubs en opleidingsprogramma’s op hoger niveau. Zo liep ze een try-out bij een club in Tilburg en ontving ze onlangs opnieuw meerdere uitnodigingen. Afgelopen weken volgden trainingen en try-outs bij United Academy en kreeg ze opnieuw contact met BAL. Ook coach Jeremy Hooi zag haar potentie en nodigde haar uit voor clinics en het NXT Stars-toernooi, waar ze afgelopen maand met BAL Onder 16 mee zal spelen. “Na de training bij United werd ik eigenlijk meteen gevraagd voor de try-outs. Daarna kreeg ik ook nog een definitieve mail dat ik welkom was. Ik ben inmiddels bij meerdere try-outs geweest en dat was echt heel leerzaam. Het waren ook hele gezellige meiden, dus dat maakte het extra leuk.”

Ook bij United Onder 21 kreeg ze direct een uitnodiging. “Na de laatste training kwam de coach naar me toe om te vertellen dat ik welkom was om mee te spelen, als bankspeler aan te sluiten of alleen mee te trainen. Dat zijn natuurlijk hele mooie kansen.”

Toch kiest Lynn er bewust voor om komend seizoen gewoon bij OBC te blijven spelen. Die beslissing zegt misschien nog wel net zoveel over haar karakter als haar prestaties op het veld. “Aankomend seizoen blijf ik gewoon bij OBC spelen. We hebben een goede coach voor ons team gevonden en daar ben ik heel tevreden mee. Als dat niet zo was geweest, was ik waarschijnlijk wel naar een andere club gegaan. Daarnaast is Weert gewoon best ver als je ook nog school goed wilt blijven doen. Misschien lukt het aankomend seizoen nog niet helemaal vanwege mijn examenjaar en de afstand, maar ik ben vooral heel dankbaar dat ik deze kansen krijg. Daar heb ik seizoen op seizoen op seizoen hard voor gewerkt, ook buiten het seizoen.”

Van 3x3 Finals tot spelen zonder wissels

Naast het reguliere basketbal maakte Lynn afgelopen zomer ook indruk in het 3x3-basketbal. Met haar team speelde ze verschillende toernooien tegen oudere tegenstanders en plaatste ze zich uiteindelijk verrassend voor de landelijke finals in Amsterdam. “Bij de eerste toernooien moesten we eigenlijk alleen maar tegen jongens spelen, omdat er geen meisjesteams waren. Daarna gingen we naar de 3x3 NL Tour in Breda en daar moesten we in de Onder 18-categorie spelen terwijl wij Onder 16 waren. Uiteindelijk werden we tweede. We kregen ineens een mail dat we ons hadden geplaatst voor de finals in Amsterdam. Alleen konden drie teamgenoten uiteindelijk niet mee. Ik dacht toen: deze kans laat ik niet lopen. Dus ik heb twee andere meiden gevraagd en toen gingen we met drie speelsters zonder wissels naar Amsterdam. We speelden tegen teams als Curaçao, Leiden en Shooters. Het was dertig graden, we hadden geen wissels en we hadden nog nooit samen getraind. Toch hebben we twee wedstrijden bijna gewonnen en heeft niemand ons echt weggespeeld. Dat was misschien nog wel het mooiste eraan.”

Foto: Koen Kuijk

Altijd op zoek naar meer